Mijn eerste kookervaring.

Lezen was en is nog steeds een van mijn favoriete bezigheden, dus ook als kind verslond ik tijdschriften en boeken en daaruit ontsproot de idee om mijn ouders eens culinair te verrassen.
Ik denk dat ik zo n jaar of tien moet zijn geweest bij het uitvoeren van dit snode plan.

Verrassend moest het zijn dus; welnu ik had iets gelezen over truffel en dat kwam onwaarschijnlijk goed en mysterieus over en daarmee zou ik dus aan de slag gaan.
Het plan werd voorgelegd en ik mocht van mijn ouders de nodige ingredienten inslaan voor dit doel op hun conto, zonder daarbij natuurlijk de clou te verklappen.
Op zoek naar de fameuze truffel dus.

Nu moet je wel in ogenschouw nemen dat ik destijds in een klein dorp woonde, zo een van een hoofdstraat met een sloot er langs en hier en daar een huis, villa of boerderij en met in het hele dorp slechts een winkel waar dan van alles en nog wat werd verkocht.

De mevrouw die dagelijks achter de toonbank stond was altijd erg aardig, dus vol goede moed ging ik op weg voor mijn noodzakelijke ingredi?nten .
Truffels had ik dus nodig, niet al te veel maar toch. Zonder het beoogde gerecht te verklappen plaatste ik mijn bestelling.
Natuurlijk kreeg ik veel vragen van de aardige mevrouw omtrent het hoe en wat en waarom, maar op de hoogte zijnde van het circuit van klets en roddels wist ik me goed op de vlakte te houden.
Een verrassing moest het worden en daar kon zij gelukkig in meegaan.
Nu had ze de truffels niet op voorraad en na zich vergewist te hebben of ik de rekening wel zou kunnen voldoen werd mij de toezegging gedaan dat het voor me besteld zou worden.
Je begrijpt dat de spanning steeg, want ik had natuurlijk nog nooit oog in oog gestaan met deze fameuze truffel. Het kon wel een weekje duren werd mij gezegd.
Nou ja jammer natuurlijk, maar geen ramp.
Na herhaalde pogingen of het beoogde al binnen was, -want een week voor een kind met dit soort plannen is natuurlijk een heel ruim begrip – en omdat ik toch vanuit school langs deze winkel kwam informeerde ik dagelijks even, soms tot grote ergernis van de -in mijn ogen- inmiddels wat minder aardige mevrouw.

Eindelijk was het dan zover. De TRUFFELS waren aangekomen!
ik kreeg een mooi kartonnen doosje met een prachtig kijkvenstertje, op zich al een feest om te zien, met daarin de lang verwachtte truffels.
Ze zagen er donker, grillig en indrukwekkend uit.
Trots met het pakketje in een speciaal voor dit doel gereserveerd tasje toog ik huiswaarts en kondigde mijn ouders aan dat deze avond mijn kookkunsten zouden gaan plaatsvinden.
Verbod tot de keuken werd ingesteld en de deur ging dicht.
Ik nam het recept nog eens goed door en ging aan de slag.
Eerst de eieren klaarzetten, zout en peper, uit de molen, maar dat hadden we toen nog niet dus moest ik al wat improviseren.
Ik trof slechts van die metalen busjes in diverse kleuren met een verstelbaar dekseltje van grof naar fijn. ..Ach dat zou toch wel moeten kunnen, zo snel zou ik me niet uit het veld laten slaan!
De boter klaarzetten, hmmmm op het pakje stond margarine, nou ja, zal wel boter zijn, want iets anders kon ik niet vinden.
Koekenpan en een kom met garde in de aanslag en het werk kon beginnen.

Snijd de truffel in kleine stukjes..Juist!
Het doosje moest geopend worden en voorzichtig plaatste ik de truffels op de snijplank en ging aan de slag.
Raar want het werd niet zo als ik had gedacht; een nogal een rommelig en plakkerig resultaat, maar ach eenmaal in de pan zou je daar waarschijnlijk niets meer van merken dacht ik toen nog.
De eieren moesten worden geklust met een beetje melk en met behulp van de garde, dus ging ik driftig aan de slag, met als resultaat een mooie schuimige en romige massa in de kom.
Nu begon pas het echter werk, de koekenpan moest op het vuur worden geplaatst en daarin moest een klontje boter worden gesmolten.
De boter siste vervaarlijk maar nam na korte tijd toch de gesmolten vorm aan en nu kon het eimengsel worden toegevoegd. De vlam werd gematigd en aandachtig observeerde ik het stollingsproces. Laat de omelet vooral niet te droog worden stond met dikke letters in het recept. Nou nee dat zou mij niet overkomen, dus toen de massa wat compacter werd en er nog smeuig uitzag voegde ik de truffel toe.
Een voor mijn idee vreemde chemische reactie vond plaats in de koekenpan, nou ja, zal wel zo horen dacht ik, dus klapte ik netjes de omelet dubbel, verdeelde de porties over de drie borden en bracht ze naar de eetkamer, waar mijn ouders al vol verwachting zaten te wachten aan de gedekte tafel.

Ze begonnen min of meer met het besnuffelen van mijn omelet met dit geweldige natuurproduct en stelden aan de hand daarvan wat vragen in de trend van ja omelet maarrrrrr wat zit er in..??

Vol trots verklapte ik de inhoud TRUFFEL natuurlijk!
Hun blik werd er niet echt enthousiaster van.
Enigszins beledigd sneed ik mijn omelet aan en nam een flinke hap om het goede voorbeeld te geven. Getver de getver was mijn inwendige reactie, maar ik liet natuurlijk niets merken en met een grote verwachtingsvolle glimlach op mijn gezicht wachtte ik de reactie van mijn ouders af.
Ze namen een hap, lieten het mengsel wat rondrollen in hun mond en vertokken lichtelijk in uitdrukkingen van radeloos tot erger..

Maar kind, riepen ze gelijktijdig, hoe haal je het nu in je hoofd om een omelet te maken met chocolade truffels, dit kan toch niet, dit is gewoon niet te eten!!

Het heeft me sindsdien jaren gekost om weer een interesse op te bouwen voor alles wat met het bereiden van voedsel van doen had. Niet dat ik me in die jaren niet alles heb laten smaken, integendeel, van alles geprobeerd en geproefd en vaak was het een succes, maar zelf aan de potten en pannen.
Nee dus, pas nu de 50 gepasseerd komt er een bescheiden soort passie voor koken opborrelen en heb ik daar ook plezier in, maar nu weet ik inmiddels ook hoe een echte truffel er uit ziet en smaakt!

6 Reacties

  1. fransbrouwers

    8 augustus 2006 at 23:30

    >>>Nee dus, pas nu de 50 gepasseerd komt er een bescheiden soort passie voor koken opborrelen en heb ik daar ook plezier in< << Hoi lieve Sophie. Wat een heerlijk verhaal.Maakt m’n avond weer helemaal goed ! En de 50 gepasseerd ? Je bent nooit te oud om te leren en ervaringen op te doen. Groetjes, Franske ;-)

  2. Heerlijk om te lezen, ik zag je in gedachten die truffels snijden en dan op die ommelet!! Om je te bescheuren, maar voor een kind van die leeftijd eigenlijk wel normaal, vooral in die tijd en dan ook nog eens in een dorp. Nu troost je, op die leeftijd kende ik ook alleen maar slagroom of chocoladetruffels. Hoewel ik m’n ouders er van verdenk dat die ze toen wel al kenden ;-)

    Groet, Anne

  3. Vanavond ga ik dit lezen, ga nu even weg.

  4. een recensie van een diner, waar de sterren van de hemel waren gekookt door de gastvrouw. Ik kan me vergissen……
    Pracht verhaal, maar was het echt zo smerig, je verwacht een andere smaak, alhoewel ;-), op het culiforum las ik over hartige cakes, dus wie weet voor de toekomst.
    Dank en groet, Anne.

  5. over je huidige kookkunsten hoor, en ik kan het weten!
    Leuk deze jeugd’zonde’

  6. Hihi een chocolade omelet, jij was al bezig met de El Bulli keuken. Bescheiden passie?! Wat is het resultaat dan wel niet bij een grote passie ;-)

Geef een reactie