1. Home
  2. mensaromana
  3. Recepten van mensaromana
Recepten van mensaromana

De relmuis (glis) bestaat in Nederland alleen in het wild en hoort tot de beschermde diersoorten, waardoor hij niet verkocht of gegeten mag worden. Ook in het oude Rome verbood een wet op de luxe (van Emilius Scaurus, 115 v.C.) het eten van relmuis, maar dat weerhield niemand. Het beestje stond vaak op het menu. Hoe populair ook, hij stond niet op uitsterven, want hij werd speciaal voor de tafel gefokt. Men liet ze hun gang gaan in een afgerasterde tuin. Als de muizen hun winterslaap houden vermageren ze, wat de Romeinen wilden voorkomen. In dat seizoen voerden ze de sluimerende muizen in een grote vaas, die speciaal voor dat doel was ingericht met een spiraalvormige zitrand, het glirarium. Ondanks het gefok, bleef de muis een dure delicatesse. …  Lees verder »

Oud-vaderlands gebak waarmee je op Sinterklaasavond of Oudejaarsavond zeker eer zult inleggen. Het recept is al te vinden in het eerste Nederlandse gedrukte kookboek (circa 1510). De oorspronkelijke tekst staat onder 'serveertips'. Bron: Van Soeter Cokene …  Lees verder »

Een recept uit 'De re coquinaria' van Apicius. Als je je gasten iets aparts wilt voorzetten wat toch niet te ver afwijkt van de tegenwoordige smaak, maak dan eens deze lamslapjes. Serveren met wat groente, bijvoorbeeld veldsla (kropsla was toen nog niet bekend, dat is een Middeleeuws kweekproduct) of peulvruchten. Aardappelen horen er natuurlijk niet bij, want die zijn pas na de ontdekking van Amerika in Europa ingevoerd. Macaroni of spaghetti mag wel, want dat maakten de Romeinen ook al, met de naam 'tracta', deeg. Verder smaakt de rode wijn die je in het kooknat hebt gedaan er er erg lekker bij. Bron: 'Van Soeter Cokene' van Johanna Maria van Winter …  Lees verder »

Oorspronkelijk recept uit de tijd van de bijbel. Apicius, de Romeinse fijnproever, prees deze aantrekkelijke combinatie aan. …  Lees verder »

Oorspronkelijk recept uit de tijd van de bijbel. De koolfamilie wordt gerekend tot de kruisbloemige groenten, omdat hun bloempatronen de vorm van een kruis hebben. Het waren veelgegeten groenten in het Romeinse Rijk. …  Lees verder »

Naar Romeinse maatstaven is dit een heel puur gerecht. De enige herkenbare smaakmakers zijn wijn, oregano en lavas. De subtiele smaak van hersenen wordt niet overdonderd. …  Lees verder »

Bloedworst zoals die volgens Apicius gemaakt moet worden. …  Lees verder »

Aangezien de dolfijn een zoogdier is, houdt zijn vlees het midden tussen tonijn en rund. Apicius draaide er gehakt van. …  Lees verder »

In verschillende gerechten komt kwal (urtica) voor, wat tegenwoordig alleen nog in oosterse landen gegeten wordt. Derhalve is kwal, gedroogd en gezouten, verkrijgbaar in Chinese en Japanse winkels. Voor de kwal gegeten kan worden moet hij eerst enkele dagen worden geweekt onder stromend water. (Plin.N.H.IX-lxviii) …  Lees verder »

In de jaren '70 werd struisvogel net zulk vreemd voedsel gevonden als olifant, maar inmiddels is de grote Afrikaanse vogel gewoon in de supermarkt te koop. Een struisvogel in zijn geheel koken is nogal een onderneming, maar gelukkig had Apicius een recept voor struisvogel in stukjes. …  Lees verder »

Het is merkwaardig dat de bereiding voor flamingo ook geschikt zou zijn voor papegaai, maar Apicius had meer ervaring met het eten van deze vogelsoorten dan wij. …  Lees verder »

De beste absint (een kruid) komt uit Noord-Afrika, maar in Nederland kan het ook verbouwd worden en heet het absint-alsem. In de 19e eeuw werd een extract uit dit kruid gebruikt in een gelijknamige likeur die hallucinaties zou opwekken en derhalve verboden werd, maar mogelijk werd het gevaar van de drank overschat. Overige vreemde ingredienten:Mastiek: Dit is hars van de mastiekstruik (Pistacia lentiscus). Het is in Oosterse winkels verkrijgbaar.Onder aromatische bladeren worden bladeren verstaan van planten als de laurier, de citrus en mirte.Costum wordt wel vertaald als vrouwenmunt. Er is niet veel meer van bekend dan dat het kruid uit India kwam. …  Lees verder »

Dit recept vereist weinig uitleg aangezien Apicius schrijft dat men 'zoveel mogelijk' rozenblaadjes moet gebruiken. Waarschijnlijk zou iedere hoeveelheid rozenblaadjes die de moderne mens uit zijn tuin weet te halen voor Apicius nog tekortschieten. Op dezelfde manier kun je ook viooltjeswijn maken. Een goedkope, oneerlijke en minderwaardige vervalsing van deze drank kan men maken door wat rozenwater met witte wijn te mengen. Een deel water op tien delen wijn. Dessertwijnen en rozijnwijnen zijn hiervoor het meest geschikt. …  Lees verder »

Garum (ook liquamen genoemd) was een zeer zoute vissaus (rijk aan vitamine D), waarmee de Romeinen omgingen zoals de Japanners met sojasaus. In dit recept vier bereidingswijzen voor garum, die kwalitatief zeer verschillend zijn. Ook de bereidingstijden verschillen. Lees voor nadere uitleg het artikel 'Garum'. …  Lees verder »

Slakken worden langer dan mensenheugenis gegeten, zelfs bij vondsten uit het stenen tijdperk zijn slakkenhuizen aangetroffen. De Romeinen aten niet alleen de nog altijd populaire wijngaardslakken, ook kleinere soorten als huisjesslakken verdwenen in de Romeinse kelen. Uit Afrika werden juist weer heel grote slakken ge?mporteerd ter grootte van een mannenvuist. Hoewel Columella slakken indeelt bij het wild, moeten ze eerst worden getemd. Op zijn minst moeten ze drie dagen in gevangenschap leven, zodat ze vreemde stoffen kunnen afscheiden. In die periode kunnen de slakken gevoed worden op zemelen, meel, kruiden en melk, wat de smaak ten goede komt. Voordat de slakken gekookt worden, bestrooit men ze met zout, waardoor ze beginnen te schuimen en het slijm afgewassen kan worden. Apicius gaf ze eerst gezouten melk, en daarna ongezouten melk, waarmee ze zich onmiddellijk volzogen. …  Lees verder »

Het is niet zeker of farnei cantharellen zijn, maar Plinius schrijft wel dat ze op hout groeien, wat op cantharellen zou kunnen duiden. We weten dat de Romeinen cantharellen aten, omdat ze op fresco's staan afgebeeld. Het gerecht is zo simpel dat het geen verdere interpretatie vereist. …  Lees verder »

Dit is een recept voor de beruchte ficatum, die tegenwoordig niet meer te krijgen is. Wij hebben echter wel de even beruchte kalfslever, die een goede vervanging kan zijn. Ficatum is een vergrote varkenslever, door Plinius als volgt beschreven: "Er is een methode, die bedacht is door Marcius Apicius, om de lever van een zeug op een vergelijkbare manier te behandelen als die van de gans. Ze wordt volgestopt met gedroogde vijgen en pas nadat ze genoeg medewijn gedronken heeft, plotseling geslacht." (Plin. N.H. VIII-lxxvii). Een aldus verkregen lever werd ficatum genoemd, vijgenlever. Apicius geeft er twee recepten voor, dus waarschijnlijk was het niet uitzonderlijk om ficatum bij de slager te vinden. Het lijkt erop dat het de meest verkochte lever was. Het Latijnse woord voor lever is 'iecur', maar het Italiaanse woord ervoor is 'fegato' en komt van 'ficatum'. …  Lees verder »

Op menig Romeins moza?ek zijn de dramatische vormen van de octopus te bewonderen. Plinius twijfelde aan de intelligentie van het dier: "Ze eten schelpdieren, waarvan ze de schelpen met hun tentakels openkraken. Zodoende is hun holletje herkenbaar aan het feit dat er veel lege schelpen voor liggen. Toch wordt hij verder een stom dier gevonden, want hij zwemt recht op een menselijke hand af." (Plin. N.H. IX-86). Inderdaad nogal roekeloos van de octopus om op een Romeinse hand af te zwemmen. Wie wilde zijn gasten geen octopus presenteren? Opgediend in zijn geheel wekte het dier de indruk dat de gastheer een vervaarlijk zeemonster verslagen had. Toch gaf Apicius maar een uiterst summier receptje: "In polypo: Pipere, liquamine, lasere, inferes." Dit betekent: "Voor octopus: Peper, liquamen en laser. Dien op." (Ap. 422) …  Lees verder »

Top