Dagje RAI

Zo’n dag die je niet snel vergeet!!! Gisteren was het zover, voor het eerst na zo?n jaar of 15, want toen was de periode dat ik zelf heel Nederland door reisde om op beurzen te demonstreren, ging ik nu zelf een keer een beurs bezoeken.
En wat voor een, gelijk maar de grootste en wel De Huishoudbeurs.
Mijn naasten keken hier zeer verbaasd van op want was ik nu niet juist degene die vroeger altijd had lopen schreeuwen dat ze NOOIT zomaar een beurs zou bezoeken.
Echter het lieve telefoontje van een oude buurvrouw enkele weken geleden met de woorden dat het haar zo gezellig leek om met mij naar de huishoudbeurs te gaan deed mij van dit geloof afstappen.
We zouden met de bus want dat was makkelijk met oog op parkeren en voor ?25,- wist je alles!
Agelopen dinsdag vernam ik dat die bus om half acht zou vertrekken vanaf een bepaald punt in Roosendaal. Nou, beetje vroeg dacht ik nog in al mijn naiviteit maar dat zal wel zijn om de files voor te blijven.
Precies op tijd stegen wij in, vroegere buurvrouw, mijn dochter (die eigenlijk geen tijd had maar het nu eenmaal had beloofd) en ik.
Buuv zag gelijk een kennisje en begon gezellig een gesprek, anderhalf uur(!) later sprak zij de woorden: ?Ik zou bij God niet weten waar we zijn.?
Dat was snel opgelost want naast de bus verscheen een verkeersbord met daarop in grote letters Roosendaal 12 km.
Haar gezicht op dat moment heb ik de rest van de dag op kunnen teren.
De bus stopte werkelijk bij iedere dikke boom om dan weer een paar vrolijke huisvrouwen op te pikken want per slot is het niet voor niets een Huishoudbeurs.
U kunt zich de blijdschap misschien een beetje voorstellen toen we eindelijk de grote weg opdraaiden en daar kwam direct al verrassing nummer twee, FILE.
Ach, ik zal u niet verder vervelen met de bus en ga nu dus verder vanaf de parkeerplaatst bij de RAI waar we om half 12 al waren.
Die immens grote parkeerplaats waar op dat moment honderden bussen hun huisvrouwen (en een enkele man) uitspuwen en/of kotsen, u zegt het maar.

Vanaf dat moment begint er een soort gevecht om binnen te komen en daarna vooral van hoe krijg ik zoveel mogelijk gratis!
Wij hebben ook geleerd dat de ware beursbezoeker een koffer dan wel een grote tas op wielen bij zich heeft.
Bij aanvang van ons beursbezoek deed ons dat nog vermoeden dat het geklaag van de reisorganisaties wat overdreven was want wij dachten toen nog dat al die mensen na hun beursavontuur direct het vliegtuig zouden bestijgen voor een lange reis.
Niets bleek minder waar, de koffers werden volgepropt met pakken macaroni, flessen drank, potten creme, taarten, rugzakken, beren enz. enz.
En wat ook nog zo leuk voor de kinderen/kleinkinderen was, een hele grote ballon met daarin een knuffel, ook zo fijn voor later in de bus!!

Voor mensen zoals wij, die nergens in de rij gaan staan om schaamteloos een minibordje bami tot ons te nemen zijn er dan de talloze ?rust? punten waar men zich kan laven.
Over laven gesproken, die zijn er ook te koop in alle soorten en maten voor in de koffer!
Na zo?n drie kwartier zoekend rond te hebben gelopen om een plaatsje te bemachtigen was het zover hoor, we konden zitten!!!!
Dochterlief, die omdat ze eigenlijk geen tijd had de gehele dag met een telefoon aan haar oor heeft gelopen om haar werk ook nog in goede banen te leiden, zou wel even een hapje gaan halen.
Ik gaf in royale bui ?20,- mee (u weet nog wel 44 Hollandse piekies) voor snackje met glaasje fris moest dat toch genoeg zijn.
Toen zij terugkwam bleek dat echter niet het geval want voor 2 broodjes en een bakje miniminimini loempiaatjes met glaasje fris moest slechts 26 euro afgerekend worden.
Ik begreep ineens die bijna vechtende mensen voor een hap bami veel beter.
We hebben nog rondgelopen en hoe het kan weet ik niet want het is er toch een vrij aardige ruimte maar wij presteerden het om vier keer hetzelfde te zien.

En toen mochten we weer naar de bus want het was het vijf uur. En daar kwamen de busgenoten al aan gelopen en moest, als ware het een echte vakantietocht, de onderkant van de bus geopend, jawel? voor de koffers.
We zijn meegereden totdat de eerste halte kwam waar de mensen uit gingen stappen en waren meer dan blij dat er mobiel telefoon verkeer is tegenwoordig. Want nu konden we buurman even bellen of hij ons daar op kwam pikken, dat scheelde dus mooi anderhalf uur bussen.

En vraag je nu aan me, ga je volgend jaar weer, twijfel ik nog ook want oh, oh, wat hebben we gelachen!!!
Ineke.

11 Reacties

  1. met een halve grijns op je gezicht, een tikkeltje kritisch, kijkend naar het graaiende deel van de natie. Maar ook je beschrijving van de bustocht is humoristisch. Dus… heel leuk om te lezen enne ik ga volgend jaar met je mee want ik kan me voorstellen dat je nu elk jaar gaat!
    Berti

  2. Ik ben al 20 jaar van plan er naar toe te gaan, maar het is er nog nooit van gekomen.
    Als ik daar volgend jaar nou eens koffers ga verkopen?

    Anna

  3. Ik heb ook ontzettend gelachen. Om jouw artikel, heel grappig beschreven.
    Zelf ben ik circa 15 jaar geleden eens naar de HH-beurs geweest, kan me niet herinneren dat het er toen zo vreselijk druk was.
    Maar ik ben nooit weer gegaan dus het zal me niet goed bevallen zijn.

  4. wendy_crepes

    4 april 2003 at 22:53

    ik ga morgen naar de huishoudbeurs …. :-)

  5. Ik vond je artikel ontzettend leuk om te lezen!!

  6. Grappig hoor ben net terug van 2 beurzen achter elkaar.Montpellier en Essen zijn wel geen huishoudbeurzen maar touristenbeurzen.Wij staan daar met de Katalaanse keuken specialiteiten. en dat is gelukkig niet gratis publiek kan tickets kopen en hiermee hun keuzes maken bij onze stands, wij hadden o..a. fideos, een soort van paella met vermecellie spaanse omelet jabugo ham geroosterde groenten enz.Maar alles wat ze meepakken kunnen voor niets nada noppes verdwijnt als de zon.Wat zijn mensen hebberig brrr.En ja ze zeulen met koffers op wieletjes en stoppen er van alles in.Zie het voor me.
    Saludos Marjon

  7. Toevallig hoorde ik vandaag op mijn werk hetzelfde koffer-bus verhaal. Haha!! Dus je bent de enige niet.
    Mij krijg je niet naar zo’n mensenmassa.
    Als ik dit lees, dan bevestigd het gewoon mijn voornemen om er niet heen te moeten gaan. Maar het was wel een vermakelijk verhaal.

  8. twinkerbell

    4 april 2003 at 12:18

    Ooh werkelijk een heel leuk artikel, ik heb in een deuk gelegen en ja zo stel ik mij dat ook allemaal voor! Maar zal ik je zeggen dat men naar de vakantiebeurs waar ik in januari voor de 2e keer in mijn leven was, ook met koffers en grote tassen loopt, dan voor alle folders? Ik ben direct naar de stands gegaan waas ik info van wilde hebben, het was er toen nog practisch leeg, was er nl. direct toen het open ging, en binnen anderhalf uur stond ik weer buiten.

  9. dat je alles een keer in je leven moet hebben gedaan. Zelf ben ik nog nooit geweest terwijl ik op kilometer afstand er vandaan zit. Misschien moet ik toch ook een keer gaan en reken maar dat ik dan ga grazen en alles in mijn koffer op wieltjes prop.

  10. Heerlijk dit artikel en ik zie dat er nog niets verandert is met zeker 20 jaar geleden.
    En ik had nog ff overwogen om te gaan met mijn rolstoel nou nee dus.
    Ineke enig dit verhaal

  11. mauritsenole92

    4 april 2003 at 09:03

    Geweldig geestig Ineke, eerst dat ellenlange ophalen, dan dat volproppen van de koffers en vervolgens eigenlijk niets zien..ik ken dat van Feminabezoeken van heel vroeger ;-)

Geef een reactie