Smulweb Blog

Je koekje bij de koffie

Slecht-slechter-slechtst in 2002

Ondanks de sterrenregen in 2002 waren er ook genoeg culinaire drama's: zowel in Nederland als buiten de grenzen. Een bijdrage van bijtanja en studentculinair. Nimmer viel er zo?n prachtige sterrenregen als in 2002 en ondanks prijsstijgingen over bijna de gehele linie weerhield dat de Smulwebber er niet van om uit eten te gaan. Nog nooit betaalde men zo veel geld voor een biefstuk medium gebakken met patat en een bak moderne sla in een doodgewoon eetcafe en zelden smeet men zo tevreden met de nieuwe flappen geld. Gemiddeld vijf ingevoerde recensies per dag? Dat is veel. Viel er ook nog wat te klagen? Jazeker, het is niet overal rozengeur en manenschijn zelfs omhuld met vergoedende woorden. Ook onze zuiderburen, die wij zeker waarderen om hun gemiddeld beter ontwikkelde eetcultuur, grepen wel eens mis. Gelukkig, dachten we nog, het overkomt hen ook! Op zoek tussen de regels lezend door naar de teleurstellingen, de overdaad aan pijnboompitten, rucola en pesto op willekeurig ?Italiaans? voorgerecht. De Smulwebber zelfs achterna in de zoektocht naar het eetparadijs in het buitenland. Maar waar je daar dan in terecht komt? Alle gidsen, tijdschriften en analyses vooraf ten spijt.Menig culinair liefhebber kent het tafereel: het idee komt op ergens te eten, maar waar? Bronnen te over: internetsites, kranten, Lekker en de Michelingids worden geraadpleegd. Een zorgvuldige voorbereiding, nietwaar? Maar smaken verschillen en de betrouwbare bronnen waren toch niet altijd even consistent. Hasip liet zijn keuze op Restaurant Picasso vallen: Op 10 kilometer van Ieper in een mooi landschap gelegen staat dit 'propere huis' met, zo ik had gelezen, seizoensgebonden kaart . Misschien zat ik net tussen de seizoenen in?. We schrijven hier maar niets over het gebodene, je kunt het allemaal nog rustig nalezen op de page van Hasip. Tegelijkertijd liepen zowel Andrea als Gadg, naar aanleiding van lovende recensies, Plexxat binnen. Gadg bekeek de kaart: Hm, vreemd, waar uh ... oh, okay. Alleen maar voor- en bijgerechten. Jaja. Tapas dus. Maar nee, dat was het niet. Zeiden ze. Ook bij Andrea ging er een lichtje branden toen ze op de menukaart in grote letters "De gerechten" en "Dexxeltjes" las. ?juist je begrijpt het goed, een soort tapas dus. Bovendien wist Andrea niet beter dan dat een trio van lamskoteletjes wil zeggen dat de koteletjes op drie manieren bereid zouden worden. Bij Plexxat niet, daar betekent dat drie stuks. Terwijl Hasip ondertussen genoot van zijn kaas - in de keuken waar die kaas staat is het erg frisjes, dat is zeker! - rekenden zowel Andrea als Gadg een fors bedrag af voor het weinig gebodene: Pardon? Hoeveel? (Gadg) en een resume van Andrea: Voor beursblagen, trendhoppers en andere foute types met geld te veel. Hasip sloot zijn zorgvuldig uitgekozen avontuur af met een dessert dat bol stond van de glibberige miniblokjes koffiegelatine waarna hij moest concluderen dat per persoon ruim 90 euro toch echt foetsie was.

En als je dan toch ergens onvoorbereid binnen stapt hoop je natuurlijk altijd dat het meevalt. Dat geeft dan juist een extra dimensie aan het etentje. Die extra dimensie was voor Marcdepester een scheikundig brouwsel dat voor Irish koffie door moest gaan. Deze passage willen we jullie niet onthouden: Niettegenstaande mijn vooraf gestelde vraag of de Irish koffie gemaakt zou worden volgens de regels van de kunst; dit werd bevestigd. Nu was de maat toch werkelijk vol. Ik riep de ober en vroeg wat deze Irish eigenlijk voorstelde. Hij zegde mij dat ze geen bruine suiker meer hadden en dat ze hun best hadden gedaan. Ik vroeg hem of hij eens wou nippen, om hun brouwsel persoonlijk te proeven. Hij bedankte hier vriendelijk voor. Hij vroeg of ik een andere wou hebben, ik bedankte ook feestelijk en vroeg de rekening. Voor het Irish gedrocht betaalden we 5,75 euro.Soms wil je weer eens terug naar daar waar het goed was. Weet je nog wel, toen? Dat we daar zo lekker en gezellig hebben gegeten? Het waren niet de minste restaurants die ter nominatie ingezonden werden. Het was lezend tussen de regels door waarom het slecht bevonden werd. Relatief slecht dus: in verhouding tot de allure van het restaurant. Zeg maar een behoorlijke teleurstelling. Bij restaurant De Beukenhof bijvoorbeeld. Mauritsenole92 rapporteert na jaren van afwezigheid bij dit restaurant: de kreeft viel tegen, lauw en taai, de waterkers ontbeerde de op de menukaart vermeldde overjarige kaas, de ossenhaas was droog, wederom de waterkerssalade en als klapper op de vuurpijl een couscous met speculaaskruiden. Oeps! En dan de bediening die niet weet welke kazen hij uitserveert. Op dit niveau kan dat niet en dat oordeelt ook Dickkorenhof over De Beukenhof: Ik vraag me toch af of dit een formule is die stand kan houden qua prijs en prestatie. Ook Paulbrussel stapte na zeven jaar weer monter Villa Lorraine (Brussel) binnen. Toen twee sterren nu nog maar eentje. Maar dan nog, wie rauwe wilde zalm bestelt in een sterrenrestaurant verwacht absoluut geen kouwe en doorgegaarde zalm. Of de kleine tarbot die niet helemaal vers leek, of anders te veel doorbakken en wat taaiig was. Het viel mij, kort gezegd, nogal tegen. Ik kreeg de indruk dat dit vergane glorie was. Robin700 en echtgenoot hesen zich in pak, dat hoort toch tenslottte zo in zo?n restaurant, en aan tafel. Duinrand dus, een reputatie hoog te houden. Bij de amuse voelde Robin700 al nattigheid, een paar stukjes quiche lorraine met een remouladesaus. Nee, niet erg verfijnd. Daarna ging het echt mis. Wie als voorgerecht speenvarkenham met gerookte eendenborst en salade van knolselderij bestelt, verwacht geen enorme berg knolselderijsalade. De eendenlevermousse was smakeloos en werd geserveerd met een propje sla met een kwakje selleriesallade. Bij dit menu, de ellende is nog lang niet voorbij, werd tot tweemaal toe dezelfde wijn bij verschillende gerechten uit het wijnarrangement geschonken. Robin700 vraagt zich of een wijnkenner haar kan vertellen of de wijnen uit het arrangement een goede keuze waren. Ze denkt zelf van niet. De drankenkennis wordt hier ter discussie gesteld en even later bevestigd: de grappa is merkwaardig genoeg op, dan maar whiskey: een goede single malt whiskey. En wat werd uit het drankenrek getrokken? Een Southern Comfort! Al met al zeer teleurstellend, De Duinrand is hiervan op de hoogte gesteld.Vaak wordt misgegrepen daar waar we het zelf niet voor het kiezen hadden. Ook op kosten van een ander, dat vergoedt iets maar niet alles. Met de zaak na een brainstorm uit eten in De Verloren Koffer waar het buffet-eten verpietert in grote, met water gevulde warmhoudbakken, of met je familie naar Goes. En daar zit je dan aan tafel in restaurant Bienvenu, ja ook hartelijk welkom, tussen 190-duizend oude-ambachten-representerende voorwerpen aan muren en plafonds, van de schaaltjes groentengarnituur te proeven. Waar deed dat toch aan denken? Opeens wist Epoisses het weer: Van der Valk. Nooit te beroerd om een analyse in vijf minuten te maken, adviseerde hij dan ook dat Bienvenu nu iets aan de culinaire achterstand moet doen voor het te laat is. Het restaurant ligt immers zo lekker in de loop op de Bierkade. Gezellig met de familie is het elk jaar weer bij de verhollandste Chinees New San King, ter gelegenheid van opa?s verjaardag. Ook een van de auteurs ontkomt er niet aan: ? die kip, wat is daar in hemelsnaam mee gebeurd? Het enige wat ik gewoon lekker vond was de tjap tjoi en de eend, alhoewel mijn immer commentaar leverende vader weer sprak van een pekingeend met te veel vlieguren op de teller.De bediening in Chinese restaurants is voor Nederlanders en Belgen ondoorgrondelijk. Onvriendelijk? Welnee, dat heet cultuurverschil. Sta dus niet vreemd te kijken wanneer je eindelijk het mes in de langverwachte loempia zet, de bediening het schaaltje voor je neus weggritst met de mededeling dat deze bestelling voor een andere tafel bestemd was. We weten niet wat erger is: dat het voor je neus weggehaald wordt of dat de rechtmatige eigenaar van het bestelde een aangesneden loempia in ontvangst mag nemen. Dat overkwam niet alleen Dotterie maar ook Egronald. De laatste had weliswaar al eerder ervaring opgedaan met de rommelige sfeer en onvoldoende aandacht van het personeel voor de clientele van Dim Sum Restaurant Grand Palace, maar dat was allemaal te verdragen mits de keuken maar goed is. Maar ook verdraagzaamheid kent grenzen. In dit geval tot dat de hoofdschotels arriveerden en zijn tafeldame al aan het opscheppen was. Dat was nog niet gebeurd of die schotel werd pardoes zonder een woord te zeggen weer weggehaald, met een lepel herschikt en op een ander tafeltje neergezet. Erger kan haast niet maar ook de bediening van Minos Pallos, de Griek in Heerhugowaard, maakt er een zootje van. Terecht is de klacht dan ook van Miekie dat de service en het te rappe tempo niet goed is. Omdat tegelijkertijd met het weghalen van het genuttigde voorgerecht het hoofdgerecht wordt geserveerd. Sneller dan het licht die bediening. Tot en met het geserveerde hoofdgerecht dan, daarna zakt het tempo in en is de ober in geen velden of wegen meer te bekennen. Een extra drankje bij het eten en een dessert bestellen of de rekening vragen wordt problematisch. En wat krijg je als antwoord als je eindelijk de klacht kan ventileren: mensen in Heerhugowaard eten graag snel! En soms wil je de ervaring van Smullers bijna niet geloven, ware het niet dat de slechte ervaring met tamelijk onbeschofte bediening Besmul, voorheen Bekri, ten deel viel. Waar ging het over? Over slechte zitplaatsen, over het uitzicht op volgekladde, grote vellen papier waar je de hele avond tegenaan moet kijken. En over dat dat niet leuk is en of dat weg mag en over dat daar dan weer niet op gereageerd wordt. Tan pis, pech gehad, voor Besmul. Besmul, toch niet de beroerdste, liep nog na afloop naar de gastheer toe: We hebben goed gegeten, maar dat van die vellen papier rapporteer ik aan Lekker. Interesseert me niets, Lekker is een kloteblaadje riep de gastheer van Le Bistrot de la Place te Den Haag hem na. De samenstellers van dit artikel blijven zorgvuldig en surfend over www kwamen we bij de websites van Lekker respectievelijk Iens Independent Index aan. En verhip, het staat er allemaal. Niet de klacht van Besmul maar, nog erger eigenlijk, soortgelijke klachten van meerdere gasten.Tapas zijn hot. Niet de smaak, maar de populariteit. Want we willen best kleine hapjes uit den vreemde in plaats van goed gevulde borden, maar we zijn Hollands genoeg om van de forse prijzen te schrikken. Of van de kwaliteit in de keuken. En in dit geval terecht. Zo rekende Nijsen bij Castellum Novum een bedrag af van 40,00 euro voor een schaaltje tapas met daarop slechts wat toastjes tonijn, calamares, fruits de mer met mosseltjes waarmee niets was ondernomen, enkele hoenderpootjes, serranoham en wat lamsgehaktballetjes. Het geserveerde brood was gewoon, euh, ja, brood. Het wegspoelen van de wrange smaak met het glas huiswijn wilde ook niet echt lukken, want elke slok uit het glas stond garant voor 1,00 euro. Diezelfde wrange smaak kwam wellicht weer boven na het lezen van de reactie van Arno_s op de recensie: Jezus, wat een geld voor zo?n beetje mwah-mwah-eten. Het korte avontuur van Peterderijk bij Tapasbar Sancho leidde tot de volgende, eveneens, korte beschrijving: Zes tapas met een fles wijn voor 37,50 euro voor twee personen. Niet bepaald duur nee, maar als het eten dan opgewarmd blikvoer blijkt te zijn en broodje en toetje ook tot tapa gepromoveerd zijn, dan verbaas je je toch wel over de brutaliteit van deze horecaffer. Kruidenmargarine, tonijn en champignons blik, tomatensoep uit een Makro-grootverpakking, enzovoorts. Achteraf toch wel gelachen over deze culinaire aanfluiting. Je moet maar durven. Alleen de wijn was heel behoorlijk. Ta ging voor het Spaanse avontuur bij Land van Waas in Rotterdam. Gezien haar ervaring zou je het beter het Land van Dwaas kunnen noemen. De menukaart lag nog bij de drukker dus werd er maar op het verrassingsadvies van de bediening afgegaan. Dat ging nog goed. Maar van diezelfde bediening moest je het vooral niet hebben: de aardige jongeman anticipeerde enorm goed op de vraag om servetten (not!): de vraag zelf vond men wat vreemd, maar uiteindelijk kregen we toch wat papieren vodjes. En daarna werd de service alleen maar beroerder en beroerder. Compleet genegeerd door de bediening, die moest tot drie keer toe een foutieve rekening voor een en het zelfde tafeltje weer corrigeren en Ta kwam er niet meer tussen. Gelukkig hadden we elkaar genoeg te vertellen, want de bestelling plaatsen duurde al lang maar dat was niets vergeleken met de tijd die nu verstreek. Daar kwam de koffie, nog geen desserts gezien en de tafel stond nog vol met (inmiddels lege) tapasbakjes. De aardige jongeman verzekerde ons dit op te ruimen, wel wilde hij even de koffie kwijt. We zijn de koffie maar gaan drinken, zittend aan een nog steeds vol tafeltje. Maar daar was 'ie weer met het dessert (koffie was natuurlijk allang op). Hij ging nu zelf ook wat moeilijk kijken, want die tafel stond nog vol. Een paar dagen later bekeek Ta de rekening nog eens goed en toen bleek het verrassingsadvies voor een verrassingsprijs verkocht te zijn (voor bijna een derde zijn niet genuttigde zaken in rekening gebracht). Tapas op z?n Hollands? Duur-duurder-duurst.De magie van la douce France of dolce far niente op z?n Italiaans spreekt allen aan. Waar we misgrepen in eigen land doen we het nog eens dunnetjes tijdens de vakantie over. Nu is het vragen om narigheid neer te ploffen midden in Barcelona op het terras van een Duits georienteerde hambuergesa-tent. Tja, dan krijg je zuurkool op je broodje in hartje zomer. Maar ook zeer ervaren in je favoriete vakantieland en met geoefende blik gaat het soms onverwachts mis. Want het restaurant zag er goed uit, er was volk midden in de week en de brigade in kostuum. Wat kan er fout gaan? We zijn blij dat deze Smulwebber nog in ons midden is want zo zuchtte en vloekte zij: Jeezus, de sla? wij zijn nog nooit zo dicht bij een voedselvergiftiging geweest, een en al bruine rand?. Ook de lamskoteletten van een bejaard beest konden haar niet bekoren terwijl tegelijkertijd het personeel rondom de tafel de vloer dweilde. Bedankt Blanche_van_aalst (witteke), dat je deze ervaring met ons wilde delen, we hebben slap gelegen gelijk aan de sla. Zelfs Mbeudaer, maakte een ernstige misstap in Spanje terwijl we van hem juist verwachtten gewapend met een Michelingids door Spanje te toeren op zoek naar de bestekjes. Na eerst alle fantastische culi-ervaringen gerecenseerd te hebben kwam dan eindelijk na enkele maanden de aap uit de mouw. Stoppen in een dorpje, dat inmiddels volgeplempt is met architectonische wanstaltige missers ten behoeve van de toeristenindustrie en waar dus ook de touroperators hun eindbestemming hebben, is niet het advies dat wij jullie mee willen geven. Op het terras van La Bocca met uitzicht op zee is de bestelling snel doorgegeven: ?steak met pepersaus? en ?mixed grill van groenten en vis?; je hebt al een idee van de kaart... De ?mixed grill? lost de verwachtingen in: buitengewoon slecht. Aan de groenten en ?vis? hangt zwartgeblakerde koolstof - vetstof dat waarschijnlijk al sinds heuglijke tijd niet is vervangen. De vis is niet vers en smaakt chemisch. De steak zag er niet uit. Goodbye La Bocca! Margrietopreis1, waarvan de naam grondige voorbereiding doet vermoeden, ook als het gaat om restaurantbezoek op korte binnenlandse tripjes, strandde notabene in eigen land in Steakhouse El Toro op Texel. Boter bij droog en verkruimeld brood blijkt ranzig, dat lezen we vaker op Smulweb, bij alles wordt dezelfde garnering gebruikt. Maar bovenal struikelt Margriet over de mais: ook lijkt me mais bij de mais wat overdreven. Nee, wij vermoeden ook dat een smaakexplosie uitblijft. Ook een speciale melding uit eigen vakantieland waard is Puur-Natuur, een campingrestaurant in de Flevopolder. Gabriel9 heeft bij zijn weten nog nooit zo slecht gegeten: Je begrijpt niet hoe ze dat kunnen verpesten maar ze deden het. De varkenshaas was kurkdroog en helemaal verpest. Alsof ze het hoogbejaarde varken geslacht hadden en dat tijdens het bereiden ervan toevallig een voetbalwedstrijd tussen Nederland en Duitsland op tv kwam en ze de ouwe taaie in de pot totaal waren vergeten; de aardappelen waren oud en de worteltjes kon je laten stuiteren, wortelgum was het.Goedkoop is duurkoop, dichtbij is afzetterij. Dit ging voor Artisjok op toen zij op een maandagavond wilde eten in Gent. Haar favorieten bleken dicht en zo kwam zij terecht bij Het Pakhuis, op kruipafstand van haar gastenkamer. De ingang bleek al moeilijk te vinden, maar eindelijk binnen mocht ze niet neerploffen op de leren banken langs de muur: Dat het maandagavond 20.30 uur was, had de serveerster aan het denken kunnen zetten (zo van: zou het nog vol worden vanavond, of laten we die twee gewoon in het leer wegzakken?) En toen begon de ellende. De keuzes waren gemaakt en de voorgerechten werden redelijk bevonden. De hoofdgerechten ? tja ? die kwamen maar niet. Zouden ze ons ? en jawel. Vergeten. Getverredemme. Een toetje na twee doorgebakken biefstukken (terwijl om medium was gevraagd) werd afgewezen waarna a.s.a.p. werd uitgehuild op de gastenkamer boven een glas water uit de kraan. Huilen geblazen gold ook voor Robin700 toen zij haar kroost wilde trakteren op pannenkoeken bij Le Bateau in Den Haag. Volgens het buitenbord kun je hier althans pannekoeken krijgen. Toen eenmaal de bestelling opgenomen werd bleek dat de pannenkoeken niet na 17.00 uur geserveerd worden. Hoe leg je dat aan de kids uit! Een schnitzel, een scholfilet en kindermenu?s Klein Duimpje dan maar en als uitsmijter een Pino (ijsje). Het werd opgediend in een leuk schaaltje. Dat schaaltje blijkt, na grondige inspectie door de jongste, enorm te stinken: zij schalt uit over de tafel: ?het stinkt?. naar poep!? En ze blijkt gelijk te hebben.

IJs ruikt naar poep en ansjovisdressing smaakt niet naar ansjovis. Waar dan wel naar, vertelt Ta niet in haar recensie over Brasserie de Kemphaan. Het eerst ontdekte restaurant waar de keuken niet werkt met citroenen. Een crodino met citroen bleek hier niet mogelijk en was duidelijk te veel gevraagd. Alles was mis: de eerder vermelde ansjovisdressing die niet smaakt naar ansjovis, een uienjam naast de vis die veel te zoet was, groenten uit de diepvrieszak en een taai konijn. Maar, dat men hier iets heeft met flink gaar bakken bleek later bij het stukje parelhoen: droog!. Ta moest concluderen dat voor het geheel ook nog eens een flinke prijs betaald werd en verzucht: dan eet je bij mij lekkerder voor veel minder geld ? reserveringen gaarne via BT of SC.Bevroren ossenhaas die te lang in magnetrons opgewarmd is en vervolgens voor carpaccio door moet gaan, de verkwisting van kilo?s pijnboompitten, bossen rucola en emmers fabriekspesto willekeurig in elke bak sla of op Italiaans klinkende voorgerechten. De eeuwige zoektocht van Michiel2003 naar de perfecte Italiaan. Ook zelf hadden we het af en toe verschrikkelijk zwaar: de geur van de gehaktballen bij Grieks restaurant Odysseus bijvoorbeeld. Studentculinair zag eerst de oksels van de ober als boosdoener aan, maar de penetrante geur bleek toch afkomstig van de ballen op het bord. En tot slot Bijtanja dan: haar bezoek aan Hogesluis was aanleiding voor dit monsterproject. Daar werd louter en alleen gekookt uit pot of blik: slecht-slechter-slechtst in 2002! Waar we overigens naar uitkijken in 2003 is de eerste recensie over Hotel New York waarbij de gast tot volle tevredenheid rept over zowel de bediening als het eten.

We hebben dankbaar gebruik gemaakt van de recensies van de volgende Smullers:

andrea, artisjok, besmul, blanche_van_aalst, dickkorenhof, dotterie, egronald, epoisses, gabriel9, gadg, hasip, marcdepester, margrietopreis1, mauritsenole92, mbeudaer, miekie, myrasimone, nijsen, paulbrussel, peterderijk, renescheffer, robin700 en ta.

Home Recepten