Misbaksel…

bakperikelen Natuurlijk bakte ik ook dit jaar weer een verjaardagstaart toen mijn dochter Myriam 10 werd. Tradities zijn er om in stand te houden toch? Alleen was het dit keer iets moeilijker dan voorgaande jaren, we waren namelijk op vakantie. Welliswaar in het huis van mijn moeder, maar haar oven had ik nog nooit uitgeprobeerd en de taartmix die ik altijd gebruik was in heel ‘s-Gravenzande niet te koop. Niet voor 1 gat te vangen besloot ik de taartbodem dan maar van cakebeslag te maken, de ingrediënten daarvoor zijn werkelijk overal te koop. Alle verdere benodigdheden zoals mixer en bakvorm wist ik wel te vinden dus goedgekokmutst ging ik aan de gang. Het bereiden van het beslag is een fluitje van een cent voor ervaren koekenbakkers als ik dus vol vertrouwen in de goede afloop (ik had ‘t niet verkrijgbaar zijn van de taartmix tenslotte best als slecht voorteken kunnen beschouwen) begon ik bij het begin: de oven voorverwarmen. Hiermee liep ik direct tegen HET probleem op, want hoe stel je de stand van een oven in op een fornuis waar de streepjes en cijfers en symbooltjes door veelvuldig poetsen met vim van alle knoppen verdwenen zijn? Tot mijn opluchting zag ik links opzij een soort schermpje met schaalverdeling en een knopje in het midden. Een draai aan dat knopje verschoof een wijzertje van o naar heel veel, 300 ofzo. Vast de thermostaat! Cake moet op ca. 160 °C gebakken worden dus zette ik het wijzertje op 160. Met een brandende lucifer in de hand deed ik de ovendeur open en zocht naar het gaatje waar de oven aangestoken moest worden. Niet te vinden, ik zag er echt geen gat in! Nadenkend kwam ik tot de onvermijdelijke conclusie dat dit een elektrische oven moest zijn. Misschien moest ik wel alleen die ene onleesbare knop aan de voorkant verdraaien. Op goed geluk gaf ik daar een draai aan, *klik*…*klik*… dat klonk wel goed, zo maar laten staan dan, onder- en bovenverwarming vermoedde ik. De temperatuur stond al ingesteld dus zo zou het wel goed gaan.Volgende stap was het door elkaar klutsen van alle ingrediënten, echt piece of cake voor mij, dus met een minuut of 10 zou de bodem de oven in kunnen. Gewend aan het suizelende geluid van een gasoven vond ik de absolute stilte van deze oven eigenlijk een beetje verontrustend dus controleerde ik of hij al warm aan het worden was. Tot mijn ontsteltenis was de oven nog even koud als 10 minuten eerder, alleen was het wijzertje op het schermpje teruggezakt… Hopend dat mijn vriend een waardevolle tip zou hebben ging ik hem erbij halen. Mannen zijn nou eenmaal technischer dan vrouwen… zeggen ze… en dit keer was dat helemaal waar. Hij zag direct waar het probleem lag, de stekker zat niet in het stopcontact! Mezelf voor de kop slaand verhielp ik dit manco en jawel, bijna direct was de warmte voelbaar. Vreemd genoeg liep het wijzertje nog steeds terug in plaats van op… Eigenwijs zette ik ‘t weer naar 160 en plaatste de bakvorm netjes in het midden van de inmiddels voorverwarmde oven. Al snel begon de huiselijke lucht van zelfbakken zich door de keuken te verspreiden, heerlijk… even dan… want na een kwartiertje begon de zelfbaklucht te veranderen in aanbrandlucht… Hoewel eigenlijk ten strengste verboden, opende ik toch maar de ovendeur en ja hoor, de cake was NU al donkerbruin, terwijl hij nog minstens een uur in de oven moest blijven om mooi te rijzen en gaar te worden. Toch iets niet goed gedaan met al die knoppen? Het wijzertje was alweer terug gelopen… Peinzend keek ik ernaar en plotseling zag ik het licht: dat was niet de thermostaat, dat was de kookwekker! Daar had ik dus niks aan als graadmeter. De enige oplossing was blijkbaar om die onleesbare knop te verstellen, hetgeen ik toen maar gedaan heb, hopend op meer geluk.Die avond heb ik heel veel heen en weer gelopen tussen kamer en keuken om te controleren of mijn project niet spontaan zou ontvlammen. Gelukkig werd de cake niet nog veel bruiner maar jammer genoeg ook niet veel hoger. De volgende ochtend heb ik met de kaasschaaf de te bruine bovenkant van de cake/koek verwijderd en het misbaksel getransfomeerd tot een heuse verjaardagskoek. Er waren ondanks alles ook wel voordelen: de visite had niet zo snel weer honger en de kaarsjes hebben nog nooit zo stevig in een taart gestaan! Toch wil ik volgend jaar de traditie weer gewoon voortzetten met TAART i.p.v. misbaksel.

Anja

3 Reacties

  1. Geinig, humor, zo voor een column in de krant!

  2. rijstomdewereld

    6 mei 2001 at 03:54

    Ja bakt er wel wat van hoor, is het niet van taarten dan wel van verhalen. Kostelijk geschreven!!!!Als je net zo lekker bakt dan dat je schrijft lust ik wel een stukje van die taart.
    Groetjes Annemarie

  3. Ik heb smakelijk zitten lachen en genieten van je verhaal. Maar al doende word men wijs zegt men wel eens he.

Geef een reactie