Aanstaande zaterdag vieren wij ons “Oude Huis Farewell” feestje. Ongeveer 40 genodigden, die allemaal iets speciaals met ons Oude Huis hebben en /of waar wij goede herinneringen mee delen.  De geplande “Borrel” is inmiddels onder externe druk getransformeerd tot “Borrel met hap” en dit laatste zorgt voor enige spanning. Vooral omdat de komende week voornamelijk in het licht staat van werkzaamheden buiten de deur, congresbezoek in de “binnenlanden”, dozen- pakken in de avonduren en het en passant “leegtrekken” van de zolder van honderd vierkante meter alwaar wij gedurende 25 jaar alle bruikbare en naar nu blijkt, vooral niet-bruikbare meuk, klakkeloos hebben neergegooid. Het koken zal dus op zaterdag moeten gebeuren en wel vóór 16.00 uur zodat ik om 17.00 uur strak in zwart jurkje, geheel okselfris met een glas prosecco in de hand en een ontspannen glimlach (niet te verwarren met een strakke doodsgrijns), in de deuropening zal staan om de gasten hártelijk te ontvangen.
Maar…. gedronken en gegeten zal er worden zaterdag a.s. .. al is het het laatste dat ik doe.
Bier en wijn zijn inmiddels in grote hoeveelheden bij de Groothandel ingeslagen. Check. Het is belangrijk om de gasten daar eerst ruim van te voorzien, in de hoop dat dit een eventuele kritische blik van deze of gene zal verzachten.
Na al enkele malen met een verhoogde hartslag om vier uur ‘s nachts, badend in het zweet, te zijn ontwaakt, lijkt het tijd om een plan op te stellen. Afbellen is een optie, maar een zeer verwerpelijke en in strijd met alles waarvoor ik meen te staan, als (kokende) mens.
Ik doordring  mij om te beginnen van de noodzaak van gestructureerd en planmatig werken. Psychische druk kan voor blokkades zorgen en dat wil je in het creatieve proces uiteraard vermijden. Dan maar eerst wat therapeutische interventies op mijzelf toegepast.  Ik stel mij ernstig de vraag of het strikt noodzakelijk is om alles alleen te doen. Antwoord volmondig “Ja”.  Na enige zelfreflectie ontdek ik dat hier de wortel van het kwaad zit. Ik kan het alleen, natúúrlijk wel, maar ik kan het niet RUSTIG alleen.  Concessie numero uno in het algemene belang! Ik bel enkele vrienden, familieleden, waaronder nazaten op(zorgvuldig geselecteerd op eerder aan mij bewezen kookkunsten) met de vraag of zij een “kleinigheidje” willen maken voor het buffet. Na de bijna te enthousiaste bevestigende reacties was het zaak om de Perfectie-Duivel in mij de mond te snoeren. Gevulde eieren en wraps.. Zucht… Het is niet anders, ik focus mij op gevoelens van dankbaarheid. Spanning neemt geleidelijk zeker 5-10 % af.
Concessie numero duo: ik ga vijftig overheerlijke Indische pasteitjes bestellen bij de toko. Spanning is zeker  20% afgenomen, net als mijn eigenwaarde, maar die doet voor de verandering eens een keer niet mee..
Dan blijft voor mij nog in elkaar te zetten: Aziatische Mie salade met sesamzaad en ossenhaas, bananenblad-hapjes gevuld met jasmijnrijst en rendang (curry van Rundvlees naar oud Sumatraans recept),  Pasta met verse pesto salade voor de vegetarische medemens, Fritata van de grote bakplaat met puntpaprika, artisjokken en Taleggio, Salade met palmharten, octopus en geheime dressing, kleverige kippenpoten/borrelhapjes met Maple syrup en vermoedelijk alles wat mij op het laatste moment nog te binnen schiet tijdens het manische Turbo-koken,  zodat ik waarschijnlijk in spijkerbroek, dampend van frituurvet, met een Belgisch Bier in de hand mijn gasten zal verwelkomen.