Smulweb Blog

Je koekje bij de koffie

Auteur: annabee

Daar staat de ongenode gast

Bron: Volkskrant Magazine 07-02-2004
Tekst: Sylvia Witteman

Idealiter staat een onverwachte gast voor de deur als u juist de laatste hand legt aan een zeer goed gelukte, buitensporig grote lamsbout. Hij heeft een fles Glenfiddich bij zich of een dure chocoladetaart, hij zit boordevol fijne roddels over wederzijdse kennissen en na het eten knipt hij deskundig uw haar en repareert de stofzuiger. Zo iemand komt nooit ongelegen, sterker nog, u zou onverwijld met hem trouwen als hij niet zo hartgrondig homoseksueel was.
Kortom, een onverwachte gast kan leuk zijn mits hij zich aan een paar basisvoorwaarden houdt. Maar meestal doet hij dat niet. Hij belt aan op de meest ongelegen momenten: u staat net als een viswijf te schelden tegen een halfnaakt kind in een plas hopjesvla, de poes ligt voor de zoveelste keer op sterven en de ijskast is leeg, op het obligate potje kappertjes na, dat er al staat sinds het vroege Pleistoceen.
U had gepland die avond comateus in een warm bad door te brengen, maar daar trekt de ongenode gast zich niets van aan: daar staat hij, en hij heeft honger. Net als ieder ander ongeluk komt hij zelden alleen. Hij heeft een enge hond bij zich, of een nieuwe, noodlottige vrouw die na een geringschattende blik op uw figuur besluit dat van serieuze concurrentie geen sprake is en op uw divan kwijnend pernod gaat zitten nippen. De gast zelf is al voor driekwart dronken en vermeidt volledigheidshalve op klaaglijke toon dat hij de hele dag nog geen hap gegeten heeft.
Vervolgens begint hij fluisterend in de keuken een lang, onsamenhangend betoog over de problemen in zijn leven, die al dan niet samenhangen met zijn vorige vrouw dan wel met het kreng op de bank, dat beurtelings naar de klok en het lege pindabakje kijkt en van lieverlede verwijtend begint over 'dan maar ergens een sushi'tje doen'. Nu moet u sterk in uw schoenen staan. Ga rechtop staan, haal diep adem, zeg dat u over drie kwartier een lezing moet houden in Brussel. Dat durft u niet? Schenk dan de glazen nog eens vol, ren naar de slager, en kook boos maar heel snel iets lekkers, dat u met uw eigen lafheid verzoent.

Persoonlijke noot:
Leuk om te lezen, maar een beetje vergezocht. In de stress voor wat niet eens een vriend is, immers een vriend zou je zoiets niet aandoen, die zou beter weten.
Bij ons blijven hooguit vrienden, zeer goede bekenden of familie eten. Komen ze onverwacht, dan overleg ik met ze hoe we het zullen aanpakken met eten: in de regel valt er wel iets in elkaar te flansen van wat ik toevallig in huis heb, iets halen of bestellen is ook een optie.




KLIK HIER VOOR HET RECEPT
LAMSKOTELETJES MET AARDAPPELBLOKJES

Lees meer

Helaas Uniekaas

Uit: mydinnerbutler.nl nr.29

De voortschrijdende voedseltechnologie heeft het witlof verlost van haar bitterheid en ervoor gezorgd dat de pindakaas van de deksel tot de bodem smeuig is. Klassieke rookworst is er nu ook van kip, de vleesloze Wiener Schnitzel is een alledaagse verschijning in het supermarktschap en pasta met roomsaus en verse groenten staat in de diepvries op een passerende wokker te wachten.

Marktleider Uniekaas heeft nu haar belangrijkste artikel - kaas ja - chemisch uit elkaar getrokken en een deel van het daarin aanwezige dierlijke vet vervangen door zonnebloemolie. Helaas voor Uniekaas mag het ontstane product wettelijk geen kaas meer heten en moet het als Zonnezuivel door het leven.

Zonnezuivel is ongetwijfeld op papier een verstandiger snack dan kaas en wie gewend is om een lunch te zien in een enkel streepje kaas tussen twee witte Hollandse boterhammen, merkt het verschil waarschijnlijk niet eens. Zo zal Zonnezuivel vast en zeker belanden op de tafels van bejaardenoorden en ziekenhuizen. Maar een naturel geconsumeerd blokje van het spul verschilt van kaas zoals Buckler van bier. Het wachten is nu op zoutloze Roquefort zonder schimmel, pindaloze pindakaas en vetvrije salami.


Persoonlijke noot:
Van mij hoeft al die nieuwigheid niet, jammer van de smaken die verloren gaan en die niemand zich nog herinnert over 1 a 2 generaties. Ook de uitvinding van allerlei overbodige producten, als zoveelste aanvulling op het assortiment, is niet aan mij besteed; zo hoorde ik van de week dat er 'drinkvla' bestaat en dan vraag ik me af: 'waar zijn wij nou helemaal mee bezig?'
In mijn gezin wordt naar huidige maatstaven behoorlijk 'puur' gegeten, ook geen halva- en lijntoestanden hier. Nieuwe producten proberen we vaak wel, een mens moet immers met z'n tijd meegaan :-), en ik moet toegeven dat er best wel eens iets tussen zit wat goed in de smaak valt en wat we blijven kopen, niet alles is slecht.

Op SmulWeb staat ook een positief artikel over Zonnezuivel, het zou niet fair zijn dat hier niet te vermelden. Klik hier om het te lezen.

Altijd leuk als mydinnerbutler weer in mijn Postvak In ploft.
Voor een gratis abonnement kun je terecht op www.mydinnerbutler.nl.

Lees meer

Truffeltaart als zoenoffer

Bron: Volkskrant Magazine 24-01-2004
Tekst: Sylvia Witteman

Het ergste van het moederschap zijn niet zozeer de kinderen als wel de andere moeders. Niet de gewone sukkels als u en ik, maar die overdreven enthousiaste, creatieve en energieke 'uber-vrouwen'. Ze zijn voorzitter van de ouderraad, rijden onophoudelijk een minibusje met acht kinderen heen en weer naar zwemles, voetbal of kleutersalsadansen en plannen elk kinderfeestje even zorgvuldig als de invasie van Normandie. Ze hebben van die frisse, spontane kinderen die nooit vieze spelletjes doen of om snoep zeuren. Ze verzamelen handtekeningen voor een hondenpoepvrije speeltuin, op een achternamiddag naaien ze twaalf konijnenpakjes (met rits!) voor de schoolmusical en ze koken hun eigen jam. Bovendien hebben ze een ontzettend leuke, inspirerende baan, hun haar zit altijd geweldig en ze barsten nooit eens zo maar midden op straat in tranen uit.
Dit alles in deprimerend contrast met mijn eigen leven. Op ouderavonden val ik altijd na twee minuten kwijlend in slaap en autorijden vind ik in mijn eentje al doodeng, laat staan met de kinderen van een ander. Sinds een genant incident met twintig mislukte gymzakjes verzwijg ik zorgvuldig dat ik een naaimachine bezit, en zelfs een bescheiden kinderpartijtje krijgt me binnen een uur aan de rand van een psychose. Een echte baan heb ik niet, mijn kinderen zijn vaak wat groezelig, en zelf ben ik al zo lang niet bij de kapper geweest dat het nauwelijks meer vol te houden valt dat goudblond mijn eigen kleur is. Jam koken deed ik graag, totdat mijn zoontje eens in een onbewaakt ogenblik alle potjes opendraaide, de inhoud met een plakje leverworst verrijkte en weer sloot. Waar ik pas weken later achterkwam. Toen ik dus al verscheidene potjes her en der trots cadeau had gedaan.
Dat mijn gezin ondanks alles nog steeds niet smadelijk verdreven is uit de betere kringen heb ik te danken aan mijn beroemde truffeltaart. Als een zoenoffer neem ik hem mee naar schoolfeesten, partijtjes en ouderavonden: want wie zoiets prachtigs, heerlijks en moeilijks kan maken verdient, alle verdere eigenaardigheden ten spijt, een diep respect.
In werkelijkheid is de bereiding van de taart een fluitje van een cent, maar hij smaakt wel degelijk alsof hij van de peperdure patissier komt. Doe er uw voordeel mee.

Persoonlijke noot:
Ik denk dat iedereen wel van die moeders kent, die het 'goede moederschap' etaleren. Ik ken ze ook, en ik ga er met een grote boog omheen, ben er allergisch voor ...




KLIK HIER VOOR HET RECEPT
TRUFFELTAART

Lees meer

Interview met Jonnie Boer - Derde ster?

'Alleen echte beesten redden het als kok'.
Bron: Volkskrant Magazine 24-01-2004
Tekst: Mac van Dinther

Onlangs huurde de vereniging van Noord-Hollandse coffeeshophouders de bovenzaal af van restaurant De Librije in Zwolle. Niet dat chef-kok/eigenaar Jonnie Boer dat van tevoren wist. 'Ze hadden niks gezegd.' Hij kwam er pas achter toen vlak voor het dessert een van de gasten in de keuken kwam en een buil wiet uit zijn zak haalde. Of Jonnie er wat mee kon doen in het dessert.
Jonnie draaide een shake met wietpoeder. Ze gingen tevreden stuiterend de deur uit. 'Jonnie', zei een van hen bij het afscheid, 'we zijn bij verschillende topzaken geweest, maar jij Jonnie, jij bent echt relaxed.'
Dat is Jonnie Boer. Zoal niet de beste kok van Nederland, dan toch met afstand de gekste en de leukste. Maar pas op, denk niet dat in De Librije geen serieuze gastronomie wordt bedreven. De zaak van Jonnie en zijn vrouw Therese is al een paar jaar kandidaat voor drie Michelinsterren, de hoogste eer die een restaurant kan halen. Die derde ster zou eind deze maand, als de nieuwe rode gids uitkomt, zomaar kunnen vallen.

WAT IS HET VERSCHIL TUSSEN EEN KOK MET EEN TWEE EN EEN MET DRIE STERREN?
'Die vraag moet je eigenlijk aan Michelin stellen. In sommige gevallen zit er geen verschil tussen. Soms eet je bij twee sterren zelfs beter dan bij drie sterren. Als je het mij vraagt, betekenen drie sterren vooral stabiliteit en continuiteit. Zo'n kok is bezig met een verhaal en daar wijkt hij niet meer van af.'

ZIT HEM DAT ALLEEN IN HET ETEN?
'Vooral in het eten, maar er moet balans zijn. Je kunt geen driesterreneten serveren met een eenster-bediening. Alles moet kloppen.'

WAT IS EEN VERHAAL? HETZELFDE ALS EEN KOOKFILOSOFIE?
'Iedereen heeft tegenwoordig een kookfilosofie. Dat vind ik zo'n raar woord. Ik noem mijn kookstijl cuisine pure. Dat staat voor puur eten, maar dan op mijn manier. Er zijn misschien wel duizend koks die nog puurder koken. Maar dat is niet wat ik bedoel. Ik bedoel ermee dat je jezelf blijft in het koken.'

HOE DOE JE DAT: JEZELF ZIJN IN KOKEN?
'Door niet naar de bek van een ander te koken. Ik ken veel koks die dat wel doen. Die koken naar de bek van de Lekker (Nederlandse restaurantgids, red.) of Michelin. Restaurants met obers die witte handschoentjes dragen, terwijl ze nog niet eens een goed stuk vlees kunnen bereiden. Ik heb pas zilveren bestek gekocht toen ik er geld voor had.'

WAT HEB JE LIEVER: BAR DE LIGNE OF SNOEKBAARS UIT DE OVERIJSSELSE VECHT?
'Eigenlijk is het hetzelfde. Bar de ligne is met de hengel gevangen zeebaars. Zo wordt mijn snoekbaars ook gevangen. Zeebaars is mooi, maar met snoekbaars heb ik meer affiniteit omdat het hier uit de buurt komt. Ik heb bijna altijd snoekbaars op de kaart staan.'

JE LIEFDE VOOR SNOEKBAARS GAAT VER. IK HEB BEGREPEN DAT JE ZELFS EEN TATOEAGE VAN EEN SNOEKBAARS HEBT.
'Ja, op mijn kuit (Stroopt zijn broek op, op de rechterkuit prijkt een blauwige snoekbaars ter grootte van een kinderhand). Het was een cadeautje van Therese, maar ze had niet verwacht dat ik het zou doen. In de keuken werden weddenschappen afgesloten dat ik het niet zou durven. Op de dag dat het aanbod afliep, ben ik tijdens de lunch in de taxi gesprongen en naar Tattoo Gerrit gecrosst. Een uur later was ik terug met verband om mijn poot. Ze geloofden me eerst niet, dachten dat ik het verband er zelf om had gedaan. 's Avonds mocht het er pas af en had ik gewonnen.'

IS SNOEKBAARS OOK PUUR?
'Ja, puur betekent voor mij ook dat je je spullen uit de streek haalt. Wij zijn anders dan La Rive, het restaurant van het Amstelhotel. Daar komen mannen van de wereld, die zitten niet te wachten op lammetjes uit Giethoorn. Voor ons op het land is dat anders. Mensen komen naar De Librije om dingen uit de streek te eten.'

SINDS WANNEER KOMT ER GANZENLEVER UIT OVERIJSSEL?
'Ganzenlever hebben we hier in de streek niet, dat is waar. Ik heb het wel op de kaart, zij het minimaal. Maar als ik mooie kippenlevers zou kunnen krijgen uit Nederland, dan zou ik daar liever mee werken dan met ganzenlever. Hoe die ganzenlevers worden gemaakt, dat klopt ook niet. Ik denk dat er in De Librije ooit een moment komt dat we geen ganzenlever hebben.'

KUN JE DRIE STERREN HALEN ZONDER GANZENLEVER?
'Ik zou het raar vinden als het niet kan. Het hoeft niet altijd tarbot, kaviaar en truffels te zijn. Ik heb van februari tot augustus ook geen tarbot en tong op de kaart staan. In die tijd dragen de vissen kuit. In een tijd waarin het zo slecht gaat met de visstand vind ik dat je daar best rekening mee kunt houden. Bovendien zijn ze dan mager en superslecht.'

JE HEBT WEL BOERENKOOL. KUN JE DRIE STERREN HALEN MET BOERENKOOL?
'Als het verfijnd wordt gemaakt wel. Wij halen de chlorofyl uit de kool en maken daar een mousse mee. Die geef ik bij zeetongetjes die gegaard zijn in gerookte boter. Dat roept het idee op van boerenkool met worst. De mensen kennen het, je maakt ze er blij mee, maar op een heel andere manier.'

WIE HEB JE LIEVER TE GAST: JOHANNES VAN DAM VAN HET PAROOL OF TON DE ZEEUW VAN DE TELEGRAAF?
'Als het op vakkennis aankomt absoluut Van Dam. Maar als het gaat om de promotie van ons vak waar ik me kapot voor werk, dan is Ton de Zeeuw een superuithangbord. Van Dam heeft eens tegen mij gezegd: jij maakt een knieval voor het publiek. Maar doorvoor ben ik restaurateur. Je kookt voor je gasten, niet voor journalisten. Mijn gerechten zijn mijn gerechten en we lokken daar een volle tent mee. Dan doe je het goed.
Ik had ooit een jong makreeltje met wortelsaus op de kaart staan. Een topgerechtje, iedereen ging erbij uit zijn dak. Een Belgische gast kreeg er tranen van in zijn ogen, zo mooi vond hij het. Johannes vond het te zoet.'

KUN JE TEGEN KRITIEK?
'Ik probeer er altijd wat van te leren. Maar af en toe is het wel lastig. Als iemand tegen mij zegt: ik vind je kabeljauw te zout en ik proef en ik vind van niet, wat moet je dan?
Met wijn is het net zo. Iemand vindt dat de wijn kurk heeft, je proeft met mensen die elke dag wijn drinken en het is niet zo. Wat dan? Ik ben dan zo dat ik de avond niet wil vergallen, ook al is het nog zo'n vervelende vent die het misschien wel expres doet. Dan krijgen ze van mij een nieuwe fles en zuip ik die andere zelf wel op.'

MICHELIN OF LEKKER?
'Michelin is een instituut dat al honderd jaar bestaat, daar word je als kok mee opgevoed. Maar het grote publiek koopt de Lekker. Veel koks halen daar hun neus voor op. Maar als je nummer 1 staat in de Lekker, dan geeft dat echt wel een kick aan je personeel. Ik kan het weten, ik heb vier jaar nummer 1 gestaan.'

WAT ZIJN STERRENNEUKERS?
'Laat ik het zo zeggen: die bestaan.'

ZIJN HET DEZELFDE MENSEN ALS DE GASTEN DIE JIJ IN JE TWEEDE BOEK PUURDER EIKELS NOEMT?
'Ja. Net als de Blokker of de Hema krijgen wij ook vervelende klanten. Iedere kok kent ze. Ze komen als je net een ster hebt, doen onbeschoft tegen je personeel en vertellen later tegen iedereen dat het tegenviel. De meesten zie je nooit meer terug.'

AMSTERDAM OF ZWOLLE?
'Zwolle. Ik heb het geprobeerd in Amsterdam, maar na drie jaar was alles op, geld, alles. Die stad is te wild voor mij en ik kan de verleidingen niet weerstaan. Ik ben toch een beetje een boerenlul die graag terugvalt op zijn familie en vrienden.'

KOKS ZIJN DE NIEUWE POPSTERREN, ZEGGEN ZE. IS HET LEUK OM EEN POPSTER TE ZIJN?
'Dat is grote onzin. Het wordt ontzettend overdreven. Mensen in Zwolle zeggen me gedag op straat omdat ze me kennen, niet omdat ik bekend ben. Het leuke eraan is dat je respect krijgt voor je vak. Wij hebben een hard vak. Ik doe het met plezier, maar af en toe kom ik 's morgens mijn bed uit met het gevoel dat ik mijn benen heb gebroken. Dan moet ik eerst onder de douche voor ik weer normaal kan lopen.'

DE OUDSTE KOK IN JOUW KEUKEN IS 27. WAAR BLIJVEN DE OUDEREN?
'De meesten kiezen op een gegeven moment voor rust. Die nemen een baan bij een hotel of een instelling. Alleen de echte beesten blijven over. Die weigeren 's avonds voor de televisie te gaan zitten terwijl de vrouw naar bridgeles is. Ik kan dat gewoon niet, ik zou doodgaan van ellende.'

DRIE STERREN OF EEN LINTJE?
'Drie sterren. Dan krijg je vanzelf een lintje.'

VLEES OF GROENTE?
'Groente. Ik ben zelf geen grote groente-eter, maar ik vind het geweldig om mee te werken. Je hebt veel meer mogelijkheden met groenten. Groenten zijn de nieuwe weg. Ik heb net een kookboek gemaakt met alleen maar groenten. Daar zijn we anderhalf jaar mee bezig geweest. Ik heb een tuin aan de IJssel, daar komt mijn boerenkool vandaan. Ik had ook bietjes, bergen borage, aardbeien, bramen. In de zomer gingen we met alle koks elke dinsdag en zaterdag naar de tuin om te schoffelen, te plukken en te zwemmen. Op een gegeven moment kregen ze er wel de schurft van, want het werk hier gaat natuurlijk gewoon door.'

SV GIETHOORN OF AJAX?
'Giethoorn. Ik voetbal in het derde, een bierelftal, samen met mijn broer en mijn neef. Ik speel normaal in de spits, maar mijn broer heeft me verdrongen. Ik ben een tijdje geblesseerd geweest. Toen ik terugkwam werd ik rechtsbuiten gezet en mijn broer spits. Die *** scoorde ook nog vier keer. Maar ik vecht me terug.'

WAT VOOR MOOIS BESTAAT ER TUSSEN JOU EN RENE FROGER?
'Ik was begin jaren tachtig leerling-kok in het Lido in Amsterdam. Dat was toen nog een theater met een restaurant. Rene zong boven en is in die tijd bekend geworden. Later kreeg hij wat met mijn ex. Wij zijn echt goed bevriend geraakt.
Rene is er vanaf het begin bij geweest. Wij zijn hier met niks begonnen, dat was echt moeilijk. Toen ik De Librije wilde kopen, had ik 2,5 ton nodig, die kreeg ik niet van de bank. Als je het wilt hebben kun je het krijgen, zei Rene. Ik heb het niet gedaan.'

PORSCHE OF FERRARI?
'Ferrari is mooi, maar een Porsche is het voor mij. Ik heb een zwarte 911, met ronde koplampen, elf jaar oud. Ik rij er alleen in het weekend in. Als ik moet voetballen in Friesland doe ik de kap eraf, zet keihard Queen op en bler naar het noorden. Word ik onderweg geflitst met 195 per uur omdat ik de radarverklikker niet heb gehoord.'

KOKEN OF KINDEREN?
'Wat een vraag! Kinderen natuurlijk. Iemand die zijn vak voor zijn kinderen laat gaan, dat is schandalig. Als je besluit kinderen te nemen moet je er ook voor gaan. We maken lange dagen, maar we wonen boven de zaak, dus ik zie ze tussendoor.'

ALS JE ZOON 16 IS EN KOK WIL WORDEN, WAT ZEG JE DAN?
'Met 16 is hij eigenlijk al te laat. Het ligt eraan hoe de wereld dan in elkaar zit. Misschien is het vak wel zo bedorven dat er geen goede spullen meer te krijgen zijn en de mensen geen interesse meer hebben in eten. Misschien wordt het alleen maar mooier, dat kan ook.'

KAN HIJ FIJN DE LIBRIJE OVERNEMEN.
'Dat zou mooi zijn. Maar hij moet er ook geschikt voor zijn. Niet iedereen is geschikt om kok te worden, daar zie ik bergen voorbeelden van om me heen. Iedereen moet doen waar hij goed in is. Daar word je gelukkig van in het leven.'

MISSCHIEN WIL HIJ WEL EEN CAFE BEGINNEN.
'Dat is ook goed. Daar ben ik zelf in geboren en dat was altijd gezellig.'

EN DIE DERDE STER?
'Derek Brown, de hoogste baas van Michelin, was onlangs hier. Bij het afscheid zei hij: I'll see you again. That's for sure. Daar hou ik me maar aan vast.'


1965 geboren in Giethoorn - 1982 naar Amsterdam om te werken in het Lido en de Boerderij op het Leidseplein, dat een Michelinster had - 1987 solliciteert bij restaurant De Librije in Zwolle als leerlingkok - 1988 chef bij De Librije - 1993 eigenaar De Librije, eerste Michelinster - 1995 boek Puur verschijnt - 1999 tweede boek Puurder - 1999 tweede Michelinster - 2000 zoon Jimmie wordt geboren - 2003 boek Puur Natuurlijk, dochter Isabelle wordt geboren

Lees meer

Alle grootouders bij elkaar

Bron: Volkskrant Magazine 20-12-2003
Tekst: Sylvia Witteman

De meeste mensen kennen het nijpende decemberprobleem: gescheiden ouders, die ook nog eens toenemend bejaard en onmogelijk worden. Een doorsnee gezin is aldus opgezadeld met ten minste vier lastige oudjes die deels ongunstig hertrouwd zijn en deels smartelijk alleen gebleven. Mijn kinderen hebben vijf oma's, alleen al. En er zijn toch echt, met moeite, maar drie felbegeerde kerstdiners te verdelen.
Dit jaar begon ht getouwtrek al half augustus. De oudjes gebruiken daarbij uiteenlopende technieken. Slecht geacteerde achteloosheid ('ach, nu ik je toch spreek, hoe zitten jullie eind december?'), grof geschut ('ik heb rond kerst een villaatje in Zuid-Spanje gehuurd voor alle kinderen en kleinkinderen, enig he?'), of onversneden bloedzuigerij ('kind, wie weet is het de laatste kerst die ik mee mag maken ...'). Het vinden van een eerlijke verdeelsleutel is een nachtmerrie. Want behalve met de oude mensen heb je ook nog rekening te houden met je broers, (schoon)zussen en zwagers. Wie had oma 3 vorig jaar op kerstavond? Welke broer vluchtte op 24 december naar de Galapagos-eilanden? Dan moet de schoft dit jaar twee opa's nemen. En heb je na slopende onderhandelingen het feestprogramma eindelijk rond, dan gaat er altijd weer een broer of zus scheiden, zodat je opnieuw kunt beginnen. Een keer bleek ik op het laatste moment, door een fatale fout in de feestpartituur, de kerstavond met mijn gezin bij twee oma's geboekt te hebben. Bij wijze van noodsprong besloot ik tot het voorgerecht bij de een, en het hoofdgerecht bij de ander. Kortom, bij nacht en ontij, half dronken de beijzelde Randstad door, met huilende kinderen ('ik wil bij oma 2 blijven!') op weg naar oma 4, die woedend port zat te hijsen naast haar verschrompelde fazant.
Bij wijze van wanhoopsdaad besloten we vorig jaar dan in godsnaam maar alle grootouders bij elkaar te gooien op een groot, bourgondisch bedoeld kerstdiner. Het werd een debacle. De voormalige echtelieden haatten elkaar, een kwart eeuw na de breuk, met nog even veel inzet als vroeger. Het gevolg: ijzige stiltes, hete tranen en brekend glaswerk.
Maar de hazenpeper was heerlijk.


Persoonlijke noot:

Het is bij ons nog ingewikkelder door verjaardagen op 26 en 27 december, die met een nog te vieren verjaardag van 8 december op tweede kerstdag bij ons gevierd worden (resp. Niels, Rosanne en Lykle). Op eerste kerstdag zijn alle kinderen bij Rosanne d'r vader, die moet immers ook een gezellige kerst hebben. Dus wanneer kerst-dineren wij en met wie? Eerste kerstdag dus niet, tweede kerstdag moet ik me met het eten gaan bezighouden terwijl de visite er nog is en al dan niet blijft hangen t/m het eten op tafel staat.
Dit kerstdilemma doet zich nu voor de vierde achtereenvolgende keer voor, schiet mij maar lek ... :-)


KLIK HIER VOOR HET RECEPT
HAZENPEPER

Lees meer

Kerstmis

Uit: mybutler.nl nr.68

'Beste butler, wat doe ik met Kerst?'

Beste Maarten. Tsja, dat ligt er aan. Aan u.
Een James Bondoord met spannend skien is wat passe, tenzij u familie heeft met een eigen skiberg met voorvaderlijk kasteel erop. Daar kun je dan mooi detectivekerst doen, met een geheimzinnig lijk en de butler die het heeft gedaan, of horrorkerst.
Zo niet, dan wordt het toch weer als vanouds een mislukt hoofdgerecht, het lulligste cadeautje krijgen, verliezen met scrabble van tante Trees en dronken onder tafel eindigen.
Nee? Wel, wat al een paar jaar helemaal in is bij wie het weet, dat is niks. Met Kerst doen we niks. Geen waterzuchtkalkoen kopen, geen kistkonijn, niet met de Allerhande en de Tip wanhopig proberen een driesterrenkok te zijn. Geen goedkope champagne, geen grand cru uit een verkeerd jaar van de aanbieding, geen branderige cognac. Geen gehuurde smoking, geen achtergrondkerstmuziek, geen ruziende familie. We maken een heerlijke stamppot, of een teil superzuurkool, of iets anders wat we gewoon erg lekker vinden, en we ontkurken de flessen die we op alle andere dagen van het jaar ook drinken omdat ze altijd heerlijk zijn en op sokkenvoeten en in een ouwe trui ontvangen we wat mensen die we echt aardig vinden. Ook geen kerstboom? Nou vooruit. Maar wel een kleintje, met onmodieuze voorvaderlijke ballen en een ouwerwetse piek.

Altijd leuk als mybutler weer in mijn Postvak In ploft. Het laatste 'lifestyle nieuws' elke twee weken per email bezorgd, fraaie teksten doorspekt met humor.
Voor een gratis abonnement kun je terecht op www.mybutler.nl.

Lees meer

Beautyfood: eet je mooi

Aan halvarine met cholesterolverlagers en andere gezondheidsvoeding zijn we inmiddels wel gewend. Binnenkort kan ook het uiterlijk mooi worden gegeten. In Japan is het al een rage: Beautyfood.
Bron: Dagblad Flevoland 25-11-2003

Knabbelend aan koekjes een strakke huid krijgen, slurpend aan een sapje je nagels stevig maken. Het kan, met beautyfood. In Nederland nog een futuristisch concept, maar Japan heeft het beautyfood al innig omarmd. Niet helemaal toevallig komt het idee van cosmetische voeding van het grootste en bekendste Japanse cosmeticaconcern Shiseido. Van cosmeticafabrikant veranderde Shiseido in een beautyfoodconcern en bracht bijvoorbeeld een fluweelzachte collageenyoghurt op de markt voor een zachte huid. Lekker handig, eet je mooi.

Denk niet aan eetbare lipstick of drinkbare gezichtstonic, al klinkt de term beautyfood misleidend. Het draait allemaal om voedsel waarin essentiele bouwstoffen voor huid- en haarcellen zitten. Noedels, repen, snoepjes, yoghurts en drankjes die tjokvol fruiteigen vitamines en mineralen zitten en vanaf de binnenkant je buitenkant mooi maken.
Wie wil dat niet: al peuzelend de slijtageslag van het lichaam winnen. Stel je voor. Weg overtollige toiletkastjes met lotions, cremes en reinigingsmelk met actief-werkende fruitzuren. Weg spray die gespleten haarpunten repareert en vettige ampullen voor een glanzende haardos. Een kauwgompje kauwen om bruin te worden zonder zonneschijn of sabbelen op snoepjes met blauwe bessen-extract voor stralende ogen, dat is het betere werk.

Kenners van de foodmarkt voorspellen dat beautyfood ook ons continent voor zich gaat winnen. Tot nu toe zijn er meer dan vijfentwintig soorten cosmetische voeding op de Europese markt gebracht, maar Nederland blijft achter.
Helsion Nederland bijt het spits af en hoopt volgend jaar een beautyfood-product te introduceren. Woordvoerder D. Minning: 'De komende maanden testen we een drankje dat de huid moet beschermen en verzorgen. Uit wetenschappelijk onderzoek tot nu toe blijkt dat huid en haar van binnenuit verzorgd kan worden.' Dr. L. Roza, werkzaam op de afdeling Voedingsfysiologie van TNO Voeding, weet daar meer van af. Hij beaamt dat anti-oxidanten belangrijk zijn in relatie tot huidveroudering. Vooral caroteen heeft bewezen effect op de kleur en de gezondheid van de huid te hebben. Een kanttekening van Roza is wel dat naar de effecten van cosmetisch eten op lange termijn nog nauwelijks onderzoek is gedaan. Ook is de werking van veel voedingsstoffen volgens hem amper voldoende onderzocht op een positief effect op de huidgezondheid.

Maar in Japan zweren ze bij beautyfood. Nu lopen Japanners volgens trendwatchers sowieso jaren vooruit op ons. Ze zijn meer bezig met uiterlijk en gezondheid en houden er een holistische levensvisie op na waarin voeding, lichaam en geest nauw met elkaar zijn verbonden. Bij een saladebar in Japan dus geen bordjes met de namen van groente en fruit, maar met Fe en Ca, de afkortingen van de scheikundige termen van ijzer en calcium.
Gek als ze zijn op innovaties en de onbeperkte mogelijkheden van de technologie, stouwt menige Japanner zijn koelkast nu vol met beautyfood.
Of beautyfood bij ons aanslaat blijft dus nog de vraag. En als men er hier warm voor loopt, wordt het moeilijk een claim te leggen voor cosmetische voeding. De producent kan per slot van rekening op de verpakking niet beloven 'na consumptie bent u zoveel procent mooier', want wat is mooier? Aanbevelingen kunnen wel: 'bevordert de huid' of 'vermindert dofheid'. Een andere hindernis is van veel praktischer aard. Zo gauw je een product inneemt, mag je het volgens het Warenwetbesluit geen cosmetica meer noemen. Volgens de Warenwet is iets 'cosmetisch' uitsluitend bedoeld voor het aanbrengen op de huid, in je haar of in de mondholte (tandpasta). Zo gauw je iets inneemt, valt het onder de definitie 'levensmiddel' volgens de Warenwet. En daar mag natuurlijk geen verwarring over bestaan, om te voorkomen dat men straks de voedende dagcreme eet als toetje en de fruityoghurt aanbrengt als gezichtsmasker.

Gezondheidsvoeding is tegenwoordig gemeengoed in Nederland. We zijn gewend geraakt aan producten die beloven dat je cholesterol laag blijft als je ze gebruikt. En elk huishouden heeft wel een buisje multivitamine bruistabletten of energiedrankjes voorradig (het huishouden van 'annabee' niet ...). De stap van voeding die je gezond maakt, naar voeding die je mooier maakt, lijkt dus niet zo groot. Alleen door middel van meer onderzoek zullen in ons deel van de wereld de sluiers van nevel die omtrent cosmetisch voedsel bestaan, verdwijnen. Een lolly likken voor een glanzende haardos of een noedelsoepje eten om de teint wat op te fleuren is dan niet raar meer.

Lees meer

Eten zonder schuldgevoel

Bron: Volkskrant Magazine 22-11-2003
Tekst: Sylvia Witteman

Vrouwen eten over het algemeen zo weinig mogelijk. Als ze toch iets binnen krijgen voelen ze zich daar schuldig over. Het enige dat ze zo lekker vinden dat ze dat schuldgevoel ervoor over hebben, is snoep.
Tot deze conclusie kwam ik na een bezoek aan de website van Viva. Op het discussieforum wisselden lezeressen lijstjes uit van wat ze die dag hadden gegeten. Ettelijke pagina's lang kon je daar lezen wat een deerniswekkende voedingsgewoonten de jongedames erop na houden. Rijstwafels, magere yoghurt, crackers, sla, fruit en thee zijn alomtegenwoordig; evenals Linera, Slankie, suikervrije jam, vetarme kaas, poedersoep, en light-frisdrank. Ook wanproducten als de 'snelontbijtreep', 'dieetshake' en 'drinkontbijt' zijn populair, als er al ontbeten wordt. Een groot deel van de lezeressen eet angstaanjagend weinig, en in ieder geval nauwelijks of geen brood, kaas, eieren en vlees. Dus krijgen ze vervolgens honger. Ze stillen die met koekjes, chips, ijs en chocola, die ze op hun lijstje vergezeld doen gaan van de misprijzende emoticons :-( en andere uitingen van spijt en zelfhaat. De eenling die er een normaal voedselpatroon op na houdt (maar liefst vijf boterhammen op een dag en een bord warm eten!), kan op een mengeling van ontzag en afgrijzen rekenen: 'wat eet jij een berg, zeg, waar laat je het', 'ik ben gelukkiger met een blaadje sla dan met 26 kilo extra aan mijn kont', en 'als ik zie wat sommige mensen hier allemaal eten moet ik bijna kotsen'. Dit laatste charmante citaat is van iemand die naar eigen zeggen tot het avondeten leeft op een beschuitje.
Dat zoveel vrouwen een verstoorde relatie met eten hebben is diep treurig. Wat zullen ze het koud krijgen van de winter. Maar er is een glimpje hoop: misschien doet het fenomeen zich uitsluitend voor onder halfvolwassen Vivameisjes. De rijpe, intelligente Volkskrantlezeres doet toch niet zo mal? Bewijs het maar. Opdracht voor vanavond: kook en eet bijgaand recept zonder ook maar een keer aan schuld en boete te denken.

Persoonlijke noot:
Mijn persoonlijke noot is eigenlijk overbodig, omdat wel bekend is hoe ik erover denk: liever wat kilo's teveel aan mijn kont dan voortdurend in geestelijke nood verkeren en schuld- en boetegedachten (moeten) hebben over wat ik wel en niet mag eten, dat kan niet gezond zijn. Wat een voorbeeld ook voor eventuele kinderen: moeilijk doen over eten en wel snoepen ...


KLIK HIER VOOR HET RECEPT
KIP IN RIESLING-ROOMSAUS

Lees meer

Hanig kookgedrag

Bron: Volkskrant Magazine 08-11-2003
Tekst: Sylvia Witteman

Vrouwen koken voor mannen, mannen koken voor vrouwen, vrouwen koken voor elkaar, maar een man die voor andere mannen kookt, dat zie je nog steeds niet zo vaak. Er zijn situaties waarin hij er niet onderuit komt (berghut, oostfront, dispuutshuis), maar dan zijn de resultaten er ook naar (macaroni met smac en ketchup).
Dit zijn, merkwaardig genoeg, dezelfde mannen die eendenborst met balsamico-tijmjus of garnalenrisotto maken als er een leuke vrouw komt eten. Bijna elke man, al kan hij verder nog geen ei bakken, heeft wel zo'n succesrecept; maar voor een groep vrienden zal hij het dus niet koken. Waarom niet?
Een kleine steekproef levert de volgende antwoorden op:
A. 'Als een groep mannen bij elkaar komt, is het ze meer om het drinken te doen dan om het eten. Een dubbele portie shoarma voldoet in dat geval uitstekend.'
B. 'Hoe bedoel je? Ik kook wel hoor! Ik bak de biefstukken en Freek haalt er patat bij.'
C. 'Kun je me nu nog een keer voordoen hoe spaghetti bolognese ook weer moet?'
D. 'Ja zeg, ik ga daar een beetje staan kokkerellen. Met een schortje voor, zeker. En dan op een cursus bloemschikken.'

Er zijn trouwens wel mannen die zichzelf een culinaire hobby toedichten. Op een doordeweekse dag zijn ze nog te beroerd om de aardappels te schillen, maar een keer per jaar vragen ze dertig gasten, geven honderden euro's uit aan protserige ingredienten als truffels en kreeft, en koken daarvan iets ingewikkelds en oneetbaars, waarbij ze de keuken plus inboedel onherstelbaar besmeuren. Nee, ook dit hanig kookgedrag is niet de oplossing. Wat dan wel?

Het bijgaande gerecht (klik op de link onderaan) is helemaal van tevoren te maken. Je hoeft niet in de keuken te staan waar je vrienden bij zijn. Ook is het stevig en hartig, dus een goede bodem voor drankmisbruik. Het is bovendien erg lekker en ziet er indrukwekkend uit.


KLIK HIER VOOR HET RECEPT
GEHAKTBROOD MET PADDESTOELEN

Lees meer

Pasta's voor een paar euro

Consumenten hebben schoon genoeg van de hoge prijzen in trendy restaurants.
Uit: Volkskrant Magazine 01-11-2003
Tekst: Carlijne Vos

'Vroeger wilde ik altijd alle nieuwe en hippe tenten uitproberen', zegt Lucinda Markx uit Amsterdam. 'Sinds de euro is dat onbetaalbaar geworden. Voor een gewoon hapje eten ben je zo 50 euro de man kwijt. En dan heb je echt niets bijzonders gegeten en gedronken. Ik kook dan liever zelf en misschien nog wel lekkerder ook. En thuis hoef ik geen San Pellegrino te drinken als ik eigenlijk gewoon water wil.'

Steeds meer mensen hebben tabak van de exorbitant hoge prijzen in de horeca. Een hoofdgerecht van rond de 25 euro is niets bijzonders meer. Een fles wijn? Vanaf 21 euro. Voor- en nagerechten voor ruim boven de 10 euro? We kijken er niet meer van op. Sinds de economische terugval groeit de ergernis.
'Deze geluiden horen wij ook', bevestigt Jan-Willem Mans, woordvoerder voor Amsterdam van Koninklijke Horeca Nederland. 'Vooral de trendy restaurants krijgen een tik omdat ze zo hoog in de markt zitten. Mensen gaan een keer minder vaak uit eten, eten maar een gang in plaats van drie of bestellen een glaasje wijn in plaats van een hele fles.'
'Uitgaan is gewoon heel duur geworden', constateerd Lucinda Markx. 'Een avondje uit met zijn tweeen in een echt lekker restaurant, een film erna en een oppas voor de kinderen kost zo tegen de 200 euro. Daar koop je een paar schoenen van Kelian voor.'
Thuisblijven is het alternatief. Maar ook de 'vriendelijk geprijsde horecasectoren' zoals het cafetaria of de ouderwetse pizzeria doen het goed, meldt het Bedrijfschap Horeca. Dat merkte ook restauranteigenaar Ali Car uit Amsterdam. In zijn Italiaanse restaurant/pizzeria La Vita aan de Lindengracht kiezen mensen vaker voor de eenvoudige gerechten en goedkope menu's dan voor de specialiteiten. Reden genoeg, zo besloot hij, om een nieuwe formule te introduceren: de low-budgetkeuken. In het belendende pand serveert hij sinds vorige week pizza's en pasta's tussen de 3,75 en 5,50 euro.

Verfijnde restaurants maken weer plaats voor de oude vertrouwde pizza. Ook voor Markx hoeft het niet meer zo hoogdravend. 'Het liefst eet ik eigenlijk in mijn vertrouwde restaurantje om de hoek. Altijd lekker, keus tussen kleine en grote porties en voor de wijn betaal je wat je uit de fles hebt gedronken. Wat wil je nog meer?

Lees meer
Oudere posts
Home Recepten