Smulweb Blog

Je koekje bij de koffie

HET PARK


Vroeger ontmoetten de vrienden elkaar elke avond in de kroeg. Ze hadden het gezellig, ze maakten een praatje, ze lachten met elkaar, ze steunden elkaar. Natuurlijk hadden ze wel eens wat gedonder onderling, dat hoort erbij als mensen elkaar wat vaker zien.

Maar vriendschap overheerste en hun contact had geen pretentie. Dat hoefde voor hun ook niet, het ging de vrienden gewoon om ontspanning. Van hun dagelijkse beslommeringen. Sommigen werkten als huisvrouw en -moeder, sommigen hadden een eigen bedrijf of werkten bij de overheid, weer anderen deden wetenschappelijk werk of zaten in de verpleging, bij de omroep. Wat hun bond, was de behoefte aan gezellige ontspanning zonder aanzien des persoons.

Na een tijdje waren er een paar mensen de kroeg binnengekomen, die elke avond problemen maakten. Ze vielen de vrienden lastig, uitten doodsbedreigingen, zopen zich elke avond weer klem en verpestten de sfeer.

Dat liep zo hoog op de burgemeester, toen de hele wijk toch moest worden gerenoveerd, de kroeg subiet sloot. Potdicht.

Hij beloofde wel, dat de kroeg weer zou opengaan als de wijk was opgeknapt.

De vrienden liepen wat verloren in het park. Het was er kil en kaal.

Gezellig was het er niet, omdat het park werd overheerst door een gang, die door intimidatie en terreur de boel naar zijn hand wilde zetten. Hun gesprekken gingen over de meest onzinnige onderwerpen, maar liepen bijkans altijd uit op ruzie, schelden, grommen, brommen. Oude vetes werden keer op keer opgehaald en herhaald. Bepaalde dingen mochten niet worden besproken, want dan kon je een grote bek krijgen.

Zo was eenvoudigweg de cultuur van de gang in het park.

Toen zei ??n van de vrienden: "Laten we gewoon in een eigen hoekje in het park gaan zitten. Daar storen we niemand en niemand hoeft er te komen om zich aan ons te storen." En ze wees het plekje daarvoor aan en maakte er ruimte voor iedereen die er voor de gezelligheid wilde komen.

Daar praatten de vrienden met elkaar, gewoon weer zonder pretentie, maar alleen om elkaar te ontmoeten voor de ontspanning. Ze scholden niet. Niet tegen elkaar en niet tegen anderen. Zij hielden zich aan de regels voor het park die door de burgemeester waren gesteld. Ze deden wat iedereen mocht, ze verpoosden zich in het park.

Soms kwamen anderen hun uitschelden, maar daarop reageerden de vrienden niet. En gescholden werd er, hoor. Op een willekeurige maandag kregen ze naar hun hoofd:

"hersenloos en oeverloos geleuter";

"hersenloos zooitje";

"geneuzel";

"ongein";

"dirty mind";

"behoorlijk smerig;"

"straathoeren";

"geestelijk ofwel lichamelijk gehandicapt";

"dwaase streken" (een ganglid had zeker een spraakgebrek);

"dom dom en nog eens dom";

"gekwebel" (datzelfde ganglid).

Er werd zelfs geroepen dat de vrienden het ganse park provoceerden. Maar dat kon gewoon niet, want ze reageerden niet op het gescheld dat ze naar hun hoofd kregen. Of lag de provocatie juist daarin dat ze zich niet lieten raken en uitdagen en dat ze hun eigen dingen deden zoals zij dat wilden? Dat ze zich niet conformeerden aan de mores van de gang?

Voelen die zich geprovoceerd omdat de vrienden er op die manier blijk van geven dat ze, waar het gaat om normale menselijke omgangsvormen, ver boven de gang uitsteken. Dat wekt agressie op. Maar anders dan verbaal geweld kan de gang niet gebruiken en zulk geweld juist kan de vrienden niet raken.

Het zal dus wel overgaan, als de gang doorheeft dat het geen zin heeft. Dan zullen ze het waarschijnlijk ook niet leuk meer vinden en zich weer als vanouds op elkaar storten. Het park is voor iedereen en ze zullen er niet aan ontkomen dat ze het park moeten delen met de vrienden, zolang die dat willen.

Het liefst willen de vrienden dat de burgemeester de kroeg weer opent. Ze hebben er de burgemeester al meermalen om gevraagd. Ze hebben ook ingestemd met zijn voorwaarde dat er een uitsmijter moet komen die ervoor zorgt dat foute types worden verwijderd en geweerd. Maar hoewel de wijk is opgeknapt, komt de burgemeester zijn belofte niet na. Zoals een burgemeester kennelijk betaamt. Zoals het er nu naar uitziet, blijven de vrienden dus zolang in het park.

Home Recepten Kookboeken