Waarom café Sjiek? Aan het einde van het jaar slaken topkoks een zucht van verlichting. De kaarten van alle restaurantgidsen liggen op tafel. De een slikt zijn woede weg om het verlies van een paar plaatsjes op de ranglijst van Lekker, de ander poetst zijn nieuwe ster op. ‘Kunnen we eindelijk weer aan het werk’, zei een veteraan die afgelopen jaar tot de winnaars hoorde. Of zelf een hapje gaan eten. En waar gaan topkoks heen als ze een dagje in Maastricht zijn? Naar Café Sjiek. Hoe zitten we erbij? Sjiek is het archetypische Maastrichtse café waar van alles door elkaar loopt. Van kroegtijgers en zilvergrijze heren in jasje dasje tot dames met duur haar en dito bontjas. Bijna dertig jaar geleden begonnen als een bruin café waar je ook een hapje kon eten is Sjiek meegegroeid met zijn succes. Recentelijk is er aan de zijkant een wijnbar met tafeltjes bij gekomen. Maar de sfeer wordt nog steeds bepaald door de oude pijpenla met zijn roodfluwelen gordijnen, manshoge donkere lambriseringen, balken plafond en houten bar. Achter de tochtende ramen schijnt het mooiste terras van Maastricht te zijn, maar daar is het nu veel te koud voor. Sjiek is trouwens niet hetzelfde als het Nederlandse chic. De betekenis ligt tussen leuk en geweldig in.

Wat eten we? De ‘Sjieke kaart’ die vol staat met Limburgse tegeltjeswijsheden (‘spreke is zèllever, ete is goud’) heeft een ijzeren repertoire van biefstuk, Zoervleis (stoofvlees) en mosselen. Daarnaast is er een wisselende ‘Daagsjotel’. Vandaag zijn dat gekonfijte varkenswangen met zuurkool. Die nemen we in ieder geval. Vooraf proberen we de Sjieke Salade met bloedworst uit en het ‘Krokettenfeest’: huisgemaakte wildkroket en zuurkoolkroket. Als tweede hoofdgerecht doen we Hazenpeper. Toe hebben we warme notentaart met kaneelijs.

Smaakt het? We hebben de laatste tijd veel gegeten bij jonge topkoks die absoluut potentie hebben, maar zich ook nogal eens verloren in gefröbel met eten. Dat is leuk als het goed is, maar als het niet werkt, roept het al snel kribbigheid op.

Bij Sjiek gebeurt het tegenovergestelde. Het eten is van een ontwapenende eenvoud die je mild en ontvankelijk stemt. Het groen in de Sjieke salade heeft versere dagen gekend, maar de bloedworst is zacht en rul met het warme zoet van kaneel en steranijs. De kroketten hebben de vorm van een bolle hamburger. In de een zit zachte zuurkool onder een dun korstje, de ander heeft een vulling van wild draadjesvlees. Iets te fijn uitgeplozen zou een culisnob zeggen. Maar snobs zijn niet Sjiek.
De varkenswangen zijn babybilroze stuiterballetjes van veerkrachtig zacht vlees en de haas, ach de haas. Geserveerd in een mini Creusetpannetje steken zijn dunne botten boven de donkerbruine saus uit. Het vlees glijdt van het been als sneeuw van een warm dak. De saus is weelderig, donker en lichtzoet, het vlees heeft de hint van adellijke ranzigheid die zo kenmerkend is voor goede haas. Spruiten en goede dikke frieten erbij: het leven is mooi.

Dat geldt ook voor het dessert. Het warme taartje heeft een knapperige korst boven een zachte laag amandelspijs.

Hoe is de bediening? Aan het begin van de avond zet onze ober twee flessen wijn op onze tafel: een jonge en een iets oudere Rhône. Schenken naar believen, op het eind van de avond afrekenen.

Wat kost het? 34 euro p.p. Sjiek prijsje.

Komen we terug? Laat het een pleidooi zijn voor terugkeer naar smakelijke eenvoud. Goed eten kan zo simpel zijn. Dat wil zeggen: als het goed is gedaan. En dat is nog niet zo simpel. Vandaar dat gefröbel. Het is meestal afleiding.

Punten
Eten 8
Bediening 7,5
Entourage 8
Prijs-kwaliteit 9