Smulweb Blog

Je koekje bij de koffie

Julia 99 jaar, een verhaal.

body{background: url(http://webpaspoort.wereld.nl/wc_filewrapper?filetype=jpg&img=20040211123146.jpg)}--

Tevreden.

?Niet mis voor een verzorgingstehuis?, bedenk ik me wanneer ik samen met mijn vriend de vrolijk geverfde en van stijlvolle meubeltjes voorziene inkomhall betreed.

Het is de dag na Nieuwjaar.

Haar kamertje.

Letterlijk 99 lentes is ze, want ze is jarig in april, en over enkele maanden rondt ze dus de kaap van de 100.

Niets in haar kwieke oogopslag verraadt dat het voor haar niet meer zo hoeft.

Ik ben zo jaloers op haar, denk ik wel eens: zij hoeft zich immers geen zorgen meer te maken, zij heeft haar rust gevonden.? 2004?

Alweer een nieuw jaar? Nee, dat is niet nodig, lijkt ze bescheiden te denken. ?Honderd worden? Welnee, ik hoef de burgemeester niet te zien, hoor.

Ik ben niet zo?n feestbeest.?

Het krasse, nog steeds levenslustige, oudje wordt het stilletjesaan beu om zich ? ja, nog steeds! ? zorgen te maken over haar dierbare achterkleinkinderen, die op schoolreis gaan, met alle gevaren vandien, en over haar kleinkinderen, die elke dag met de auto naar hun werk vertrekken, ook wanneer het ijzelt, ? .

?Weet je hoe ik me voel? Alsof ik bovenop een glazen piramide zit en iedereen onder mij wegvalt.

Je kunt je toch niet voorstellen dat mijn kinderen, die inmiddels ook al in de zeventig zijn, eerder zouden sterven dan ik??

Ze zit kaarsrecht in haar rolstoel, met nog slechts een been, en haar ene oog afgeplakt.

We vragen haar wat er met haar oog aan de hand is.

?De dokter zei dat ik geen beroerte heb gehad, hoor, en dat ik daar niet bang voor hoefde te zijn, ondanks de bezorgdheid van de zustertjes, die me op een dag zeiden dat mijn mond een beetje scheef stond en dat ik plots zo sloom praatte.

Ik antwoordde hen: ?Ja, vind je dat dan zo raar? Ik ben al oud, hoor! Misschien ligt het daar wel aan??

En ik had nog gelijk ook. Het is gewoon een zenuwverlamming aan een kant.

Mijn oog zit dicht van de zalf, want het was een beetje uitgezakt en werd droog.

Een versleten geval ben ik, he?, lacht ze ons gemoedelijk toe.

?Hier, neem een praline.

Ik heb vanochtend bezoek gehad van die en die, en ik dacht dat deze pralines zacht zouden zijn, je weet wel, met van die lekkere vulling erin.

Maar mijn onderste tanden doen zeer en voorlopig kan ik deze dus niet eten, want ze zijn gewoon helemaal van melkchocolade.

Dus deel ik ze maar uit aan wie langskomt. Trouwens, ik ben op een leeftijd gekomen waarop ik veel meer plezier beleef aan geven dan aan ontvangen.

Kijk eens hoe mooi het doosje pralines precies in deze blikken doos past!?

Mijn vriend en ik kijken haar dankbaar aan, en loeren vervolgens wantrouwend naar de verpakking van de goedkope nep-zeevruchtenpralines ? duidelijk niet de lekkere, van goede chocolade en met een zachte vulling, waar het oudje zich terecht op had verheugd, maar de mierzoete, van een taaie soort industriele Duitse namaakchocolade.

Mijn vriend neemt er eentje en ik zie op zijn gezicht de opluchting dat dit lieve oude meisje het verschil in smaak sinds kort in ieder geval niet meer kan proeven.

Maar dat zullen die vrijgevige familieleden ook wel bedacht hebben, toen ze vanochtend nog vlugvlug een schaaltje pralines uit de Aldi meenamen, bedacht ik me cynisch. Tja.

Enkele haarspeldjes op de tafel en een batterij blikken koekjesdozen verraden de enige hobby die ze nog kan onderhouden : een indrukwekkende verzameling exotische, kitscherige en mooie kaartjes, die ze maar blijft verzamelen - haar grote schat.

De kaartjesberg is niet te overzien en wordt in kleinere stapeltjes bijeengehouden door haarspeldjes, desnoods ten koste van haar kapsel, dat goed onderhouden wordt door de in house kapper en de attente verpleegstertjes.

?Ze hebben stuk voor stuk heel mooie namen, maar ik kan ze niet onthouden.

Ik geef ze allemaal een kaartje, maar verontschuldig me dat ik niet weet welke naam ik erop moet schrijven?, gniffelt ze.

Bezoekers lachen ontroerd wanneer ze trots aan kennissen vertellen dat ze vroeger moeten opstaan, willen ze de krasse bijna-eeuwelinge te snel af zijn met het versturen van de obligate nieuwjaarswensen en voegen eraan toe dat ze de hare nog allemaal eigenhandig in - inmiddels beverige, maar duidelijke - letters op papier zet.

?Mijn buurman Jozef?, springt ze van de hak op de tak, alsof de decennia oude stroom herinneringen niet te stoppen is en het ene verhaal met het andere vecht om verteld te worden nu het nog kan, ?kreeg twintig jaar geleden ms en stierf vijf jaar geleden?.

Hij had 40 jaar naast haar gewoond, samen met zijn vrouw, die hem al die tijd dat hij ziek was liefdevol had verzorgd.

Ons oude meisje in de rolstoel en met het afgeplakte oog had graag haar laatste spaargeld voor zijn genezing over gehad, als dat hem had kunnen helpen.

Prompt herinnert ze zich een voorval van enkele jaren geleden, toen ze pas in dit tehuis was komen wonen.

Ze zou nog een paar spullen gaan halen in haar oude huis voordat het verkocht zou worden.

De receptie belde een taxi.

Een vriendelijke jongen van 20 reed haar naar huis.

Ze probeerde een gesprekje over de vakantieperiode die voor de deur stond.

?Nee, mevrouw. Dit jaar zit het er niet in, en volgend jaar ook niet.

Ik heb het vakantiegeld van twee jaar nodig om mijn schulden af te betalen.

Vandaar dat u nu in mijn taxi zit?, glimlachte hij.

Ze heeft er meer spijt van dan de jongen zelf en zegt ons nu, jaren later in haar kamertje in het verzorgingstehuis, dat ze hem best wat geld had willen toestoppen, als ze had gekund, en hem willen zeggen:

?Hier, jongen. Ga jij maar lekker nu al op vakantie. Geniet ervan; ik heb het toch niet meer nodig!?

? Een traan probeert zich tot over het onderste randje van haar oude ogen te wringen, maar mislukt.

In plaats daarvan lijkt de druppel op te lossen in de vermoeide spiegels van haar ziel en is er al snel niets meer van te merken.

Ik vraag me af of mijn vriend het gezien heeft. Ze was al die jaren stiekem verliefd op haar buurman geweest.

?Wat leuk dat jullie mij er nog bijtellen?, zegt ze wanneer we voorzichtig opstaan om haar te laten wennen aan het idee dat we vertrekken en onszelf aan het idee dat dit misschien wel ons laatste bezoekje was.

Ze probeert ons afscheid te rekken door de bovenste stapel kaartjes netjes te schikken en er het haarspeldje nog eens extra stevig tegenaan te drukken.

?Jullie wenskaartje zit er ook bij, en dat van jullie zomervakantie ook, hoor!?, zegt ze hoopvol.

?Jullie zien er nu al gelukkig uit, maar ik wens jullie in ieder geval nog een heel gelukkig leven samen!? en vervolgens zegt ze dat ze blij is dat de feestdagen en de bijbehorende onderbezetting in het tehuis achter de rug zijn.

?Soms moet ik al eens wat langer wachten tot ze me uit mijn bed komen takelen, maar dat geeft niet.

Ik ben blij dat ze er zijn!?

Ze voegt eraan toe: ?Kinderen, ik ken nog een wijze spreuk:

Tevreden zijn is een gunst.

Tevreden lijken is een kunst

Tevreden worden is een geluk

Tevreden blijven een meesterstuk.

?Ik zal van op de top van mijn piramide naar jullie kijken zolang ik kan!.

? Ze zwaait heftig met haar vinnige handjes en kijkt ons met bezorgde pretoogjes na tot we om het hoekje verdwijnen.

Onlangs hoorde ik dat Julia gestorven is.

Dit verhaal vond ik op het Internet en wil het graag jullie laten lezen, prachtig, toch ???.

Home Recepten