Smulweb Blog

Je koekje bij de koffie

Dag lieve Droppie.

Zaterdagnacht is ons katertje van 7 jaar plotseling gestorven.

Jij werd geboren op 3-7-1996 in het wiegje waarin alle 4 onze zonen gelegen hebben.
Heel bewust hadden wij gekozen voor het hebben van een nestje.
Jij en je zusje (Ayla) zijn samen bij ons gebleven.
Jou 2 broertjes zijn naar andere mensen gegaan.
Vanaf het eerste moment dat wij jou zagen hebben wij jou in ons hart gesloten.
Jij groeide op tot een mooie stevige kater met een heel eigen karakter.Maar toch we hadden het gevoel alsof er met jou iets niet goed was.
Je werd zo gauw benauwd en lag dan naar adem te snakken.
Zolang we jou met rust lieten was er niets aan de hand, maar zo gauw we jou tabletjes moesten geven raakte je kompleet in de stress.
In overleg met de dierenarts hebben wij besloten jou niet te kwellen met medicijnen.
We zouden jou van het leven laten genieten zolang als jou hartje dat toe zou laten.
In de nacht van zaterdag 6-9-2003 naar zondag 7-9-2003 was het moment gekomen dat jou hartje het begaf.
Wij vonden jou op zolder verstopt onder het logeerbed.
Je kwam nog met veel moeite naar ons toe gekropen.
We zagen al dat dit het einde voor jou was.
We hebben jou in een badlaken gewikkeld en bij ons op bed gelegd.
We hebben tegen jou gepraat en jou verteld dat het zo goed was.
Het is heel snel gegaan wat voor ons toch wel prettig was, weten dat jij niet lang hebt geleden en nu eindelijk rust hebt.Op jou manier gaf jij ons zoveel.
Jij had zo jou eigen maniertjes om te laten weten dat jij van ons hield.
Zachte likjes op onze neus.
Kleine prikjes met jou pootjes op onze kin.
Als wij gingen zitten en tot rust kwamen dan was jij er en kroop bij een van ons op schoot.
Ja soms zou jij jezelf het liefs in tweeen splitsen en bij ons alletwee willen zijn.
Als we gingen slapen dan was jij er ook weer liet altijd met een zacht miauwtje weten dat jij er was.
Kom maar zeiden wij dan en jij kroop bij ons op bed.
Soms tussen ons in maar vaker boven op onze buik en weer die strijd bij wie zal ik gaan liggen, ze zijn me beide even lief.
Ook met onze jongens kon jij het goed vinden, ze moesten jou niet oppakken want dat vond jij niet leuk.
Maar als ze even rustig T.V. zaten te kijken kroop jij altijd dicht tegen ze aan.
Ja zo af en toe prikte jij ze even om ze te laten weten dat jij er was.
Lieve Droppie vooral die dingen zullen wij heel erg missen.
Dat zachte miauwtje, de likjes maar ook de prikjes.Samen met onze jongste 2 hebben wij een mooi plekje voor jou gevonden in de tuin.
We hebben jou samen begraven.
Rust zacht, we zullen jou heel erg missen.
We zullen het nu moeten doen met de mooie herrinneringen die jij achtergelaten hebt en al die foto's die ons steunen in ons verdriet.
Jij hebt nu rust en hebt gelukkig geen lange lijdensweg gehad.

Dat troost ons en de pijn van het gemis zal zeker met de tijd wel slijten.
Maar hoe dan ook jij zult altijd in onze gedachten zijn.
Dat lieve zwarte bedmonster dat ons s'nachts vaak gezelschap hield.Voor Droppie.

In deze donkere dagen
Van pijn en verdriet
wil ik je even zeggen
ik vergeet je niet.


Als iets liefs je verlaat
Blijft nog altijd de liefde.



Afscheid nemem
is met zachte vingers
Wat voorbij is
Dichtdoen en verpakken
in de goede gedachten
Ter herinnering.


Tranen.
Achter tranen van verdriet
schuilt de glimlach van herinnering.


Home Recepten Kookboeken