Een Geintje

(Dit is geen artikel, maar een verhaal. Veel plezier!) “Wat eten we, my dear?” “Ik heb Zuericher Geschnetzeltes met paprikarijst en een kaassoepje vooraf.” “Mmm, zal ik dan een flesje Cotes du Rhone openmaken?” “Rhone, 2,49 bij AH?” “Ik had het niet moeten voorstellen en je blind moeten laten proeven. Had je wel anders gepiept. E.Guigal is het. Guigal! Zes of zeven euro voor betaald. Geurig, fruitig, krachtig. Niet zeuren dus.”

Germaine zeurde niet. Zeurde eigenlijk nooit, als ze tot half negen in haar bed kon blijven. Maar wee als ze om zeven uur of zo opmoest. Dan was er geen land met haar te bezeilen. “Er zit een vlek op je broek”, “Heb je de wc weer niet schoongemaakt?” “Als je de krant haalt, neem dan toch de vuilniszak mee.” Berend was het gewend en kon het meestal wel verdragen. Niet altijd en op zulke dagen ging het fout. Een paar dagen terug was het zo’n dag geweest en nu kwam de verhouding langzaam weer op normale temperatuur. Germaine had vandaag weer haar best gedaan en Berend beloonde dat nu door een fles wijn uit de kelder te halen. Zes euro. Als het helemaal goed zou zijn, had zij nu een tournedos gebakken en er eigen gemaakte bearnaisesaus bij gegeven. Hij had ook een Rhone tevoorschijn gehaald, maar wel een betere: een St Joseph waarschijnlijk. Je kon zo om een uur of zeven bij de Thiemes makkelijk de temperatuur meten. Op tafel zag je het ook. Hij had het nog niet verdiend van het tafelzilver te eten. Niet dat het groene Solingen slecht at, maar het was niet voor de gasten bedoeld.

“Mm, inderdaad niet slecht. Heb je er nog een van?” Hij moest lachen. “Weet je al dat Jalhaij weg is, in Noordwijk? Ach, het is 70%, dan kan er weer over eten en drinken worden gepraat. Ze wist het. Wat wist ze niet. Internet maakt de wereld een dorp. “Maakt geen goede indruk. En er was pas een nieuwe CEO daar. Ze ontkennen dat het ermee te maken heeft, maar vreemd is het toch wel, niet?” Ze dronken nog een fles van de goede Guigal en vonden het daarna welletjes. De badkamer is eerst voor hem, als ze gelijkertijd naar bed gaan. Al drie dagen was Gerry in haar kuise satijnen pyama uit de badkamer gekomen en Beertje was nieuwsgierig naar haar verschijnen na twee flessen wijn. Bingo, dacht hij dus alleen, toen ze geheel naakt in bed kwam. “Morgen maar een tafeltje bestellen”, noteerde hij nog snel, alvorens aan de dagsluiting te gaan werken.

Beertje bracht nog een kop thee aan bed, voor hij de vrijdagochtendspits in dook. Toen ze opstond vond ze op de keukentafel een verpakking van gisteravond: Zuricher Geschnetzeltes van Knorr. “****, stom wijf!” siste ze en sloeg zich ter zelfkastijding twee keer op haar kont. Op een stukje krant had hij geschreven “Tafeltje reserveren bij Chalet Suisse?” Chalet Suisse, het mocht wat. What the heck bedoelde hij nu weer? Dat kon alleen op It Rains Fishes slaan, redeneerde ze en sms-te direct GEEN FUSION AUB!. Een uurtje later kwam het antwoord: SLIMME MEID.DAN CHRISTIAN MAAR. Beertje is dol op Christian. Kan je lopen en is er geen BOB-probleem. De wijn is er ook betaalbaar. Dure wijnen kunnen een dinertje voor hem helemaal verpesten. Maar Christian bleek vol. Wat nu. Beertje aan de telefoon: Kijk eens waar Matisse de laatste tijd was. Maar dan zouden ze onvermijdelijk toch op het Noordeinde uitkomen, meende Gerry. De Koepel? Voorstel Gerry. “Als jij reserveert”, zei Beer. Gerry reserveerde, maar zoals gebruikelijk net een beetje anders. Ze belde gewoon Savelberg en die had plaats.

Ze zag er stralend uit en had haar herfstkostuum van Pauw al aan, toen Beertje verscheen. Die had ook al een drankje op. Ze moest nu erg voorzichtig zijn. Bood haar man een Urtypje aan om te voorkomen dat hij een emmer champagne ging drinken en nam er zelf ook een. “Ik leg wat voor je klaar, schat”, kondigde ze aan; hij kon daar natuurlijk niet underdressed onder de sterrenzitten. Daar kwam Beer, helemaal het heertje. “Zijn we niet een beetje te sjiek?” “We maken er een mooie avond van, my dear.” Gerry stelde voor te rijden en parkeerde de auto naast het parkje waarin De Koepel is gevestigd. Arm in arm stevenden ze op de koepel af, maar Gerry leidde Beer van de ingang af en zei dat ze even bij Savelberg binnen wilde kijken. Buiten bij Savelberg hing geen menu. “Even binnen kijken.” “Een jongedame kwam op het paar toe. “Welkom mevrouw en meneer.” “We hebben gereserveerd, Thieme”, zei Gerry. Beer verstarde. Een moment maar verstarde hij, en hervond zich in een grote smile. “Een geintje, Beer”, zei zij. “Betaal je ook, schat?”, fluisterde hij in haar oor. “Met alle liefde, my dear.” Ze kustten elkaar diep, voor het stralende meisje, dat wist: 100%

De stemming zat er erg in. Tot grote vreugde van Gerry natuurlijk, die wist dat ze op het slappe koord had gebalanceerd en niet gevallen was. Dit was de juiste sfeer voor een Moet & Chandon en natuurlijk wilde ze die nu ook uit zo’n romantisch duo-glas. Er kwamen knabbels en Bru en de kaart: zo vangt een sterrenavond immers aan. Ze hadden net een moot geroosterde Tarbot met cantharellen in een champagnesaus voor zich toen een jonge ober aan de belendende tafel een glas witte wijn omstootte over de japon van een gast. Die was niet amused en eiste de komst van de chef. Savelberg kwam inderdaad meteen, liet twee meisjes omstandig aan de groen/zwarte jurk poetsen, maakte haast handenwringend zijn excuses en regelde het incident hoog-professioneel. Gerry vond dat er nu ook aan haar tafel wat vuurwerk nodig was en keurde het stroblonde glas Jura af dat voor de Coquilles met Smeltende Ganzenlever was gedacht. “Heeft te weinig zoet tegenwicht tegen de Foie Gras”, blufte ze. Beer zou dat nooit doen, maar vond het spektakelstuk van zijn vrouw wel de moeite waard. Ze kreeg wat ze wilde, een Pinot Gris. “U ook meneer?” Maar meneer vond het welletjes en bleef bij zijn Jura.

Het was maar goed dat ze nog koffie met hadden besteld, want pas toen kwam de chef bij hen voorbij. Hij had nog een bloemetje afgegeven aan de dame van het wijnincident en kon toen niet meer om hen heen. “Of het vaak voorkomt?” Je voorkomt het niet, zei Savelberg, die nog eens het geheim van zijn ruit uitlegde alvorens hen een prettige avond te wensen.

Thuisgekomen nam Beer nog eens zijn vrouw in de armen. “Je bent een loeder”, zei hij. “Maar wel een verrukkelijk loeder.”“Wat eten we, my dear?” “Ik heb Zuericher Geschnetzeltes met paprikarijst en een kaassoepje vooraf.” “Mmm, zal ik dan een flesje Cotes du Rhone openmaken?” “Rhone, 2,49 bij AH?” “Ik had het niet moeten voorstellen en je blind moeten laten proeven. Had je wel anders gepiept. E.Guigal is het. Guigal! Zes of zeven euro voor betaald. Geurig, fruitig, krachtig. Niet zeuren dus.”

Germaine zeurde niet. Zeurde eigenlijk nooit, als ze tot half negen in haar bed kon blijven. Maar wee als ze om zeven uur of zo opmoest. Dan was er geen land met haar te bezeilen. “Er zit een vlek op je broek”, “Heb je de wc weer niet schoongemaakt?” “Als je de krant haalt, neem dan toch de vuilniszak mee.” Berend was het gewend en kon het meestal wel verdragen. Niet altijd en op zulke dagen ging het fout. Een paar dagen terug was het zo’n dag geweest en nu kwam de verhouding langzaam weer op normale temperatuur. Germaine had vandaag weer haar best gedaan en Berend beloonde dat nu door een fles wijn uit de kelder te halen. Zes euro. Als het helemaal goed zou zijn, had zij nu een tournedos gebakken en er eigen gemaakte bearnaisesaus bij gegeven. Hij had ook een Rhone tevoorschijn gehaald, maar wel een betere: een St Joseph waarschijnlijk. Je kon zo om een uur of zeven bij de Thiemes makkelijk de temperatuur meten. Op tafel zag je het ook. Hij had het nog niet verdiend van het tafelzilver te eten. Niet dat het groene Solingen slecht at, maar het was niet voor de gasten bedoeld.

“Mm, inderdaad niet slecht. Heb je er nog een van?” Hij moest lachen. “Weet je al dat Jalhaij weg is, in Noordwijk? Ach, het is 70%, dan kan er weer over eten en drinken worden gepraat. Ze wist het. Wat wist ze niet. Internet maakt de wereld een dorp. “Maakt geen goede indruk. En er was pas een nieuwe CEO daar. Ze ontkennen dat het ermee te maken heeft, maar vreemd is het toch wel, niet?” Ze dronken nog een fles van de goede Guigal en vonden het daarna welletjes. De badkamer is eerst voor hem, als ze gelijkertijd naar bed gaan. Al drie dagen was Gerry in haar kuise satijnen pyama uit de badkamer gekomen en Beertje was nieuwsgierig naar haar verschijnen na twee flessen wijn. Bingo, dacht hij dus alleen, toen ze geheel naakt in bed kwam. “Morgen maar een tafeltje bestellen”, noteerde hij nog snel, alvorens aan de dagsluiting te gaan werken.

Beertje bracht nog een kop thee aan bed, voor hij de vrijdagochtendspits in dook. Toen ze opstond vond ze op de keukentafel een verpakking van gisteravond: Zuricher Geschnetzeltes van Knorr. “****, stom wijf!” siste ze en sloeg zich ter zelfkastijding twee keer op haar kont. Op een stukje krant had hij geschreven “Tafeltje reserveren bij Chalet Suisse?” Chalet Suisse, het mocht wat. What the heck bedoelde hij nu weer? Dat kon alleen op It Rains Fishes slaan, redeneerde ze en sms-te direct GEEN FUSION AUB!. Een uurtje later kwam het antwoord: SLIMME MEID.DAN CHRISTIAN MAAR. Beertje is dol op Christian. Kan je lopen en is er geen BOB-probleem. De wijn is er ook betaalbaar. Dure wijnen kunnen een dinertje voor hem helemaal verpesten. Maar Christian bleek vol. Wat nu. Beertje aan de telefoon: Kijk eens waar Matisse de laatste tijd was. Maar dan zouden ze onvermijdelijk toch op het Noordeinde uitkomen, meende Gerry. De Koepel? Voorstel Gerry. “Als jij reserveert”, zei Beer. Gerry reserveerde, maar zoals gebruikelijk net een beetje anders. Ze belde gewoon Savelberg en die had plaats.

Ze zag er stralend uit en had haar herfstkostuum van Pauw al aan, toen Beertje verscheen. Die had ook al een drankje op. Ze moest nu erg voorzichtig zijn. Bood haar man een Urtypje aan om te voorkomen dat hij een emmer champagne ging drinken en nam er zelf ook een. “Ik leg wat voor je klaar, schat”, kondigde ze aan; hij kon daar natuurlijk niet underdressed onder de sterren zitten. Daar kwam Beer, helemaal het heertje. “Zijn we niet een beetje te sjiek?” “We maken er een mooie avond van, my dear.” Gerry stelde voor te rijden en parkeerde de auto naast het parkje waarin De Koepel is gevestigd. Arm in arm stevenden ze op de koepel af, maar Gerry leidde Beer van de ingang af en zei dat ze even bij Savelberg binnen wilde kijken. Buiten bij Savelberg hing geen menu. “Even binnen kijken.” “Een jongedame kwam op het paar toe. “Welkom mevrouw en meneer.” “We hebben gereserveerd, Thieme”, zei Gerry. Beer verstarde. Een moment maar verstarde hij, en hervond zich in een grote smile. “Een geintje, Beer”, zei zij. “Betaal je ook, schat?”, fluisterde hij in haar oor. “Met alle liefde, my dear.” Ze kustten elkaar diep, voor het stralende meisje, dat wist: 100%

De stemming zat er erg in. Tot grote vreugde van Gerry natuurlijk, die wist dat ze op het slappe koord had gebalanceerd en niet gevallen was. Dit was de juiste sfeer voor een Moet & Chandon en natuurlijk wilde ze die nu ook uit zo’n romantisch duo-glas. Er kwamen knabbels en Bru en de kaart: zo vangt een sterrenavond immers aan. Ze hadden net een moot geroosterde Tarbot met cantharellen in een champagnesaus voor zich toen een jonge ober aan de belendende tafel een glas witte wijn omstootte over de japon van een gast. Die was niet amused en eiste de komst van de chef. Savelberg kwam inderdaad meteen, liet twee meisjes omstandig aan de groen/zwarte jurk poetsen, maakte haast handenwringend zijn excuses en regelde het incident hoog-professioneel. Gerry vond dat er nu ook aan haar tafel wat vuurwerk nodig was en keurde het stroblonde glas Jura af dat voor de Coquilles met Smeltende Ganzenlever was gedacht. “Heeft te weinig zoet tegenwicht tegen de Foie Gras”, blufte ze. Beer zou dat nooit doen, maar vond het spektakelstuk van zijn vrouw wel de moeite waard. Ze kreeg wat ze wilde, een Pinot Gris. “U ook meneer?” Maar meneer vond het welletjes en bleef bij zijn Jura.

Het was maar goed dat ze nog koffie met hadden besteld, want pas toen kwam de chef bij hen voorbij. Hij had nog een bloemetje afgegeven aan de dame van het wijnincident en kon toen niet meer om hen heen. “Of het vaak voorkomt?” Je voorkomt het niet, zei Savelberg, die nog eens het geheim van zijn ruit uitlegde alvorens hen een prettige avond te wensen.

Thuisgekomen nam Beer nog eens zijn vrouw in de armen. “Je bent een loeder”, zei hij. “Maar wel een verrukkelijk loeder.”

3 Reacties

  1. Wilde al het zelfde zeggen als Gaby, moet echt een ander Matisse zijn die wat met het Noordeinde heeft. Deze krost de polders, het Gooi, het hele land door ;-) Leuk Bert!

  2. Met een hoop fantasie…..?
    Of is het zoek de verschillen….;-)

  3. en met plezier gelezen. Alle overeenkomsten met bestaande personen berusten geheel op toevalligheid neem ik aan ? :-)

Geef een reactie