Smulweb Blog

Je koekje bij de koffie

DE PEPERMOLEN

de allermooiste.. Soms heb ik van die dagen dat ik, zonder doel of reden, in de binnenstad loop en met de meest overbodige dingen thuiskom. Een paar voorbeelden: een pakje van tien onbespeelde cd's terwijl ik er nog een stuk of twintig in de computerkast heb staan; er is al een vierde muis hoewel de oude drie het nog prima doen; ik kan ook thuiskomen met een fraai koksmes waarvan ik er zes in de keukenla heb liggen, of met een stapeltje van die o zo handige magnetronschaaltjes waarvan er zeker nog tien ingepakt in de kast staan en zo kan ik wel even doorgaan. Voor de tuin heb ik inmiddels vier perfecte snoeimessen en al het andere tuingereedschap staat er dubbel of driedubbel.

Vorige week had ik weer zo'n dag, ik liep zomaar weer eens langs de winkels en zag ik in de etalage van een boekenwinkel een fraai Indonesisch kookboek liggen. Voor ik het wist stond ik binnen en had het boek in mijn handen. Het was echt een mooi boek, mooie omslag, mooie foto's binnenin en die geur die nieuwe boeken nu eenmaal hebben snoof ik begerig op.

Maar opeens zei iets in me van NEE! NEE, je hebt al drie meter kookboeken thuis, waarvan zeker vier die over Indisch koken gaan. NEE, niet doen!

Het werd een minuten durende worsteling tussen verstand en hebzucht en zowaar; resoluut legde ik opeens het boek terug en verliet met opgeheven hoofd de boekwinkel. Ha, wat voelde ik me opeens sterk, ik had eindelijk greep op mezelf en met die wetenschap liep ik terug naar huis. Wat deed ik eigenlijk in de binnenstad, geld uitgeven aan overbodige dingen; poe, ik leek wel gek, dat zou mij niet vanaf nu niet meer gebeuren.

Moeiteloos liep ik langs die speelgoedwinkel die altijd van die leuke legpuzzels heeft waarvan ik er nog zes half afgemaakt op een slaapkamer heb liggen; ja, grijnzend liep ik voorbij het kadowinkeltje die van die leuke houten 'inelkaarzet' puzzeltjes heeft waarvan ik er nog diversen in een la heb liggen omdat ik er geen snars van begrijp en met een zekere arrogantie passeerde ik de cd winkel; nu maar even niet, ik had thuis zeker nog drie cd's die ik niet eens had beluisterd. Met dit zelfvertrouwen liep ik langs de kookwinkel en was daar bijna in staat m'n kop even binnen te steken om daar een lange neus te trekken. "Vandaag niet jongens, vindt maar een andere sukkel."

Ik liep een metertje door en keek toch nog even met een schuin oog in de etalage en daar zag ik hem staan!!! De mooiste pepermolen van de hele wereld!!!

Toch wel nieuwsgierig vertraagde ik mijn pas, bleef staan en stapte de winkel binnen. De pepermolen stond ook in een schap en bewonderend keek ik er naar. Tjonge, wat een mooie, ongeveer dertig centimeter hoog, glad beukenhout, een verchroomde zilverkleurige ring aan de onderkant en een glimmend koperkleurig knopje er boven op. Ik pakte de molen voorzichtig op en voelde de rondingen van het hout. Zo zacht als een vrouw en bijna automatisch maakte ik een draaiende beweging; het was bijna seks. En ach, men had er al peperkorrels ingedaan; het strooisel dwarrelde perfect naar de vloer; niet te grof, niet te fijn, precies goed. Echt, dit was de mooiste en beste pepermolen ooit. Verliefd liet ik hem met het mooiste pakpapier inpakken, haastte me ermee naar huis en zette hem innig tevreden naast de zeven andere ideale pepermolens die ik al had staan.

Bertus

Home Recepten