Smulweb Blog

Je koekje bij de koffie

Auteur: compy

Wordt 2005 een goed jaar of ???

Door een plotselinge ziekenhuis opname van mijn man Chris (hier bekend als smulpaap_chris62) viel voor ons kerst en oud jaar vieren erg zwaar.
De onzekerheid blijft wat brengt 2005 voor verrassingen. Mijn man klaagde al een paar dagen over het feit dat hij zich niet zo lekker voelde, z'n eerste gedachten waren dat hij een flinke buikgriep had.
Maar op 17 December klaagde hij over spierpijn in zijn hele lichaam, hij kon zijn rechterarm niet goed bewegen en had problemen bij het lopen en praten.
Reden genoeg om de huisarts te bellen, dit hoort niet bij een buikgriep vonden wij.
De huisarts schrok behoorlijk bij het zien van mijn man.
Na wat onderzoekjes besloot hij om met de internist van het ziekenhuis te bellen voor overleg.
Gevolg was dat mijn man met spoed naar het ziekenhuis ging.
Ja daar zit je dan op de EHBO, er gebeurt vanalles om je heen, je ziet een hele hoop verpleegkundigen, assistenten en artsen aan het bed voorbij gaan en onderzoekjes doen.
Er wordt meerder keren bloed afgenomen, en je mannetje wordt voor onderzoek meegenomen.
Wat blijft is de onzekerheid wat zullen ze vinden, hoe gaan ze hem behandelen.
Het enige wat je kunt doen is wachten, wachten en nog meer wachten tot er eindelijk duidelijkheid is.
Na een lange middag en avond kon de internist in ieder geval vertellen dat het om een bacteriele infectie ging die op meerde plaatsen in het lichaam ontstekingen had veroorzaakt.
Ze zouden gaan beginnen met een anti-biotica via een infuus.
Mijn man werd opgenomen op de medium/intensive care afdeling en ik kon naar huis om de kinderen, familie en vrienden op de hoogte te brengen.
Je begrijpt wel dat dit als een bom insloeg want mijn man was eigenlijk nooit ziek hoogstens verkouden.Ja dan heeft het eindelijk een naam, stafylokken, een bacterie die iedereen op zijn huid en in zijn neus heeft.
Normaal kan die ook helemaal geen kwaad, maar soms in combinatie met andere factoren kan die voor problemen zorgen.
Een geinfecteerd wondje, een slechte conditie of een lage afweer.
De gevolgen voor mijn man zijn infecties in de hersenen, het hart, milt, lever, nieren en darmen (vandaar het idee dat hij een buikgriep had).
Bij een hartecho kwam de cardioloog er achter dat mijn mijn een aangeboren hartafwijking heeft aan een hartklep.
Wat betreft het hart had de infectie zich op die afwijkende klep genesteld.
De artsen hoopten dat de antibiotica zou aanslaan en dat er verbeteringen te zien zouden zijn.
Het was alleen nog zoeken naar de goede antibiotica omdat de stafylokokken resistent is tegen een aantal antibiotica's.
Omdat het hart de artsen het meeste zorgen baarde werd mijn man overgeplaatst naar de hartbewaking.We hadden ons er al bij neergelegd, geen gezamelijke kerst of oud en nieuw voor ons.
Hij zou als de antibiotica aanslaat nog zeker 6 weken aan het infuus moeten blijven liggen.
Maar dat maakt ons niet uit hij ligt gelukkig niet ver weg en wij kunnen hem elke dag bezoeken.
Ik had het kunnen weten als er iets tegen zit dan volgt er meer.
De artsen besloten na goed overleg dat het verstandiger zou zijn als mijn man overgeplaats zou worden.
Het beste zou zijn naar het AMC in Amsterdam daar hadden ze alle kundigheid wat betreft het hart en infectieziektes in huis.
Gevolg voor ons morgen gaat mijn man met de ambulance naar Amsterdam.
Dat wordt een hele toer om elke dag even voor een bezoekje op en neer te reizen.Kreeg een telefoontje uit het ziekenhuis het was de assistent van de cardioloog of ik voor overleg even langs kon komen.
Ze hadden met het hele team overleg gehad en vonden het verstandig om mijn man te opereren aan zijn hartklep.
In het gesprek dat wij met de hoofdchirurg hadden werd al snel duidelijk dat dit een hoog risico operatie zou worden, voornamelijk omdat er eigenlijk nog geen verbeteringen waren wat betreft de infecties.
Naast de infectie op de hartklep zat er ook een abces in de grote lichaamsslagader (de aorta) vlak bij de hartklep.
Maar hij vond dat ze niet meer konden wachten, niets doen betekende voor mijn man dat hij zou sterven omdat het hart het niet meer aankon.
Maar ook tijdens de operatie zou hij kunnen komen te overlijden.
Maar de hoofdchirurg vertelde wel dat als hij er geen vertrouwen in had op een goede afloop hij niet aan zo'n zware operatie zou beginnen.
Als alles goed zou gaan zou mijn man daarna nog geopereerd moeten worden om zijn milt te verwijderen, die was behoorlijk geinfecteerd geraakt en zorgde voor heel veel zorgen.
Hij zou 30 December meteen als eerstes geholpen worden.
De hoofdchirurg sprak met mij af dat hij mij persoonlijk zou bellen als het goed gegaan was maar ook als het slecht nieuws zou zijn.
Dat wordt dus een spannende ochtend morgen, ze zouden zeker 4 tot 5 uur nodig hebben voor de operatie, zo tegen de middag zou ik pas wat horen.Het is half een als de hoofdchirurg belt om door te geven dat de operatie goed verlopen is.
Mijn man is stabiel en wordt overgebracht naar de intensive care.
Wat een opluchting.
De eerste 12 tot 14 uur zijn nog wel kritiek maar hij had goede hoop.
Zo gauw mijn man geinstaleerd was op de intensive care zouden ze mij weer bellen met nieuws.
Weer valt er een pak van mijn hart als de verpleegkundige van de IC (intensive care) belt om te vertellen dat alles goed gaat en hij de rest van de dag slapende wordt gehouden, dit om het herstel te bevorderen.
Afgesproken dat ik morgenvroeg weer op bezoek zou komen.Pot verdorie heb me verslapen en ben te laat voor het ochtendbezoek, even het ziekenhuis bellen om door te geven dat ik later kom.
Nou dat bellen was niet meer nodig het ziekenhuis belde zelf om door te geven dat mijn man vandaag nog een keer geopereerd zou worden, dit keer om de milt te verwijderen.
Mijn man was al zo stabiel dat ze het liever niet langer wilden uitstellen.
Ze konden mij alleen nog niet vertellen hoelaat ze zouden opereren, omdat hij er tussen geschoven moest worden in het operatieprogramma van de dag.
Als ik om twee uur belde konden ze mij wel weer meer vertellen.
Toen ik belde was hij al geopereerd en op weg terug naar de IC, wat kunnen dingen soms toch snel gaan.
Heb met de verpleegkundige afgesproken dat ik vanavond voor een bezoekje langs zou komen.
En dan schrik je toch behoorlijk als je daar je mannetje ziet liggen omringd door allerlei apparatuur, hartbewaking, beademing, drains en infusen.
Maar volgens de verpleegkundige is hij stabiel en gaat het goed, later op de avond gaat de beademingsbuis er al weer uit.
Omdat mijn mannetje nog behoorlijk suf is van de narcose ben ik maar weer naar huis gegaan.
Weer iedereen op de hoogte brengen, ik bel wat af de laatste tijd daar zal de PTT blij mee zijn.We zitten alweer in het nieuwe jaar.
Samen met mijn jongens op bezoek bij Chris.
Hij is weer terug naar de hartbewaking verplaatst.
De jongste (Nicky) is behoorlijk onder de indruk door alles wat hij ziet aan apparaten rondom het bed van zijn vader.
Maar het is eindelijk wat positiever alle tubes en drains kunnen er uit, alleen het infuus voor de antibiotica's en medicijnen blijft.
Het praten gaar weer wat beter en morgen gaan ze misschien met fysiotherapie beginnen.
Mijn man heeft ook geen koorts meer nu is het afwachten of de antibiotica's hun werk doen en of er blijvende schade is aan lever, nieren en hersenen.
Zouden wij nou eindelijk met een gerust hart vooruit kunnen kijken naar het nieuwe jaar.
De tijd zal het ons leren, wij houden er de moed in en hopen Mijn man Chris weer snel thuis te hebben.

Lees meer

Dag lieve Droppie.

Zaterdagnacht is ons katertje van 7 jaar plotseling gestorven.

Jij werd geboren op 3-7-1996 in het wiegje waarin alle 4 onze zonen gelegen hebben.
Heel bewust hadden wij gekozen voor het hebben van een nestje.
Jij en je zusje (Ayla) zijn samen bij ons gebleven.
Jou 2 broertjes zijn naar andere mensen gegaan.
Vanaf het eerste moment dat wij jou zagen hebben wij jou in ons hart gesloten.
Jij groeide op tot een mooie stevige kater met een heel eigen karakter.Maar toch we hadden het gevoel alsof er met jou iets niet goed was.
Je werd zo gauw benauwd en lag dan naar adem te snakken.
Zolang we jou met rust lieten was er niets aan de hand, maar zo gauw we jou tabletjes moesten geven raakte je kompleet in de stress.
In overleg met de dierenarts hebben wij besloten jou niet te kwellen met medicijnen.
We zouden jou van het leven laten genieten zolang als jou hartje dat toe zou laten.
In de nacht van zaterdag 6-9-2003 naar zondag 7-9-2003 was het moment gekomen dat jou hartje het begaf.
Wij vonden jou op zolder verstopt onder het logeerbed.
Je kwam nog met veel moeite naar ons toe gekropen.
We zagen al dat dit het einde voor jou was.
We hebben jou in een badlaken gewikkeld en bij ons op bed gelegd.
We hebben tegen jou gepraat en jou verteld dat het zo goed was.
Het is heel snel gegaan wat voor ons toch wel prettig was, weten dat jij niet lang hebt geleden en nu eindelijk rust hebt.Op jou manier gaf jij ons zoveel.
Jij had zo jou eigen maniertjes om te laten weten dat jij van ons hield.
Zachte likjes op onze neus.
Kleine prikjes met jou pootjes op onze kin.
Als wij gingen zitten en tot rust kwamen dan was jij er en kroop bij een van ons op schoot.
Ja soms zou jij jezelf het liefs in tweeen splitsen en bij ons alletwee willen zijn.
Als we gingen slapen dan was jij er ook weer liet altijd met een zacht miauwtje weten dat jij er was.
Kom maar zeiden wij dan en jij kroop bij ons op bed.
Soms tussen ons in maar vaker boven op onze buik en weer die strijd bij wie zal ik gaan liggen, ze zijn me beide even lief.
Ook met onze jongens kon jij het goed vinden, ze moesten jou niet oppakken want dat vond jij niet leuk.
Maar als ze even rustig T.V. zaten te kijken kroop jij altijd dicht tegen ze aan.
Ja zo af en toe prikte jij ze even om ze te laten weten dat jij er was.
Lieve Droppie vooral die dingen zullen wij heel erg missen.
Dat zachte miauwtje, de likjes maar ook de prikjes.Samen met onze jongste 2 hebben wij een mooi plekje voor jou gevonden in de tuin.
We hebben jou samen begraven.
Rust zacht, we zullen jou heel erg missen.
We zullen het nu moeten doen met de mooie herrinneringen die jij achtergelaten hebt en al die foto's die ons steunen in ons verdriet.
Jij hebt nu rust en hebt gelukkig geen lange lijdensweg gehad.

Lees meer

Afscheid van een dierbare vriend.

Vandaag hebben wij de moeilijke beslissing genomen om onze lieve makker Benji in te laten slapen. Jij hebt voor ons gekozen.
Jij hebt beslist dat wij jouw baasjes mochten zijn.
Onze buren waren net van start gegaan met hun kennel genaamd "Valinor Collies" en waren reuze trots op hun eerste nest.

Nieuwsgierig als we waren zijn we toch even gaan kijken.
Wat een schatjes, ja wij waren meteen verkocht.
Maar toch twijfelde wij zullen we een pup nemen, gaat dat wel goed met de kinderen, hebben wij wel genoeg tijd voor zo'n lief klein wezentje.
Jij nam die beslissing uit onze hand, elke dag was jij aan de andere kant van de schutting te vinden, druk bezig een gat te graven onder de schutting door.
En hoe vaak die gat ook weer dichtgegooid werd jij begon vrolijk weer opnieuw met graven.
Wilde jij zo graag naar ons toe???
Wilde jij de rest van jouw leven bij ons slijten???
Wij hoefden niet lang meer na te denken, we hadden jouw al in onze harten gesloten.Samen met jou hebben wij veel lief en leed gedeeld.
Jij groeide als kool en werd een prachtige reu, lief, aanhankelijk, een echte kindervriend.
Jij hielp ons bij het opleiden van de pleegpups voor de blinden.
Jij troostte ons bij elk verdriet.
Jij was erbij toe onze jongste zoon geboren werd.
Jij voelde het zo goed aan als iemand verdrietig was, een schoothond was jij niet maar om te troosten klom jij graag op schoot.
Met jouw gekke bokkesprongen wist jij iedereen wel aan het lachen te krijgen.Vandaag 03-02-2003 om 11.30 uur hebben wij jou in laten slapen, jij bent vredig in onze armen ingeslapen.
Jij wordt onzettend gemist, niet alleen door ons maar ook door al je dierenmaatjes.
Jij bent 12? jaar oud geworden, jij hebt ons het beste van jezelf gegeven.
Wij zullen je het meest missen tijdens de wandelingen met Saira want ookal was je behoorlijk stijf jij probeerde toch altijd nog een stukje mee te rennen.
Wij hadden samen al besloten dat we jou niet onnodig wilden laten lijden, maar steeds weer het idee dat jij nog wel even verder kon.
Vanochtend hebben wij met veel pijn en verdriet in ons hart de knoop doorgehakt.
Jij kon niet meer, het leek wel of jij ons smeekte help mij.
Lieve Benji we zullen jou missen, Op het internet heb ik 2 mooie gedichten gevonden.
Ondanks al onze verdriet weten wij zeker dat dit voor jou het beste was.
Jij leeft voort in onze herrinneringen in alle mooie foto's die wij van jou hebben.
Lieve schat rust zacht.Regelement:

Als ik straks oud ben, ziek en zwak,
en pijn verjaagt de slaap,
als onrust neemt van mij bezit,
doe dan wat onvermijdelijk is,
en laat me gaan.....
de laatste goede daad.

Beslis voor mij en wees niet laf.
Past eigenliefde bij de vriendschap die ik gaf,
of uitstel.... tot het beter past bij een verloren strijd?
Ik ben niet bang tijdens die laatste gang.
Jij loopt niet weg: je kijkt me aan,
je noemt me bij mijn naam en houdt me stevig vast.

Vandaag voor het laatst groet ik je met mijn hondenstaart.....
wat jij liet doen, deed je voor mij:
je hebt me nog meer pijn bespaard,
voor zinloos lijden mij bewaard.
Een zwaar besluit?
Nee, ....huil nu niet.

Een wijs besluit dat werd gegrond op een oud en uniek verbond:
jij bent mijn baas en ik jouw hond.Vriendschap

De vriendschap van een hond
is vriendschap voor het leven
voor een ander niet te zien
hoeveel een hond kan geven

Lees meer
Home Recepten Kookboeken