Smulweb Blog

Je koekje bij de koffie

Dropbavarois

Kipdrumsticks en dropsoep

Calvinistisch snoepen

Het dropje is calvinistisch snoepgoed, een symbool van nationale identiteit en een culinaire uitdaging voor de dwarse kok.

Nergens ter wereld wordt zoveel drop gegeten als in Nederland, twee kilo per jaar.

Dat is 32 miljoen kilo drop per jaar en dat alleen in ons land.

Het is dan ook niet zo raar dat er steeds meer buitenlanders zijn die ook een zakje mee nemen naar huis en zo komt het dat je in steeds meer landen drop kan kopen.

Iedereen heeft vast wel eens een dropje gegeten maar weten jullie ook waar het vandaan komt?

Het begint allemaal met de wortels van de zoethoutstruik. Deze struik groeit in warme landen zoals bijvoorbeeld: Spanje en China

Bij de Oude Egyptenaren al bekend als medicinale plant.

Het medicinale gebruik van de Zoethoutwortel werd door de Scythen aan de Grieken geleerd, de eerste gebruikten het kruid om een hongergevoel te verdrijven.

Ook Theophrastus noemde het kruid als middel tegen hoest en astma.

Zoethoutextract was al tijdens het leven van Dioscorides in gebruik, 1ste eeuw na Chr. en werd tijdens de Middeleeuwen veelvuldig toegepast in Duitsland.

Het kruid werd vaak aangeplant in kloostertuinen vanwege het grote nut.

Nadat Amerika was gekoloniseerd, reisde de plant mee met de pioniers.

Sinds 1950 weet men dat de Zoethoutwortel werkzaam is tegen maagzweren, men heeft dan wel de inhoudsstof die verantwoordelijk is voor het verhogend effect op de bloeddruk eruit verwijderd.

De lilapaarse kleur van de bloemen is samengesteld uit rood wat staat voor bloed en energie en het bloed, blauw wat een kalmerend effect op het zenuwstelsel heeft en wit wat staat voor wat een aanduiding is voor vrouwenziekten en infecties.

Het diepe wortelgestel duidt aarding en weerstand.

Astrologisch valt het kruid onder Venus.

Werking luchtwegen

Bij hoest, astma, chronische bronchitis, hooikoorts en allergieen.

Ook bij heesheid en strottenhoofdontsteking.

Deze wortels worden gedroogd en daarna gemalen daarna wordt er water bijgedaan en wordt het gezeefd dan houden ze blokdrop over en dat wordt naar Nederland gebracht om er drop van te maken.

?Unidentified rubber objects?, zo kwalificeerde de Nigeriaanse douane een jaar of tien geleden de verdachte inhoud van een pakje bestemd voor een vrouw ter plaatse.

Ze probeerde de douanier ervan te overtuigen dat het snoepgoed was.

Als bewijs daarvoor stak ze een dropje in haar mond.

De douanier wilde zich van de eetbaarheid vergewissen en nam er ook eentje.

Hij vertoonde daarop het gedrag dat bijna alle buitenlanders bij het proeven van een dropje laten zien: met grote walging spuwde hij het onmiddellijk weer uit.

Het verhaal illustreert twee dingen.

Voor het overgrote deel van de wereldbewoners is drop een onbekend dan wel onbegrijpelijk fenomeen.

Nederlanders laten zich overal ter wereld drop nasturen.

Het dropje is een symbool van nationale identiteit.

Alleen Nederlanders zijn echte dropeters.

In Noord-Duitsland, Engeland en Scandinavie doen ze nog een beetje mee, maar elders stelt het dropgebruik weinig voor.

Medicinale eigenschappen

In niets beantwoordt het dropje aan het archetypische snoepbeeld.

Een snoepje is zoet, een snoepje is zwierig en een snoepje is kleurig.

Het echte dropje daarentegen is zout, ingetogen en zwart: het is een calvinistisch snoepje en niet alleen door zijn uiterlijk.

Drop is verkrijgbaar bij drogist en apotheek en daardoor straalt het iets van heilzaamheid uit.

Bij verkoudheid en keelpijn zou drop verzachtend werken en het zou een weldaad zijn voor de maag.

Drop eten is calvinistisch snoepen.

De heilzaamheid berust wel op enige grond.

Al in de oudheid stond zoethout, een onmisbaar ingredient in drop, bekend om zijn medicinale eigenschappen.

In zoethout zit een stof die slijmoplossend werkt.

Ook hebben de bestanddelen van drop een beschermende werking op de maagwand.

De M-droptest

Het dropje mag enkel in Noordwest-Europa populair zijn, een streekproduct is het niet.

De belangrijkste ingredienten komen juist uit warme landen.

Het extract van zoethout is de voornaamste smaakmaker.

De zoethoutwortelstruik groeit in de subtropen.

De wortels worden verwerkt en ingekookt tot een massa die blokdrop heet.

In Italie pakken de boeren het in met laurierblad, zo plakt het spul niet aan elkaar. Blokdrop is zeer intens van smaak: in een dropje zit maar drie procent blokdrop.

De rest is vooral suiker, maar ook salmiakzout, gemodificeerd zetmeel, gelatine, smaakstoffen als anijs, laurier en eucalyptus en koolstof om het zwarter te maken.

In een authentiek dropje zit geen gelatine en gemodificeerd zetmeel, maar Arabische gom.

Toen Joop den Uyl in 1973 ten tijde van de energiecrisis het volk meedeelde dat het in Nederland nooit meer hetzelfde zou zijn, heeft niemand begrepen dat hij het over drop had.

De crisis veroorzaakte niet alleen een schaarste aan olie, maar ook aan Arabische gom.

Het is tot op de dag van vandaag niet helemaal duidelijk wat de schaarste aan olie met de schaarste aan gom te maken heeft.

De gom is de hars van de acaciaboom, die wordt geoogst in het stroomgebied van de Nijl, en in Soedan en Senegal.

Hoe dan ook, de dropfabrikanten waren gedwongen hun toevlucht te nemen tot alternatieven.

Een combinatie van gelatine en gemodificeerd zetmeel bood een oplossing, een goedkope oplossing nog wel.

Zo kwam na de crisis de Arabische gom niet meer in onze drop terug.

Alleen heel chique dropjes, te koop bij de drogist of in de supermarkt in extra mooie zakjes en doosjes, worden nog met Arabische gom gemaakt.

Pas op, ook dropjes die worden aangeprezen als van ?ouderwetse kwaliteit? of ?drogistendrop? of dropjes die lieve omaatjes op de verpakking hebben staan, ontlenen vaak hun gommigheid aan gemodificeerd zetmeel.

Maar er is een tegenbeweging: langzamerhand zijn er weer meer dropjes op basis van Arabische gom te krijgen.

Dat is niet het resultaat van de acties van een alternatief dropfront.

De industrie heeft zelf het voortouw genomen op zoek naar nieuwe marktsegmenten en in een poging om met kwaliteitsdrop de goedkope importen het hoofd te bieden.

In de m-droptest, door een enthousiast proefteam van drie vrouwen en twee mannen, behoren noch de dropjes puur op basis van Arabische gom, noch de gemodificeerde tegenhangers tot ieders favorieten.

De voorkeuren zijn verdeeld.

De gemengde gomdrop van de drogist heeft de hoogste gemiddelde score.

Een allemansvriend die bij iedereen redelijk in de smaak valt is de ?oldtimer? van Autodrop, de volzoete Scheepsknoop die bevat volgens het etiket beide bestanddelen.

Gevaar voor mannelijk libido

Ook in andere opzichten is het dropje ons dropje niet meer.

Onheilstijdingen hebben ons bereikt.

Het snoepgoed zou eerder schadelijk dan bevorderlijk voor de gezondheid zijn.

Het dropje heeft zijn onschuld verloren.

Het was al enige tijd bekend dat excessief dropgebruik vochtophoping en hoge bloeddruk kan veroorzaken. Het is nog erger.

Vorig jaar stond in alle kranten dat het gebruik van zeven gram drop per dag al een vermindering van het mannelijk libido kan veroorzaken.

Dat bleek een vergissing, maar dat is niet overal rechtgezet zodat wellicht het mannelijk deel van de Nederlandse bevolking ten onrechte dropmijdend gedrag vertoont.

De boosdoener is 500 milligram glycyrrhizinezuur, een van de bestanddelen, dat komt overeen met driehonderd gram drop.

De zware gebruiker is hierdoor nauwelijks gerustgesteld.

Dat drop verslavend zou zijn, is overigens nooit wetenschappelijk aangetoond.

De term dropverslaving wordt door zware dropgebruikers misbruikt om hun ongebreidelde snoeplust een pathologische aura te geven.

Dropsoep, dropijs, dropbavarois

Drop is geen gebruikelijk ingredient in de keuken.

Dat is niet helemaal begrijpelijk: twee kenmerkende smaakbestanddelen in drop komen overeen met venkel en anijs, die beide toch een vaste plaats in de keuken hebben weten te veroveren.

Toch heeft drop weinig kookkrediet.

Drop was vorig jaar dan ook een van de favoriete antwoorden bij een quiz waar werd gevraagd wat er absoluut niet bij kip past.

Juist omdat zoveel mensen denken dat er met drop niet te koken valt, vormt het een uitdaging voor de dwarse kok.

Dichter-kok Pierre Wind beschrijft in zijn boek Wind aan de kook hoe hij maandenlang geobsedeerd is door de gedachte een dropsoep te maken.

Na talloze experimenten in doorwaakte nachten lukt het hem.

In Den Haag en ver daarbuiten is het recept met wonderlijke ingredienten als inktvisinkt, Drambuie en basilicum beroemd geworden.

In een Amsterdams restaurant stonden ooit dropijs en dropbavarois met winegumsaus op het menu.

Zoethout is wel een ingredient dat op enige gastronomische goodwill kan bogen.

Het vormt een gelukkige combinatie met gevogelte, zwezerik of sint-jakobsschelpen en het wordt gebruikt in sauzen.

Het is zelfs een beetje modieus in de restaurants met gastronomische ambitie.

Zoethout is lekker gesnipperd in de saus bij zeeduivel, als spitje voor stukjes geroosterde vis en in een bavarois met een compote van rood fruit.

Recepten

Dropsoep:

Ingredienten voor vier personen

3 zwarte peperkorrels

1 stokje zoethout

50 gram prei

30 gram wortel

60 gram ui

20 gram gesneden basilicum

1 gram zwart-witpoeder

2 blaadjes laurier

10 gram roomboter

25 gram Drambuie

8 dl kippenbouillon

1 zakje inkt van inktvis (4 gram)

naar smaak peper uit de molen

Bereiding

Kneus de peperkorrels en het zoethout met bijvoorbeeld de onderkant van een steelpan. Snijd de prei, wortel en ui in stukken van een halve centimeter dik.

Kneus het basilicum licht met de handen.

Zet de peper, zoethout, zwart-witpoeder, laurier, basilicum en de gesneden groenten in bruisende boter in een kookpan aan.

Blus af met de Drambuie.

Voeg de kippenbouillon toe.

Laat 25 minuten trekken.

Knijp de inhoud van het zakje inkt boven de soep uit en roer even.

Laat 5 minuten doortrekken.

Zeef de soep.

Druk de resten goed aan met de achterkant van een soeplepel, zodat ook de sappen van de groenten in de soep komen.

Breng eventueel op smaak met peper en zout.

Recept van Pierre Wind uit ?Wind aan de kook?. Tirion Uitgevers, Baarn

Kipdrumsticks met dropsaus

Ingredienten voor vier personen

15 anijsdroppijpjes

2,5 dl water

8 kipdrumsticks

kipkruiden

30 gram boter

2 eetlepels honing

15 honingdrop-raatjes

Bereiding

Breng het water met de anijspijpjes aan de kook.

Laat tien minuten trekken.

Bestrooi de drumsticks met kipkruiden.

Verwarm de boter in een grote koekenpan en bak de kip rondom bruin.

Voeg de honing toe en bedruip hiermee de kip.

Blus af met het dropwater en zet het deksel schuin op de pan.

Laat de kip in circa 30 minuten garen.

Voeg de laatste 10 minuten de honingraatdropjes toe.

Recept van het PVE Productvoorlich- ting Pluimvee, Vlees en Eieren, Rijswijk.

Laurierdropbavarois

Ingredienten voor 4 tot 6 personen

6 blaadjes gelatine

2 eiwitten

0,5 liter slagroom

30 gam suiker

20 gram laurierdrop

0,6 dl water

Bereiding

Laat de laurierdrop een nacht in het water weken.

Roer tot de drop is opgelost.

Klop de eiwitten zeer stijf.

Klop de slagroom stijf.

Week de gelatine.

Los de gelatine op in zo weinig mogelijk heet water.

Meng het water met de gelatine door de vloeibare drop.

Spatel het dropmengsel voorzichtig door de slagroom en spatel er daarna nog voorzichtiger de stijfgeslagen eiwitten doorheen.

Doe het mengsel in een met koud water omgespoelde puddingvorm of in coupes.

Laat de bavarois opstijven in de koelkast.

Serveer desgewenst met een zoete compote van rood of geel fruit.

Dropijs

Ingredienten

500 gram drop, suiker, vanille ijs

Bereidingswijze

Neem de drop en smelt dit in een pan tot er een zwarte brij onstaat.

Voeg daarna net zoveel suiker naar smaak toe.

Nu de brij door de vanille ijs mengen en daarna goed koelen en vriezen.

Na 8 uur moet je van je eerste drop ijs kunnen genieten.

Wat zit er allemaal in drop

Zoethoutextract, arabische gom, suiker, salmiak, kleur-, geur- en smaakstoffen.

Vroeger zat er ook Arabische gom in drop die ervoor zorgt dat de drop gommig smaakt maar tegenwoordig doen ze dat met zetmeel uit de fabriek want dat is veel goedkoper.

Natuurlijk hoort er ook suiker in een dropje.

Tegenwoordig bestaat er ook suikervrije drop. Hier zit dus geen suiker in maar zoetstoffen waardoor je het verschil bijna niet proeft.

Er moet ook zout in drop en dat is meestal salmiakpoeder.

Verder komt er ook nog bijvoorbeeld kleurstof in om de drop zwart te maken of bruin.

Aan het einde komen er ook nog smaak stoffen bij die ervoor zorgen dat honingdrop ook echt naar honing smaakt.

Alles gaat bij elkaar in een grote ketel en wordt gekookt zo wordt de drop dus vloeibaar.

Het is nu nog een kleverige massa maar daar komt snel verandering in.

Nu wordt er gecontroleerd of de smaak goed is

Als alles goed gecontroleerd is gaat de drop naar de gietmachine?s.

Daar wordt de drop in de malletjes gegoten.

Die malletjes zijn eigelijk niets anders dan kuiltjes met een bepaalde vorm bijvoorbeeld boerderijfiguurtjes.

Dan wordt de drop twee dagen gebakken in een oven van 65 graden.

Als de drop afgekoeld is dan gaan ze in een grote tunnel die eruit ziet als een grote wasmachine hier komt de glans op de dropjes dit doen ze met olie of bijenwas.

Hierna wordt de drop afgekoeld, twee dagen, want dan is hij hard genoeg om ingepakt te worden.

Pas dan is het dezelfde drop die wij in de winkel kopen.

Drop is niet alleen lekker maar het is ook heel goed voor je gezondheid want het helpt bij keelpijn en bij hoest dus neem gerust een lekker dropje.

De blokdrop vormt het belangrijkst bestanddeel voor onze dropjes.

Italiaanse boeren leggen tussen de stukken blokdrop dikwijls laurierbladen.

Dat doen ze zodat de stukken niet aan elkaar plakken en omdat aroma een lekkere smaak en geur aan de blokdrop toevoegt.

Laurierdrop is dus niet, zoals je zou denken van drop gemaakt van de laurierplant, maar bijna van pure blokdrop.

Veruit het grootste gedeelte van de blokdrop gaat naar de Verenigde Staten, niet om er drop van te maken, maar voor de tabaksindustrie die er sigaretten mee "saust".

Een ander deel van de blokdrop wordt gebruikt vooor de farmaceutische industrie om bittere pillen zoeter te maken en een klein gedeelte om hoestdrankjes van te maken die een slijmoplossende werking hebben.

Dropvlekken

Dropvlekken zijn moeilijk te verwijderen.

Op gladde materialen is warm sop meestal wel afdoende.

In andere materialen, textielstoffen moeten we eerst de vaste dropdelen verwijderen.

Als zoveel mogelijk drop is weggehaald proberen we eerst of de overgebleven vlek met warm sop is te verwijderen.

Lukt dat niet, of niet helemaal, dan behandelen we de vlek met natriumperboraat (5%) en als zelfs die behandeling geen bevredigend resultaat oplevert behandelen we de vlek met gelijke delen ammonia (5%) en waterstofperoxide (3%).

Daarna goed spoelen.

Home Recepten