Een verhaal over mijn tijd in de keuken. Daar stond ik dan.
Nog maar net 15 jaar en ik zou in de keuken van een restaurant gaan werken.
Wel niet als kok natuurlijk!(ik was de nieuwe afwasser)
Maar toch….zou het wel goed gaan?
Straks liet ik alle borden vallen en dan?

Maar ik hoefde niet bang te zijn.
De chef was een heel erg aardige vrouw die me snel op mijn gemak stelde en binnen een mum van tijd leek het alsof ik nooit wat anders had gedaan.Nu is het werken in de keuken een baan met flink wat stress vooral voor de koks.
Maar hier gingen ze daar goed mee om.
Hoe hoger de stress hoe leuker de geintjes die ze met met elkaar uithaalden.

Toen ik na een paar jaar een weekje in de keuken mee mocht lopen als kok was ik aan de beurt.
\”Angela, wil jij onze doperwtenteller even halen bij dat restaurant een eindje verderop?\”
Die dachten mij beed te hebben!
Ik had ze die geintjes al horen uithalen met verschillende andere leerlingkoks en ik was vast van plan er niet in te trappen.

Met een stalen gezicht liep ik naar de spoelkeuken en pakte het grote vergiet.
\”Nee hoor chef hier is ie!\”
Even bleef het doodstil.
Ik dacht echt dat ik nu te ver was gegaan.
Maar toen begon de een na de ander te lachen.
Dat is voor het eerst dat iemand zich niet in de luren laat lachen grinnikte de chef.

Ik heb ze maar nooit uitgelegd dat het een beetje hun eigen schuld was.
Tenslotte had ik hun eerdere leerlingen al zien rennen om ergens een fornuiskruk, een potje groene paprikapoeder, een gaszwengel en zo nog een paar verzonnen onderdelen ergens vandaan te halen.
Sommigen bleven de hele dag weg!!!

Natuurlijk bleef ik niet lang de enige die zich niet beet liet nemen.
Na verloop van tijd werden de leerlingen ook steeds slimmer en werd de chef wel eens flink teruggeplaagd maar dit verhaal halen we thuis nu nog wel eens aan als we praten over die eerste jaren in de keuken.

Groetjes,