Kookboekrecensie ′ De Zilveren Lepel′

De Zilveren Lepel
1504 pagina′s/ van Dishoeck
€ 45,00[/color] ‘Il Cucchiao d′argento′

Aan tal van kookboeken zou ik zo voorbij lopen in een winkel, gewoon al bij een voorgevoel dat het boek in de kast beland zonder er ooit in te bladeren, laat staan koken. Echter.. bij sommige kookboeken blijf ik stilstaan, en watertandend bladerend beseffen dat ik dit kookboek aansluit bij de schare kookboeken collectie waar je heel je leven wat aan zou kunnen hebben. Ik heb het over, ‘Il Cucchiao d′argento’ of zoals in het Nederlands vertaald met ‘De zilveren lepel’.

Ik ben niet de enige die graag in het bezit is van dit monsterlijk dik (weegt meer dan een pasgeboren baby) Italiaans naslagwerk, want na 60 jaar van bestaan heb ik nu de nieuwste editie in handen.
Deze editie telt bijna 1500 pagina, en draagt meer dan 2000 Italiaanse (streek) recepten met zich mee. En niet alleen recepten zijn opgenomen, ook is er een ruime uitleg over kooktermen en keuken gerei.

De eerste vraag die ik altijd stel als ik een nieuw kookboek in handen krijg is:
‘Heb ik er iets aan, en is het een beetje praktisch? ‘
Niet dat het belachelijk ingewikkeld is of juist bij een makkelijke uitleg erachter komt dat tal van ingrediënten niet verkrijgbaar zijn in de supermarkt.
Om antwoord te geven op deze vraag bij ‘ De zilveren lepel’ , kan ik niets anders zeggen dan:

Ja! Dit boek past in het bezit bij mensen die allereerst van koken houden, met als uitgangspunt; vers. Even de mouwen opstropen en zelf met de hand het pizzadeeg kneden of al draaiende aan het wieltje van de pastamachine je lange slierten Italië ziet verschijnen. Koken zoals het hoort, zonder pakjes en half fabricaten. Voor sommige recepten zal je er niet aan ontkomen om langs te moeten bij een Turkse of biologische winkel, maar ach.. dat is niet onoverkomelijk.

Serieuze zaak

In Italië is eten een serieuze zaak, en dat straalt dit boek uit. De zilveren lepel is per gang in hoofdstukken verdeeld, en in de opmaak van de pagina’s heeft elke gang een andere kleur. Dit is handig om toch makkelijk te zoeken in dit reusachtige boek. Aangenaam is dat elk gerecht zowel in het Nederlands – als in het Italiaans is weergegeven.

Minpuntje

Het enige kritiek puntje wat in me opkomt is, tjah.. het gewicht. De zilveren lepel is meer dan 3 kg, en mocht je hem even mee willen nemen naar wat vrienden of familie zou dat een dilemma kunnen zijn. Aan de andere kant.. waar een wil is, is een weg, en je zou ook nog een iets dunnere versie kunnen overwegen.

Pizza

Om een gerecht te testen uit het boek wat niet alleen voedsel is, maar bijna een ritueel en symbool is, dan is dat wel de pizza. Misschien niet geheel een super culinair hoogstandje, of misschien juist welÂ… Want hoe vaak heb ik wel niet met een uiteenvallend deegje in mijn handen gestaan en tierend gebaald dat al die kulrecepten me niet geven waarna ik opzoek was. Maar nu.. nu had ik zo een mooi deegje in mijn hand, en na een tijdje rees het letterlijk de pan uit.

Serieus, de diepvries pizza’s van de supermarkt zijn een soort van snot met wat snotterigs op het rondje wat heel toevallig bruin word als je het in de oven doet. Maar jawel.. na mijn kneden en rollen, en na de eerste voorbakronde in de oven, zag ik stiekem al waarop ik hoopte: Knapperige korst met kleine lucht ballonnetjes. Echte pizza uit Italië, en dat thuis in mijn huis!
Heerlijk idee is het om nooit meer op zoek te moeten zijn naar echt Italiaans eten, want nu heb ik heel Italië in huis, mijn leven lang! Wat een heerlijk idee!

Heb je nog geen verlanglijstje? Zet deze bovenaan.. je hebt je leven er wat aan!




1 Reactie

  1. Leuke recensie!! Ik twijfel al een tijdje of ik dit boek zou aanschaffen, ik heb al een aardige verzameling en ook voor mij moet een kookboek ook echt wel iets toevoegen aan de collectie. Maar na het lezen van je recensie ben ik om, deze krijgt een plekje in mn kast! Dank daarvoor

Geef een reactie