Feesten in andere continenten.

Iedereen weet wel hoe feesten zoals Oud & Nieuw bij ons gevierd worden. Er zijn echter over de hele wereld bijzondere tradities en vieringen… Ooit al eens een koe gezien met een vrolijke bloemenslinger om haar nek ? Ik in ieder geval niet. Of toch? als ik zeer ver in mijn kindertijd terugkijk, heb ik ooit eens zo?n koe gezien op het carnavalsfeest in mijn geboortedorp. Een mooi opgesmukte kartonnen koe wel te verstaan. Nee, mij doet het eerder denken aan Jommekes ?Bella De Koe?. Om dergelijke taferelen in het echt te zien, moeten we naar India vliegen. Want wanneer het klokkengelui daar het nieuwe jaar aankondigt (en dit is elk jaar een andere dag), worden alle koeien versierd met een vrolijke bloemenkrans. ?Traditie?, zo blijkt het. Net zoals wij met oud op nieuw iedereen uitbundig een ?gelukkig nieuwjaar? wensen met het liefst een hemel vol vuurwerk boven ons.

Jawel, in dit artikel gaan wij ?feesten over de hele wereld?. We gaan eens kijken hoe andere culturen hun feestjes invullen. Misschien brengt het jou wel op ideeen. Want de tradities en eigentijdse invullingen zijn overal anders. Maar? hoe verschillend een feest ook wordt gevierd, de vrolijkheid die het met zich meebrengt is iets dat alle feesten over de hele wereld met elkaar verbindt. Hoewel, Mexico maakt daar een kleine uitzondering op. Terwijl elk land het nieuwe jaar met uitbundige eindejaarsfeesten inluidt, begint Nieuwjaar in Mexico met 5 dagen van rouw. Niet echt vrolijk dus, hoewel ze het toch een ?feest? noemen. Maar natuurlijk blijft Nieuwjaar in Mexico niet somber ingekleurd. Na 5 dagen rouw beginnen de Mexicanen immers wild te feesten en uitgelaten te dansen.

En je weet? de Zuid-Amerikanen kunnen er wat van! Iedereen kent het wereldberoemde carnaval in de Braziliaanse hoofdstad Rio de Janeiro: een van de wildste festivals in Zuid-Amerika waarbij de voorbereidingen een heel jaar in beslag nemen. Drie dagen en nachten heerst er een sfeer van uitzinnige vreugde. Men zingt, danst, drinkt en loopt van de ene party naar de andere. Waar je ook kijkt, overal zie je groepen dansende mensen die allemaal verkleed zijn in de meest opvallende kostuums. En iedereen die toevallig in het carnavalsspektakel verzeild geraakt, moet meedoen, of hij nu wil of niet.

In India en Nepal is er ook zo?n uiterst vrolijk feest dat maar liefst 5 dagen duurt: Holi. Ook hier komen alle mensen op straat en zijn de straten vol dansers die achter maskers schuilgaan. Nochtans heeft Holi niets met carnaval te maken. Holi is een typisch lentefeest waarbij de komst van de lente wordt gevierd (iets wat wij tot mijn grote spijt niet kennen in Belgie). Een leuk detail is dat iedereen elkaar 5 dagen lang bekogelt met rode poeder en gekleurd water, waarbij vooral toeristen een zeer geliefd mikpunt vormen. Iedereen vindt het daar alvast fantastisch en doet dan ook naar hartelust mee.

In Gent is er ook zo?n straat waar de studenten water gooien naar iedereen die toevallig passeert en dit op de eerste echte warme dag van het jaar (toch een klein lentefeestje dus). Spijtig genoeg wordt de meerderheid goed kwaad als ze een emmer water over zich krijgen. Typisch?

In Belgie kunnen we om meer niet lachen. Denk maar aan de avond dat we met de hele familie op restaurant de verjaardag van moeder aan het vieren zijn. In je uitbundigheid stoot je tegen de ober (die net de tafel aan het afruimen is) waardoor een paar borden met de allerlaatste restjes van een overheerlijke maaltijd op de grond liggen. Iedereen, inclusief de andere gasten in het restaurant, zullen eens raar naar je opkijken of je een boze blik toewerpen.

Na een uitzinnig feestmaal in Griekenland is het de gewoonte om alle borden op de grond stuk te gooien. Dit als dank voor het lekkere eten. In Rusland daarentegen is het de gewoonte om op oudejaarsavond, vlak voor middernacht, een glaasje wodka in een teug leeg te drinken om de glazen dan hard op de grond te smijten, als afscheid van het oude jaar.

In Spanje gaat men zelfs nog iets verder. Hier gooien ze met tomaten in plaats van met borden of glazen! Dit hels tomatenfestijn vindt plaats na de jaarlijkse tomatenpluk op het platteland. Eigenlijk gaat het hier om een soort oogstfeest dat we vroeger in verschillende landen terugvonden. Het binnenhalen van de oogst gold als het absolute hoogtepunt van enkele seizoenen zwaar werken. Nadat de laatste gewassen veilig en wel opgeslagen waren, werd er elk jaar opnieuw een enorm feest opgezet, als dank aan de goden voor hun onmisbare hulp.

Vandaag vinden we dergelijke oogstfeesten, naast de Spaanse tomatenpluk, ook nog terug in bijvoorbeeld Duitsland. In de Duitse wijnstreek wordt er aan het einde van de zomer, als de wijnoogst is binnengehaald, op uitbundige wijze feestgevierd waarbij natuurlijk het ?wijn proeven? centraal staat. Deze wijnfeesten zijn wereldberoemd en trekken jaarlijks vele duizenden bezoekers (ja, ook Alex van den MJA is daar ooit verzeild geraakt). Het Duitse wijnfeest gaat meestal samen met een ander spektakel : Rhein im Flammen. Dit is een zeer bijzonder vuurwerkevenement, waarbij het lijkt alsof de rivier de Rijn in vlammen opgaat. Ook in het Duitse Munchen wordt jaarlijks een soort oogstfeest gehouden: het Oktoberfeest (dit keer geen wijn- maar een echt bierfestijn). Met de uitroep ?Ozaft ist!? en een fikse klap op het biervat opent de burgemeester deze wereldberoemde manifestatie. Maar liefst 16 dagen lang vieren de Munchenaren en honderdduizenden gasten uit alle hoeken van de wereld feest. Uiteraard is er eten en drinken in overvloed.

Een oogstfeest is misschien wel leuk (zo eens lekker eten en drinken, lekker uit de bol gaan en tomaten gooien naar elkaar), maar ik kan me levendig voorstellen dat jullie meer uitkijken naar de laatste dagen van jullie middelbare school. In Belgie vieren we dit als de 6de jaars nog 100 lesdagen te gaan hebben: Chrisostomos. Meestal wordt er een thema gekozen en verkleden alle 6de klassers zich hiernaar. Even mag de hele school meevieren, maar daarna vertrekken de klassen naar de dichtstbijzijnde stad om daar verder te vieren.

In Finland vieren de laatstejaars dit op de allerlaatste dag van de middelbare school (meestal de derde donderdag van februari). Gekleed in grappige kleren, springen alle leerlingen van het laatste jaar in de bak van een mooi opgefleurde en beschilderde vrachtwagen. Hiermee rijden ze heel de stad rond en gooien ze snoepjes naar alle kinderen.

Eigenlijk doet het gooien van snoepjes naar kinderen mij denken (en jullie misschien ook) aan Sinterklaas. Het geven van snoepgoed doet mij denken aan oudejaarsavond. Als ik er aan terugdenk krijg ik opnieuw de kriebels, want als kind zijn deze dagen toch gewoonweg fantastisch. Maar even fantastisch lijkt mij Halloween in Amerika, Engeland en Canada (viert men zowel in Amerika als in Engeland op 31 oktober). Soms vraag ik mij af waarom wij Halloween niet vieren want ook dit lijkt mij een superleuk gebeuren. Voor de kinderen in Amerika, Engeland en Canada is het alvast het grootste feest van het jaar. Ze trekken afschrikwekkende maskers en griezelige kostuums aan om vooral niet herkend te worden. Liefhebbers van horror weten zelfs griezelige resultaten te bereiken door hun gezicht vol te smeren met nepbloed waarbij donkere vlekken rond de ogen of groene en gele verf op tong en tanden het effect net iets verhogen. Zodra het donker is trekken de griezels, samen met een tot lampion omgevormde pompoen, de straat op. Bij elke deur houden ze halt en roepen ze het alombekende ?trick or treat?. Trick or treating is eigenlijk een gebruik waarmee men bedoelt dat wanneer de spoken, de trollen, de heksen, ? met lege handen worden weggestuurd, zij een lelijke grap zullen uithalen met de gierigaard.

Ik kan mij voorstellen dat er in Portugal na het ?Festival van het rode vest? (eerste helft van juni) en het ?Oktoberfeest? (eerste helft van oktober) ook altijd een paar griezels rondlopen. Bij beide aangelegenheden horen namelijk stierengevechten en drijft men zelfs stieren door de straten. Dit leidt nogal tot opwinding bij een aantal waaghalzen die de dieren in de straten uitdagen en opjutten. Eigenlijk gruwel ik van zo?n festiviteiten. Geef mij maar een koe (of waarom ook geen stier) die letterlijk in de bloemetjes gezet wordt, zoiets getuigt immers van meer respect voor het dier.

Persoonlijk hou ik er ook meer van om eens lekker in de bloemetjes gezet te worden. Valentijn lijkt mij hier nog altijd een geschikte dag voor. Elk jaar opnieuw hoop ik van mijn lief een bosje bloemen te krijgen, maar eigenlijk is hij nogal slordig in het onderhouden van zo?n dagen. En geheime aanbidders heb ik blijkbaar niet rondlopen, want al jaren aan een stuk blijft mijn brievenbus op 14 februari leeg. Maar je weet het: heb je een stille liefde, waar je ooit eens voor uit wilt komen? Dan is Valentijnsdag daar nog altijd het meest uitgelezen moment voor. Nergens ter wereld is Valentijn een officiele feestdag, maar in de meeste landen staat men er wel bij stil. Dus heb je een geheime aanbidder in Amerika, Engeland, Schotland, Italie of Nederland zitten. Geen probleem, ook daar kennen ze Valentijnsdag.

En voor diegenen die al een lief hebben, heb ik nog een leuk testje klaarliggen. Op het Russische platteland viert men van 22 tot 24 juni het feest van Ivan Kypala (cfr. Johannes de Doper) op een zeer speciale wijze. Op de eerste dag van dit 3-daags festijn moeten alle feestvierders zoveel mogelijk kruiden plukken. Op de tweede dag worden deze kruiden vermengd in een heet stoombad en krijgen alle meisjes kroontjes in hun haar. Op de derde dag wordt een groot vuur aangestoken. De bedoeling is dat alle koppeltjes uit het dorp hand in hand over het vuur springen. Aan deze traditie hangt meteen hun toekomst vast. Want als de koppeltjes elkaars handen loslaten zal hun liefde niet eeuwig duren. Maar als ze elkaars handen wel stevig vasthouden, dan wordt hen een mooie toekomst samen voorspeld.

Dus als je echt wilt weten of jou lief nu eigenlijk de ware is, de ultieme test staat hierboven beschreven.

Voila, ik hoop dat het feesten in andere landen jullie bevallen is en dat je er geen kater aan overgehouden hebt. Hopelijk zijn jullie nu boordevol nieuwe ideeen waardoor een feestje in Belgie vanaf nu nog aangenamer kan worden. Ik ga alvast eens nadenken of ik dit jaar met kerstmis een boom ga versieren of dat ik de koe van mijn buurman wat blitser ga maken.Dit artikel heb ik op de volgende url gevonden: http://www.mja.be/zap_artikel 50 feesten.html

2 Reacties

  1. mauritsenole92

    1 januari 2002 at 23:37

    Complimenten !

Geef een reactie