Smulweb Blog

Je koekje bij de koffie

Wordt 2005 een goed jaar of ???

Door een plotselinge ziekenhuis opname van mijn man Chris (hier bekend als smulpaap_chris62) viel voor ons kerst en oud jaar vieren erg zwaar.
De onzekerheid blijft wat brengt 2005 voor verrassingen. Mijn man klaagde al een paar dagen over het feit dat hij zich niet zo lekker voelde, z'n eerste gedachten waren dat hij een flinke buikgriep had.
Maar op 17 December klaagde hij over spierpijn in zijn hele lichaam, hij kon zijn rechterarm niet goed bewegen en had problemen bij het lopen en praten.
Reden genoeg om de huisarts te bellen, dit hoort niet bij een buikgriep vonden wij.
De huisarts schrok behoorlijk bij het zien van mijn man.
Na wat onderzoekjes besloot hij om met de internist van het ziekenhuis te bellen voor overleg.
Gevolg was dat mijn man met spoed naar het ziekenhuis ging.
Ja daar zit je dan op de EHBO, er gebeurt vanalles om je heen, je ziet een hele hoop verpleegkundigen, assistenten en artsen aan het bed voorbij gaan en onderzoekjes doen.
Er wordt meerder keren bloed afgenomen, en je mannetje wordt voor onderzoek meegenomen.
Wat blijft is de onzekerheid wat zullen ze vinden, hoe gaan ze hem behandelen.
Het enige wat je kunt doen is wachten, wachten en nog meer wachten tot er eindelijk duidelijkheid is.
Na een lange middag en avond kon de internist in ieder geval vertellen dat het om een bacteriele infectie ging die op meerde plaatsen in het lichaam ontstekingen had veroorzaakt.
Ze zouden gaan beginnen met een anti-biotica via een infuus.
Mijn man werd opgenomen op de medium/intensive care afdeling en ik kon naar huis om de kinderen, familie en vrienden op de hoogte te brengen.
Je begrijpt wel dat dit als een bom insloeg want mijn man was eigenlijk nooit ziek hoogstens verkouden.Ja dan heeft het eindelijk een naam, stafylokken, een bacterie die iedereen op zijn huid en in zijn neus heeft.
Normaal kan die ook helemaal geen kwaad, maar soms in combinatie met andere factoren kan die voor problemen zorgen.
Een geinfecteerd wondje, een slechte conditie of een lage afweer.
De gevolgen voor mijn man zijn infecties in de hersenen, het hart, milt, lever, nieren en darmen (vandaar het idee dat hij een buikgriep had).
Bij een hartecho kwam de cardioloog er achter dat mijn mijn een aangeboren hartafwijking heeft aan een hartklep.
Wat betreft het hart had de infectie zich op die afwijkende klep genesteld.
De artsen hoopten dat de antibiotica zou aanslaan en dat er verbeteringen te zien zouden zijn.
Het was alleen nog zoeken naar de goede antibiotica omdat de stafylokokken resistent is tegen een aantal antibiotica's.
Omdat het hart de artsen het meeste zorgen baarde werd mijn man overgeplaatst naar de hartbewaking.We hadden ons er al bij neergelegd, geen gezamelijke kerst of oud en nieuw voor ons.
Hij zou als de antibiotica aanslaat nog zeker 6 weken aan het infuus moeten blijven liggen.
Maar dat maakt ons niet uit hij ligt gelukkig niet ver weg en wij kunnen hem elke dag bezoeken.
Ik had het kunnen weten als er iets tegen zit dan volgt er meer.
De artsen besloten na goed overleg dat het verstandiger zou zijn als mijn man overgeplaats zou worden.
Het beste zou zijn naar het AMC in Amsterdam daar hadden ze alle kundigheid wat betreft het hart en infectieziektes in huis.
Gevolg voor ons morgen gaat mijn man met de ambulance naar Amsterdam.
Dat wordt een hele toer om elke dag even voor een bezoekje op en neer te reizen.Kreeg een telefoontje uit het ziekenhuis het was de assistent van de cardioloog of ik voor overleg even langs kon komen.
Ze hadden met het hele team overleg gehad en vonden het verstandig om mijn man te opereren aan zijn hartklep.
In het gesprek dat wij met de hoofdchirurg hadden werd al snel duidelijk dat dit een hoog risico operatie zou worden, voornamelijk omdat er eigenlijk nog geen verbeteringen waren wat betreft de infecties.
Naast de infectie op de hartklep zat er ook een abces in de grote lichaamsslagader (de aorta) vlak bij de hartklep.
Maar hij vond dat ze niet meer konden wachten, niets doen betekende voor mijn man dat hij zou sterven omdat het hart het niet meer aankon.
Maar ook tijdens de operatie zou hij kunnen komen te overlijden.
Maar de hoofdchirurg vertelde wel dat als hij er geen vertrouwen in had op een goede afloop hij niet aan zo'n zware operatie zou beginnen.
Als alles goed zou gaan zou mijn man daarna nog geopereerd moeten worden om zijn milt te verwijderen, die was behoorlijk geinfecteerd geraakt en zorgde voor heel veel zorgen.
Hij zou 30 December meteen als eerstes geholpen worden.
De hoofdchirurg sprak met mij af dat hij mij persoonlijk zou bellen als het goed gegaan was maar ook als het slecht nieuws zou zijn.
Dat wordt dus een spannende ochtend morgen, ze zouden zeker 4 tot 5 uur nodig hebben voor de operatie, zo tegen de middag zou ik pas wat horen.Het is half een als de hoofdchirurg belt om door te geven dat de operatie goed verlopen is.
Mijn man is stabiel en wordt overgebracht naar de intensive care.
Wat een opluchting.
De eerste 12 tot 14 uur zijn nog wel kritiek maar hij had goede hoop.
Zo gauw mijn man geinstaleerd was op de intensive care zouden ze mij weer bellen met nieuws.
Weer valt er een pak van mijn hart als de verpleegkundige van de IC (intensive care) belt om te vertellen dat alles goed gaat en hij de rest van de dag slapende wordt gehouden, dit om het herstel te bevorderen.
Afgesproken dat ik morgenvroeg weer op bezoek zou komen.Pot verdorie heb me verslapen en ben te laat voor het ochtendbezoek, even het ziekenhuis bellen om door te geven dat ik later kom.
Nou dat bellen was niet meer nodig het ziekenhuis belde zelf om door te geven dat mijn man vandaag nog een keer geopereerd zou worden, dit keer om de milt te verwijderen.
Mijn man was al zo stabiel dat ze het liever niet langer wilden uitstellen.
Ze konden mij alleen nog niet vertellen hoelaat ze zouden opereren, omdat hij er tussen geschoven moest worden in het operatieprogramma van de dag.
Als ik om twee uur belde konden ze mij wel weer meer vertellen.
Toen ik belde was hij al geopereerd en op weg terug naar de IC, wat kunnen dingen soms toch snel gaan.
Heb met de verpleegkundige afgesproken dat ik vanavond voor een bezoekje langs zou komen.
En dan schrik je toch behoorlijk als je daar je mannetje ziet liggen omringd door allerlei apparatuur, hartbewaking, beademing, drains en infusen.
Maar volgens de verpleegkundige is hij stabiel en gaat het goed, later op de avond gaat de beademingsbuis er al weer uit.
Omdat mijn mannetje nog behoorlijk suf is van de narcose ben ik maar weer naar huis gegaan.
Weer iedereen op de hoogte brengen, ik bel wat af de laatste tijd daar zal de PTT blij mee zijn.We zitten alweer in het nieuwe jaar.
Samen met mijn jongens op bezoek bij Chris.
Hij is weer terug naar de hartbewaking verplaatst.
De jongste (Nicky) is behoorlijk onder de indruk door alles wat hij ziet aan apparaten rondom het bed van zijn vader.
Maar het is eindelijk wat positiever alle tubes en drains kunnen er uit, alleen het infuus voor de antibiotica's en medicijnen blijft.
Het praten gaar weer wat beter en morgen gaan ze misschien met fysiotherapie beginnen.
Mijn man heeft ook geen koorts meer nu is het afwachten of de antibiotica's hun werk doen en of er blijvende schade is aan lever, nieren en hersenen.
Zouden wij nou eindelijk met een gerust hart vooruit kunnen kijken naar het nieuwe jaar.
De tijd zal het ons leren, wij houden er de moed in en hopen Mijn man Chris weer snel thuis te hebben.

10 januari 2005.

De artsen in het AMC hebben beslist dat Chris in Amsterdam blijft totdat hij helemaal herstelt is.
De verwachtingen zijn dat hij half februari naar huis kan.
Ondertussen houden ze hem heel goed in de gaten, zijn herstel gaat langzaam maar er zijn toch al duidelijke verbeteringen in zijn toestand.Het herstel van Chris (hier bekend als smulpaap_chris62) zal nog wel enige tijd nodig hebben.
Ik houd jullie op de hoogte zo gauw er weer nieuwtjes te melden zijn horen jullie weer van mij.
Ik wil via deze weg ook iedereen bedanken die mij en mijn gezinnetje een hart onder de riem hebben gestoken met een lief berichtje en steunbetuigingen, ook namens onze 4 zonen Remy, Joey, Davey en Nicky onze dank daarvoor.

Liefs en groetjes van Dorien.

Home Recepten Kookboeken