Wondere wijnwereld 41

Het is alweer twee jaar geleden dat ik de veertigste wondere wijnwereld schreef en in die twee jaar is er hier op smul weinig tot niets over wijn geschreven. Als u de oude wijnwerelden wilt lezen, om een indruk te krijgen wat voor vlees u in de kuip heeft, de nummers vanaf 31 staan nog op mijn pagina.

Ik wil u wel waarschuwen! In tegenstelling tot mijn vorige wijnwerelden gaat deze wijnwereld niet over wijnen van alledag, maar over extreem kostbare wijnen. Dus als u daar niet tegen kunt stoppen met lezen en wel nu!

Een drietal gebeurtenissen in 2005 waren voor mij aanleiding om tot een soort ultieme test te komen van een topwijn uit Frankrijk t.o.v. een topwijn uit de nieuwe wereld.
Ongeveer een jaar geleden was ik op een promotiediner van het wijnhuis Rothschild. Niet dat ik hier hun topwijnen kreeg voorgezet, maar Rothschild promootte hier zeg maar hun nieuwe lijn wijnen. Daar zat o.a. de Chileense Escudo Rojo bij. Rothschild wil dat deze wijn de maat wordt voor de wijnen uit Chili. Zoals b.v. hun Opus One (= samenwerking tussen Rothschild en Mondavi) is in California (tenminste dat vinden ze zelf). Ik drink veel wijnen uit deze zgn nieuwe wereld landen en vaak zijn ze een beetje overdone t.o.v. wijnen uit de oude wereld zoals Frankrijk, maar niet minder smakelijk. Ik had dus verwacht dat die Escudo wat meer in de lijn van de Franse wijnen lag, aangezien hij gemaakt werd door Fransen, maar dat was dus niet zo. Ik was hierover nogal verbaasd en vroeg aan de man van Rothschild of deze wijn soms voor de Amerikaanse markt bedoeld was. Dat was absoluut niet het geval vertelde hij. Dit was nou een grote wijn die Rothschild graag maakt was kort samengevat zijn antwoord. Ik snapte het eigenlijk niet echt, maar na een maand of twee later snapte ik het helemaal!

Ik had samen met een medesmulwebber het plan gevat om een Chateau Petrus te gaan drinken. Chateau Petrus is een topwijn, waar haast mythische verhalen de ronde over doen. Ik wilde deze wijn 1 maal in mijn leven gedronken hebben (voor een uitgebreid verslag lees mijn recensie over de Bokkedoorns). Toen ik de eerste slok geproefd had vroeg deze smulwebber wat ik van de wijn vond en het eerste wat ik kon verzinnen was dat het een nieuwe wereldwijn was. De medesmulwebber keek mij zeer bevreemdend aan. Ik moet zeggen de wijn had een prachtig bouquet en dat bleef ook heel lang zo en de sfeer en ambiance waren onvergetelijk, maar de wijn vond ik toch heel erg de kant van de nieuwe wereld op gaan en nu begreep ik ook het antwoord van de man van Rothschild vele malen beter.

Weer wat later was er op het wijnforum hier een discussie gaande over een stelling die Ilja Gort (= was reclamedeuntjesschrijver thans wijnmaker) in de Telegraaf had gedaan dat nieuwe wereldwijnen eigenlijk helemaal niets waren in vergelijk met de Franse wijnen. Toen was ik het zat ik wilde de ultieme test doen. Ik had de topwijn uit Frankrijk al geproefd dus nu op zoek naar een nieuwe wereldwijn topper!

Ik heb eigenlijk al jarenlang een lijstje in mijn hoofd met wijnen die ik in mijn leven moet geproefd hebben en boven aan staat daar bij de wijnen uit de nieuwe wijnlanden de Grange van het Australische wijnhuis Penfolds. Ik zal eerst iets over deze wijn vertellen. Wijnmaker Max Schubert was in 1950 in Europa om het wijn maken hier te bestuderen. Toen hij weer terug was ging hij direct aan de slag met de opgedane kennis. Zijn bazen in Melbourne wilden wel eens weten wat hij uitvoerde in hun wijngaarden, dus vroegen ze of hij wat flessen voor een proeverij kon opsturen. Dat deed hij, maar de mensen in Melbourne waren niet tevreden. Direct stoppen met de Grange werd hem gezegd, maar dat deed hij dus niet. Een aantal jaren verstreken en weer moest hij een aantal flessen opsturen en dit maal was men wel tevreden en de Grange werd de topwijn van Penfolds. De flessen die Max Schubert illegaal maakte in de jaren 50 worden nu voor 12000-35000 Euro verkocht. Ik heb mij er maar eentje uit een wat recenter jaar aangeschaft.

Ik heb de fles inmiddels gedronken ik moet eerlijk toegeven dat ik deze wijn heel indrukwekkend vond. Ook een prachtig bouquet, wat zeer typerend is voor topwijnen en een zeer krachtige fluwelen smaak welke je bijna onder tafel sloeg. Het is wel een echte eetwijn. Nu wilt u weten welke ik van de twee de meeste indruk achter liet? Dat is natuurlijk heel persoonlijk, maar de Grange heeft het voor mij op punten gewonnen.

Ik hoop dat het niet te saai was en heeft u ook van die lijstjes met nog te proeven wijnen? Ik hoor het graag.

Groet Rene

4 Reacties

  1. Leuk, de wondere wijnwereld krijgt weer een vervolg!
    Zelf heb ik geen wensen-lijstje qua wijnen, maar sluit mij bij Bert aan dat ik graag over jouw wensen en ervaring in deze lees.
    Ben mij weer meer aan het verdiepen in de wijn-spijs combinaties (cursus) en dat bevalt heel goed…

  2. recensies_van_bert

    1 maart 2006 at 10:01

    Ik heb niet zo een lijstje. Zou een top 10 of zoiets van jouw hand erg interessant vinden. En de beste wijnmakers, of de slechtste? (Ik heb iets tegen Gallo – en jij?) Bert.

  3. Leuke info hoor! Maakt een wijnliefhebber in spe nieuwsgierig.

  4. mauritsenole92

    24 februari 2006 at 14:47

    Ik ben bijna door het dolle heen dat er eindelijk weer eens iets van jouw hand verschijnt hier, erg fijn !
    Nu ken ik alledrie de wijnen die je noemt slechts van naam, dus ik kan er geen zinnig woord over zeggen. Ik ben me wel zo her en der flink aan het bijlezen en probeer zelfs de wijnen die ik hier thuis proef een beetje te gaan onthouden, dus er zit wel degelijk vooruitgang in ;-).

    Hartelijke groet van Carla

Geef een reactie