popmuziekvoedsel

nothing but the blues De popconcerten van vroeger in de beatboerderij herinner ik me nog goed. Alle de bekende band uit die tijd kwamen langs; Golden Earings, Outsiders, The Motions, Cuby and the Blizzards, Q65, ik heb er velen gezien en Cuby meerdere keren. Ze kwamen net als ik uit Drente en de blues lag me wel, nog steeds wel eigenlijk. Als ze in Noord Holland speelden was ik meestal wel aanwezig. Buiten de beatboerderij stond altijd een viskraam; we aten ons eerst vol met gebakken vis om die vervolgens goed te laten zwemmen. Ach die jeugd, de eerste meisjes, de opgevoerde Puch, de eerste joint…

Mijn eerste popfestival was die van Kralingen, 1970. Na een halve dag van hashwalmen begon m’n maag toch te knorren en ik door de honger gedreven met een wit plastic bord in een lange rij van wachtenden stond. Er was bami. Een overigens zeer vriendelijke jongeman kwakte met een pollepel een berg bleke slierten op het bord; vervolgens schoof je door waar een andere, even vriendelijke jongen er een pollepel rode smurie overheen goot. Het was niet om te vreten maar wat gaf het; je kwam voor de muziek, het eten was bijzaak. En de muziek was wel degelijk om te pruimen, dat concert van Pink Floys staat me nu nog bij. Terwijl de zon alweer opkwam schreeuwde Roger Waters zijn longen uit zijn lijf in het nummer ‘Carefull with that ax, Eugene.’ Onvergetelijk.

Twee jaar later bij Pinkpop stonden volgens mij precies dezelfde ketels met bami en rode drab, waarschijnlijk bemand door dezelfde jongens maar nu liepen we er met een boogje omheen om even verderop in een andere rij wachtenden aan te schuiven. Ook hier twee ketels, de een met gehaktballen, de andere met frankfurthers. Waar ze die hebben ingekocht weet ik niet maar het smaakte zo vies als ik weet niet wat. Maar wat gaf het, we kwamen voor de Incredible String Band die het overigens ‘life’ niet wist waar te maken, wel herinner ik me een spetterend optreden van Mungo Jerry (in the summertime!)

En zo kan ik nog wel een tijdje doorgaan, popconcerten en het eten wat erbij hoort. The Rolling Stones eind jaren zeventig in Manchester; dezelfde frankfurthers, wel rijst in plaats van bami maar dezelfde rode smurrie.
Dieptepunt was The Wall in Berlijn, 1989. Met de halve stamkroeg hadden we een bus gehuurd en trokken er naar toe waar de in een stinkende olie gebraden braad en knakworsten mij alle eetlust ontnamen en ik later met een lege maag de bus weer instapte. En dat concert was door technische problemen ook al prut.
Torhout Werchter, 1993, we gingen voor Neil Young en werden niet teleurgesteld want het was een schitterend indringend optreden. ‘Southern Man’ sneed dwars door je heen en je nam de zwart geblakerde hamburgers maar op de koop toe.
Een jaar later, Pink Floyd in de kuip en zowaar; de kwaliteit van de eettentjes was al wat beter en er was meer variatie. Wel logisch, bedacht ik me later, de kuip was gevuld met bijna allemaal veertigers en vijftigers, die hadden wat te verteren. Toch wel grappig om die generatie te zien in de spijkerjasjes van hun kinderen waarvan de knoopjes niet dicht konden. Het concert was overigens fantastisch, mede door de schitterende lichtshow die erbij was.

2003
Het poppubliek vergrijst en de bands trekken de theaters in. Golden Earing, Normaal, Rowwen Heze, ze doen allemaal wel een jaartje theater. In de krant las ik dat Cuby and the Blizzards bij ons in de schouwburg zouden komen. Aahhh, feest der herkenning! Drie jaar geleden heb ik nog de cd ‘Hotel Grolloo’ aangeschaft en al die oude lp’s heb ik ook nog (piep kras krak piep). Grolloo, het dorp van mijn vaders kant; de befaamde boerderij stond schuin tegenover de boerderij van Ome Hendrik, een hard werkende boer die niets van die vreemde snuiters moest hebben en en vond dat ze maar rare dikke sigaretten rookten.
Anno 2003 is Harrie Muskee de overbuurman van Ome Bas (de ruilhandel) maar niet in een aanleunwoninkje. Met een vriendin sprak ik af er naar toe te gaan maar die wilde dan ook meteen alles erop en eraan, dus met theaterdiner.
Daar zaten we dan; gebakken zalmfilet met groene asperges, heldere groentebouillon met paprikareepjes, lamsbiefstukje met een loempia gevuld met jonge tuinboontjes en stoofpeertjes met vanilleijs toe. Het klinkt goed en het smaakte ook goed maar op de een of andere manier vond ik het niet bij popmuziek en zeker niet bij de blues passen. Aan de band lag het ook niet; de muzikanten waren in topvorm, Harrie zong beter als ooit tevoren en maakte zich oprecht zorgen over het lot van de beren in de wereld. Pas na de pauze was ik het eten vergeten en begon de blues me te raken. Ook als je boven de vijftig bent kun je met je stomme naieve kop in hopeloze liefdeszaken terecht raken en achter je rug om besodemieterd worden. ‘Windows of my eyes’ werd hartverscheurend gebracht, het raakte me tot op het bot en bleek het goede medicijn. Bijna geheel genezen verliet ik de schouwburg. Harrie, bedankt.

Bertus

7 Reacties

  1. en zo herkenbaar;-)).

    Rob

  2. well done !
    groeten uit west-vlaanderen !
    henk .

  3. mauritsenole92

    30 juni 2003 at 22:15

    Pink Floyd, heerlijk ! Een herkenbaar verhaal Bert, dank !

    Carla

  4. Van Pinkpop staan me alleen nog de televiesiebeelden bij, van al die mensen in de stromende regen, zelf ben ik er nooit geweest op die festivals.
    Ik kan me overigens goed vorstellen dat een drie gangen diner niet geheel en al passend is bij een dergelijk muziekspektakel, ook al wordt het gehouden in een theater.
    Andrea

  5. Vooral Cuby and the blizzards spreken me aan, mijn jeugdfavorieten.
    Op de middelbare school (lang geleden) zat ik bij twee bandleden in de klas, destijds speelden ze onder de naam: The Sinister Silhouets’. Eelco Gelling was er een van, en een jeugdvriendje van me. Harry Muskee (Cuby)een neef van mijn man, komt ook uit Assen. Goh, wat leuk dit artikel!

    Anne

  6. Cuby and the Blizzards, Pinkpop, blues… wij namen zelf broodjes en drinken mee. Ik heb veel goede herinneringen aan die tijd. En ik heb ook met gebroken hart spetterhard the blues gedraaid…

  7. Cuby and the Blizzards, Pinkpop, blues… wij namen zelf broodjes en drinken mee. Ik heb veel goede herinneringen aan die tijd. En heb ook met geboken hart spetterhard the blues gedraaid…

Geef een reactie