Smulweb Blog

Je koekje bij de koffie

Lente Kriebel

Mijn eetgerelateerde belevenissen. Vroeger was ik altijd erg blij als de herfst zich aandiende. Lekker koel weer. En de winter in zicht. Het leven gaat zich dan weer meer binnenshuis afspelen de gerechten veranderen en heb ik weer meer zin om lang achter het fornuis te staan. Meer zin in taartjes en eigen gebakken koekjes. Of lekkere gebraadjes en stoverijen.

Niet dat ik de lente en de zomer haat, maar met de komst van de herfst kan ik weer normaal boodschappen doen.

Ik was destijds in het bezit van een tafelmodel koelkast, weliswaar zonder vriesvak. Maar voor mijn proviand toch altijd te klein. Hij ligt altijd helemaal vol, van voor tot achter en van boven naar beneden. Dus als de herfst zich aandiende verdwenen er spullen naar het balkon.

Met de kwetsbare spullen zoals groenten in de hooikist van oma.

Als vrienden een blik in de koelkast wierpen waren ze altijd verbaasd over de hoeveelheid goederen. Ik stond dan bij de open koelkastdeur uit te leggen waar ik alles voor gebruikte.

En inderdaad als ik wel eens bijvrienden in de koelkast keek, kon ik altijd de roosters en de achterkant zien. Met op het middelste rooster een verloren kuipje margarine en bovenin bijna tegen de achterwand een potje mayonaise.

Ik heb het geprobeerd maar ik kan het niet om die koelkast leger te houden. Ik zit immers niet graag zonder. En als ik het heb, het liefst ook nog in diverse soorten. Keuze in eigen koelkast noem ik het maar. Daarom zijn de kliekjes avonden met vrienden zo'n succes. Ik heb altijd wel zongedroogde tomaatjes en geraspte kaas, noem maar op en kies maar uit.

Maar als de lente dan weer kwam berekende ik bij het boodschappen doen, past het wel in de koelkast. Of als ik iets zag, haalde mijn vriendin mij uit de droom door te zeggen dat daar geen plaats voor was.

Op een goede dag verhuisde wij met het verzorgingshuis waar ik werk naar ons nieuwe onderkomen. Alles nieuw, dus ook een nieuwe keuken. Voor de tijdelijke opvang was er wat witgoed aangeschaft, en dat moest nu weg. Waaronder ookeen koelkast, een klapper van 1.90m hoog, zonder vriesvak en nog geen 2 jaar oud. Je mocht bieden, en zoals altijd met bieden, degene met het hoogste bod krijgt het. En een week later lag er in mijn postvak een berichtje dat ik de nieuwe eigenaar van de grote koelkast was. Eindelijk de oplossing voor mijn probleem. Voor 50€ een klapper. Ik was super blij. Toen we hem moesten vervoeren wat minder, maar toen hij eenmaal stond, was ik de koning te rijk.

Ja, dat was wel wat voor mij, zeiden vrienden die hem kwamen bewonderen. Ook moest ik (1.65m) er regelmatig in gaan staan om hen te tonen hoe groot hij werkelijk was. Al snel kon ik hem gaan gebruiken en met veel plezier. En dat doe ik nu nog steeds, hoewel ik toch wel weer blij was toen de herfst kwam en ik de hooikist op het balkon kon zetten. En nu de lente is begonnen, attendeerde mijn moeder dat de dubbele koelkasten in de aanbieding waren.

Home Recepten