Heimwee Hotel

Of hoe twee Nederlanders te Frankrijk je doen terug verlangen naar deze topplek met dito keuken Het is bijna een cliche wanneer ik mijn hotelkamer betreed: fantastisch bloemetjesbehang en de ramen hebben luiken. Typisch zo?n ouderwets Frans hotelletje met negen kamers dat wel wat aanpassingen nodig heeft gehad om de moderne mens tegemoet te komen: een douchecabine en toilet zijn later ingebouwd. De centrale badkamer, met ligbad, is voor de liefhebber die uitgebreid wil badderen. De hotelgasten zijn veelal trekkers ?hetzij fietsers, hetzij wandelaars- op doorreis. Een enkeling verblijft er een hele week. Een slimme keuze: het dorp ligt zeer centraal in de Dordogne en heeft zelfs een stationnetje. ?s Ochtends schalt een blikkerige stem uit de speakers als de trein arriveert: Le Buisson, Le Buisson. Maar het is ook een uitstekende keuze om hier te genieten van de Franse keuken. Elke dag eten wat de pot schaft voor 22,50 euro. Een driegangenmenu, inclusief een kwart liter wijn naar keuze en water; koffie of thee toe.

Bij het ontbijt, geserveerd tussen half negen en tien uur, wordt het menu van die avond op een krijtbord gepresenteerd. Verheugd roept een twaalfjarige: “vanavond friet!” Enige teleurstelling bij hem toen hij er achter kwam dat er filet geschreven stond. Toch was hij enthousiast over de eendenborstfilet die hij die avond kreeg. “Mama, hebben ze hier ook een ster?” In het Heimwee Hotel, ja zo heet het nu, frituren ze niet. Alhoewel ze uitgerust zijn met een grote en professionele keuken en wel over frituur beschikken worden er geen patatten gebakken. Patatten krijg je bijna overal in eenvoudige eettenten in Frankrijk dus waarom hier ook nog als de huidige gastvrouw en -heer de ambities hebben om juist de Franse keuken, en met nadruk op de keuken van de Perigord, te presenteren. Ze koken voor Nederlanders en dat is misschien best lastig koken. Hordes Hollandse toeristen sjouwen hun eigen zakken aardappels uit supermarkt mee en pakken roerbakmixen in -terwijl juist in een Franse supermarkt pijnlijk zichtbaar wordt welk armoedig assortiment een Albert Heijn of Konmar voert- en dat geeft nog altijd een indicatie over onze eetcultuur. En omdat men niet kan kiezen in dit hotel, en dus niet kan vervallen in de oude vertrouwde eetgewoonten, is het een hele klus om een menu zo aantrekkelijk te maken dat de gasten besluiten hier te blijven eten.

En ik bespeurde een toenemend enthousiasme bij de hotelgasten. Chez Huppeldepup in het dorp was best aardig naar horen zeggen, ook dat wordt bestierd door een Nederlandse, La Guinguette aan de rivier en naast de camping bevolkt door voornamelijk Fransen serveerde wel erg ondermaats standaardhappen, Les Delices d?Hortense is wat kostbaar om regelmatig binnen te stappen en hier, in dit Fawlty Towers-hotelletje, werd tenminste goed nagedacht over interessante combinaties, de aantrekkelijkheid van het gebodene en over een zekere culinaire prestatie. Maar goed als een volwassene geen kip met botjes blieft, coq au vin toevallig, houdt het op. Verlekkerd snoof ik al ?s middags de geuren op van een pruttelende kip in de pan. Welke botjes? Het vlees viel er gewoon vanaf zo mals. Daarvoor hadden we al een flinke schaal charcuterie genuttigd, genoeglijk nipten we aan onze rode Bergerac en zo rolden we van de ene in de andere maaltijd. Leuk was de kabeljauw met een walnotengratin. De kok had lef. Een heel interessante combi die ik nog nooit in Nederland heb gegeten, maar smaakvol was het juist. Een van die vele kleine verrassingen die je weer doet beseffen dat juist op deze manier eten je blikveld doet verruimen. En dan staat er eens iets op het menu wat je zelf nooit zou kiezen ?. nou en? Eend was in Nederland zeker geen echte favoriet van mij. Nu misschien wel. In allerlei variaties gegeten, ook hier in dit hotel uitstekend bereid, en nu pas weet ik wat je met zo?n beest allemaal uit kunt halen behalve een plak foie gras de canard weg eten of filet de canard bestellen. Rillettes van eend op mooi getoast brood bijvoorbeeld en lekker aangemaakte sla met mooie walnotenolie of eendenvleugels en eendenmagen. Dat laatste zou ik nooit bestellen als ik meerdere keuzes zou hebben. Tabouleh, wie kent het? De gasten die het aten hadden het nog nooit eerder geproefd, behalve ik dan (die van mij is namelijk erg goed al zeg ik het zelf). In de supermarkten overal te koop: Puy linzen, koning der linzen. In Nederland zoek je je rot en daarom weten en eten mensen het niet. Een stukje educatie in het Heimwee Hotel misschien? Ze doen daar reuze hun best om de gast het echt naar de zin te maken, maar ook te laten proeven van onbekende dingen. Een perfecte chocolademousse als dessert doe je veelal iedereen een plezier mee, ook kinderen. Voor hen een hoogtepuntje. De volgende dag een kaasplateau met onder andere epoisses en locale geitenkaas. Dat is weer heel andere koek! Toch zag ik onze twaalfjarige steeds meer verheugd naar het menu uitkijken. Wat zullen we vanavond weer eten? Ik weet heel zeker dat hij later weet waar hij eend heeft leren eten. Keek hij nog angstvallig naar zijn eerste eendenborstfilet, later die week at hij onder andere met mij elders tijdens de vrijdagse dorpsmaaltijden met veel genoegen zijn lever, vleugels en wederom filet op.

En dat alles, wat hebben we veel en veelzijdig gegeten hier, nuttigden we aan mooi gedekte tafels in de tuin onder de kersenboom. En hoe vaak heb ik niet gehoord van gasten hoe bijzonder het hier was. Dat men verrassende dingen had gegeten, dat men niet wist dat dat ook kon. Toen er op een dag helemaal geen gasten waren, behalve wij, hebben we natuurlijk wel snel tweemaal een dozijn oesters gehaald. Zouden oesters het ook goed doen? Of rent men dan naar Chez Huppeldepup? Toch de moeite van het proberen waard, zeker als de gasten al enkele dagen hebben genoten. Ik heb hier genoten: natuurlijk niet alleen van het eten maar ook van het weerzien, de locatie, het hotel zelf. Het hotel is eigendom van France Individuelle, een Nederlandse organisatie die voornamelijk fiets- en wandelvakanties organiseert waarbij de mensen van dorp naar dorp fietsen of wandelen zonder zich te hoeven bekommeren om hun bagage. Ook is het mogelijk gewoon een week in dit hotel te verblijven. Behalve goed eten, biedt het hotel een scala aan wandel- en fietsroutes (fietsen kun je huren) in de omgeving. Men kan de trein bijvoorbeeld nemen en vanuit een andere plek terugwandelen volgens de routebeschrijving die je meekrijgt. De routes zijn met zorg uitgezet: men vermijdt de drukkere D-wegen en de route voert bijvoorbeeld langs akkers, door bos en andere rustige paden. Kortom, hulde aan de gastheer en gastvrouw van dit seizoen en hopelijk nog vele seizoenen hierna. Ze doen de naam van dit hotel eer aan.

bijtanja, 10 augustus 2003

13 Reacties

  1. …in het Franse land. Dit hotelletje moet ik onthouden voor een volgende keer misschien.
    En ja die super en hypermarches, overigens was er bij ons in de buurt vooral sprake van ATAC supermarkten, wat zijn die geweldig he. Veel van betrokken en lekker van gegeten.
    Andrea

  2. dus je was gewaarschuwd, of althans je had het kunnen zijn. Schitterend sfeerverhaal, volgend jaar kun je die oesters volgens mij wel vergeten;-)
    Dank en een groet van Anne.

  3. En dan gaan wij dit allemaal testen – Lidy

  4. krijg je al naar dit hotel, zelfs al ben je er nooit geweest. Mooie beschrijving en nodigt zeker uit om te bezoeken! Kennissen van mij hebben ook zo’n soort Frans hotelletje, ook met bloemetjesbehang etc. proberen te runnen, zelfs aanvankelijk willen kopen maar na een proefperiode merkten ze wat een heidens karwei dat is (ook met kind en zo)! Mijn complimenten ook aan de gastheer en -vrouw dat het hen op deze wijze lukt er iets moois van te maken.

  5. zijn er niet over hotels? Heartbreak, California… volgens mij verdient dit hotel er ook een. Mooi artikel!

  6. daar in Frankrijk. Klinkt bijzonder aardig allemaal !

  7. moet je ons daarvan laten meegenieten. En dat deed ik door dit artikel.
    Een heerlijke vakantie dus!

  8. waar je goed kunt eten. Inderdaan jammer dat sommige Nederlanders pas in het buitenland leren hoe lekker b.v. eend klaargemaakt kan worden. Als kind was ik al dol op eend, ik ken het gelukkig ook in diverse smaken en variaties. En niet eens in Frankrijk geleerd. Mijn vader was dol op eend en ook nog eens een uitstekende kok, die mazzel had ik dus.
    Leuk verhaal Tanja.

  9. Daar zijn de gastvrouw en heer vast mee in hun schik. Leuke aanvulling op je recensies, je vakantie is fijn geweest dat moge duidelijk zijn!

  10. Neem het mee en lees het vannacht rond 5 uur wel.Tanja het lukt mij ook niet hier direct op de boulevard willen toch nog frite en schnitzel,ondanks mijn aanbod van dorade lubina mosselen gamba’s ect.Helaas ontbreekt mij momenteel ook de tijd om me volledig aan mijn nieuwe toko te wijden vanwege de concerten nog maar 4 te gaan en dan stort ik me weer op rest.Brasserie Delfin alhier.Saludos van een oververhitte en doodvermoeide Marjon.Wat een vak!!.Ga weer leuk een uur in de file staan en me weer toewijden op het concert gebeuren.Daar lukt me alles er is ook geen alternatief.Georges Moustaki was geweldig hij ook trouwens een pracht homo sapiens 30 jaar gelden hadden we elkaar al eens in Parijs ontmoeten en hij wist het nog.
    Marjon

  11. recensies_van_bert

    10 augustus 2003 at 17:36

    Inclusief dat eendenfeest en de Hortense een keer? Zal het kri even vragen:-) Bert. (Lief en schattig, Tan!)

  12. Wat een leuk artikel, en wat geeft het een mooie aanvuliing op alles wat je ons al had geboden! Klinkt leuk zo’n culinair hotelletje.

  13. mauritsenole92

    10 augustus 2003 at 15:45

    aan dit fijne stukje, waar de gastheer en gastvrouw bijzonder gelukkig mee zullen zijn. Met een klein beetje geluk bevolkt Smulweb dit charmante hotel de volgende zomer ;-). Een idee voor een lang-snobben-weekend ? ;-);-)

Geef een reactie