Smulweb Blog

Je koekje bij de koffie

DE FAMILIE EETPOT

HOE HET ONTSTOND

Ik ben de jongste telg uit een gezin met vijf kinderen, allen geboren en getogen in Amsterdam.

Maar zoals dat in vele gezinnen gaat, is ongeveer een ieder, behalve ik dan, na hun trouwen en het stichten van een eigen gezin uit de stad vertrokken en zo kan het gebeuren dat je als broers en zussen verspreid over het land woont waardoor je elkaar niet meer zo vaak ziet.

Er waren eigenlijk maar twee gelegenheden per jaar waarbij we er min of meer zeker van konden zijn dat we weer eens met het hele gezin met aanhang bij elkaar kwamen en dat waren natuurlijk de verjaardagen van Pa en Ma en zo ging het jaren lang.

Maar dan dringt het besef op eens door dat ook je ouders niet het eeuwige leven hebben, dat er dus een moment zal komen dat de ?thuishaven? er niet meer zal zijn en hoe bouw je dan de garantie in van een een of twee keer per jaar gezamenlijk treffen?

Er moest dus naar een alternatief gezocht worden en zo ontstond ca 13 jaar geleden de Familie Eetpot, een door mij beheerde bankrekening waar we iedere maand een bedrag op storten waar we jaarlijks een of twee keer met elkaar van uit eten gaan of er soms een heel weekend van maken. De organisatie is in wisselende handen zodat het niet altijd dezelfde zijn die lange autoritten moeten maken en een ieder heeft als het zijn of haar beurt is de vrije hand.

IN DE WEER MET DE VOORBEREIDING

Twee jaar geleden was het voor Eef en mij weer zo ver dat wij het moesten gaan verzinnen.

Dat kost toch heel wat hoofdbrekens want natuurlijk wil je er iets leuks van maken waar nog lange tijd over gesproken wordt. We besluiten er een Amsterdams dagje van te maken om iedereen weer eens de geur en de geneugten van de grote stad te laten ruiken en proeven.

.Het toeval wil dat Eef en ik ongeveer 2 maanden daarvoor samen iets te vieren hadden en we kozen daartoe voor het toen zeer goed bekend staande restaurant Het Tuynhuys.

We genoten die avond een heerlijk diner voorafgegaan door champagne, begeleid door voortreffelijke wijn en besloten met een geweldige zoete toet voor Eef, een legendarisch kaasplateau voor mij en nog de nodige koffie met digestief. De bediening was ook perfect dus we waren zo in en in tevreden dat we besloten te reserveren voor ons broers en zussen clubje, 10 personen in totaal.

Dat was geen enkel probleem, zij het dat het alleen mogelijk was op basis van een tevoren besproken menu. We wisselden even een twijfelachtige blik maar besloten er toch voor te gaan.

Op ons verzoek werd de keus iets ruimer namelijk een vier-gangen menu met bij iedere gang de keus tussen vlees of vis en het nagerecht vrij te kiezen van de totale kaart, daarbij aangegeven dat er in geen enkel gerecht koriander verwerkt mocht zitten aangezien zowel ikzelf als een van mijn zussen daarvan gruwt.

Alles werd keurig genoteerd, wat de verdere samenstelling van het menu betreft moesten we ons vertrouwen in de handen van de chef leggen gezien de seizoensgebondenheid van de gerechten. Dat leek ons geen probleem.

Opgetogen en voldaan verlieten wij Het Tuynhuys. Dit is geregeld, nu de rest nog.

Bij de VVV geven ze allerlei stadswandelingen uit en na wikken en wegen besluiten we voor de wandeling van ca 2 uur door ?De vroegere Jodenbuurt?. Dit gevolgd door een korte rust en opfrispauze bij ons thuis, een aperitief uurtje met tapas bij Wijnbar Boelen op het terras, en dan naar het door ons besproken restaurant. Zo ziet het programma eruit.

Een paar dagen voor de grote dag bel ik nog even met Het Tuynhuys, om er zeker van te zijn dat alles in orde is en dat er ook echt wel rekening gehouden wordt met onze korianderallergie.

?Natuurlijk mevrouw, alles komt prima in orde hoor, alles staat genoteerd?, zo wordt mij verzekerd. Er kan dus niets meer fout gaan.

DE DAG ZELF

Plaats van verzameling is ons eigen huis op een zaterdag midden in juni tussen 11 en 12 uur s morgens.

Al vroeg zijn we uit de veren om verse broodjes, krentenbollen en allerlei lekker broodbeleg te halen, want de inwendige mens moet natuurlijk wel versterkt worden alvorens aan de rest van het dagprogramma te beginnen.

Het wordt een soort schoolreisje, waarbij iedereen voor onderweg nog een zakje lekkers en een pakje frisdrank meekrijgt om de eventuele dorst lessen.

Het weer zit mee en de zon staat hoog aan de hemel als wij uiteindelijk met het Amsterdamse openbaar vervoer en per stel uitgerust met stadswandeling en proviand richting Jonas Daniel Meijerplein vertrekken. Als tien opgeschoten oudere jongeren zetten wij de tram op stelten iedereen heeft lol tot aan de bestuurder toe.

Het programma loopt als een trein. Niets zo leuk als toeristje spelen in eigen stad.

Tijdens de wandeling pikken we nog even een lekker terrasje mee, waarna we weer huiswaarts keren.

Na even rust en de nodige verkleedpartijen, ja ja we gaan op chique wordt het tijd voor de borrel. We gaan te voet, de terrastafels staan gereserveerd en de wijnkaart en de tapas zijn in aantocht als we arriveren. Na een uurtje genieten stappen we weer op richting Het Tuynhuys.

DE AFSLUITING

Eenmaal aangekomen worden we wat nonchalant ontvangen en na zeker 5 minuten wachten naar de bovenverdieping gedirigeerd waar onze tafel gereed staat met daarop een paar computer uitdraaitjes met de keuze mogelijkheden die wij voor het diner hebben.

Tot mijn grote verbazing en diepe teleurstelling staan er dus toch twee gerechten, 1 voor- en 1 hoofdgerecht op met koriander en van een vrije keuze uit de nagerechten blijkt ook geen sprake! De toch al beperkte keus wordt dus nog geringer.

We spreken de juffrouw van de bediening aan die min of meer haar schouders op haalt en niet eerder dan na een dringend verzoek onzerzijds bereid is om een hoger in rang staande bediende in te schakelen. Ook deze jongeman weet niet wat hij er anders aan kan doen dan de kok te vragen of hij nog het een en ander aan kan passen. Nou dat gaat niet van een leiendakje.

Hij komt terug met de vraag om hoeveel mensen het gaat die toch dat heerlijke kruid niet lusten, en of die personen dan niet voor het andere gerecht kunnen kiezen. Nou nee, dat willen die twee dames niet, want het andere gerecht spreekt hen niet aan.

Het mankeert er noch maar aan of we krijgen een vermaning over zoveel culinair analfabetisme.

Hij weer af, richting keuken, na enige tijd wachten komt hij met een voorstel. De kok is bereid, bij hoge uitzondering, voor ons een Lamscarpaccio te maken. Mijn zus en ik gaan daarmee akkoord. Ook een aanpassing op het hoofdgerecht wordt verzorgd, zij het met de nodige tegenzin van de keukenbrigade. Het resultaat was zo bedroevend dat ik het vergeten ben.

Uiteindelijk maakt ieder een keus maar alle gerechten lijken in grote haast in elkaar geflanst en door de kok niet beproefd op smaak en combinatie. De Lamscarpaccio bijvoorbeeld wordt geserveerd overdekt met een tzazikisaus die zo overheersend is dat het vlees wel weggelaten had kunnen worden en die er voor zorgde dat mijn zus en ik drie dagen later nog ruiken gelijk een wandelende knoflookbol.

Ook de bediening is ?naatje?. De glazen worden zonder vragen bijgeschonken ook als ze nog meer dan halfvol zijn. Zelfs bij een van mijn zussen die spa drinkt, maar wel graag uit een wijnglas, gebeurt dit en wat zegt de juffrouw: ?Ach mevrouw, dan schuift u het toch door naar uw buurman die lust het vast nog wel?.

Kortom een tegenvaller van de eerste orde.

Voor we om de rekening vragen, willen Eef en ik toch wel even onder vier, in dit geval zes ogen, de gerant spreken om ons beklag te doen over de gang van zaken.

Na lange tijd op hem te hebben moeten wachten, hoort hij ons welwillend aan maar er staat geen behoorlijk excuus tegenover.

Wij keren met het ?vervangende? schaamrood op de kaken terug naar huis.

Jammer, jammer want zo werpt dit eetfiasco toch een schaduw op van een voor de rest zo geslaagde dag.

.

Home Recepten