Vanochtend weer naar Klimmendaal geweest met Ryan.
Moest ik eten meenemen. Had bedacht dat het maar iets simpels en licht moest zijn: 1 gekookte aardappel, een bloemkoolroosje en 3 mini gehaktballetjes.
Nadat er zo ongeveer een kwartier allerlei vragen aan Ryan waren gesteld mochten wij, ouders, in de wachtruimte plaats nemen.
Ryan ging met de psycholoog mee naar de keuken om het eten warm te maken.
Ze had ons de vorige keer al verteld dat ze zijn reaktie wilde zien als hij eten kreeg voorgeschoteld.
Hmpf, ja, is best wel even slikken.
Kind wil je voor alles en nog wat beschermen en hoewel je wéét dat het goed voor hem is, zegt je hart iets anders…
Na bijna een uur was Ryan klaar.
Hij mocht zelf vertellen, als we terug naar huis gingen, hoe het ging, zei de psycholoog.
Nou geen zinnig woord wilde hij zeggen:-(
Natuurlijk waren we zo nieuwsgierig als wat maar ja als meneertje niets wil vertellen dan vertélt hij ook niets:-(
Had wel lijsten om in te vullen.
Allerlei vragen met als keuze: niet bang, een beetje bang en erg bang.

‘S middags belde de psychologe op want ze wilde nog wat weten.
Ze vroeg of Ryan nog wat had verteld en omdat hij het niet had gedaan deed ze het zelf maar.
Hij heeft (compliment) de aardappel, bloemkool en gehakt tegen zijn lippen gehouden.
Klein maar groot begin!
Hij vertelde dat hij ook graag pannenkoeken wilde eten want iedereen (waarschijnlijk andere kinderen) vind dat lekker.
KIND WAAROM PROBEER JE DAN GEEN PANNENKOEKEN!
Wat er toch allemaal in het koppie omgaat…

Maar goed hij beseft nu, dek ik, dat we echt serieus aan de slag met hem gaan!

En ik, ik heb zin om lekkere dingen te bakken: appelmandjes, roomboterkoekjes…
O nee aub geen eetstress nu!!Alweer een boel gedoe in huize B.
Gisteren nog een ouder gesprek gehad op Klimmendaal en daar is uitgekomen dat het een héél erg langdurig traject voor Ryan gaat worden. Minimaal een jaar mét daarbij een diëtist, kinderarts, psycholoog, arts van K. en een maatschappelijk werker en dat 3x per week:-(
Niet te geloven zeg!
Dat alles om een kind te leren eten. Onvoorstelbaar wat we allemaal moeten doen. Bijna moedeloos word je ervan.
Hij moet eten leren vasthouden. Zou je denken dat zoiets normaal is maar niet bij R. Hij schijnt “bang” te zijn voor voedsel/eten.
Een tomaatje vastpakken lijkt de gewoonste zaak van de wereld. Niet voor R.
Zo ook al het andere BEHALVE witbrood, banaan, appel, druif, aardbei, div soorten chips en chips en nog een handvol produkten.
Pfff.
Lijkt zowaar een obsessie!