1. Home
  2. Artikelen
  3. Albada Jelgersma boert lekker in de Bordeaux

Albada Jelgersma boert lekker in de Bordeaux

door Ronald de Groot

In 1995 kocht Eric Albada Jelgersma Chateau Giscours in Margaux, of althans de maatschappij die het chateau beheert. Een bijzondere stap voor een Nederlander die groot is geworden in de supermarktbranche. Het leverde hem nogal wat problemen op met de leden van de familie Tari die het niet met de verkoop eens waren. Een verhaal uit een rattennest.Eric Albada Jelgersma (61) heeft zijn hele leven besteed aan het uitbouwen van een zakenimperium. Het begon allemaal in 1972 met de regionale Vege-groothandel van zijn vader. Zijn oom kocht hij uit ?Omdat je in je eentje besluitvaardiger bent, sneller kunt handelen.? Albada Jelgersma legde de basis voor een landelijk groothandel, het latere Unigro. Unigro werd een flinke internationale speler op supermarktgebied op het moment van het samengaan met De Boer, tot het nieuwe bedrijf Super De Boer, waarin Albada Jelgersma meerderheidsaandeelhouder werd. In 1995 vond hij het tijd om meer in de luwte te opereren. Hij besteedt zijn tijd nu aan zakendoen in de breedste zin. Het opzetten van internet bedrijven bijvoorbeeld. Verstrekken van venture capital aan beginnende bedrijven. En natuurlijk de Grands Crus in Bordeaux, waar hij er inmiddels twee van heeft, Giscours en du Tertre.
Zijn opvolger, Rob ter Haar, zette zijn werk voort en nam Vendex Food Group over (onder andere EDAH), waarna het bedrijf werd omgedoopt tot Laurus. Laurus is inmiddels een serieuze tegenspeler van absolute marktleider Albert Heijn. Hoewel, absolute marktleider? als Laurus de supermarkten onder de naam Groenwoudt heeft overgenomen, zit het bedrijf nog maar een procent achter Albert Heijn. ?Albert Heijn heeft 28% marktaandeel, wij na de overname 27%. Als alle gefuseerde bedrijven goed op elkaar zijn ingespeeld, kunnen we Albert Heijn beter beconcurreren. Het is tijd dat er tegenspel wordt geboden aan een bedrijf dat zo?n dominante positie heeft op de Nederlandse markt.?Binnen vijf jaar is Albada Jelgersma een van de belangrijkere chateau-eigenaren van de Medoc geworden, met zijn twee Grands Crus Classe?s in de appellation Margaux. Toch is dat op de een of andere manier vrij onopgemerkt gebleven. In de krantenkoppen hebben de problemen rond Giscours altijd de boventoon gevoerd, en niet het idee dat een Nederlander een paar chateaux in de Medoc overnam, en daar straks misschien nog wel een derde aan gaat toevoegen. Het heeft misschien te maken met het feit dat het om chateaux ging met een vrij laag profiel. De pers besteedt meer aandacht aan overnames van chateaux als d?Yquem of Latour. In de optiek van Albada Jelgersma is het juist logisch om onopvallende chateaux over te nemen. Die kun je zelf nog een meerwaarde geven. Want hij blijft voor alles toch de Nederlandse kruidenier. Een investering in een wijnchateau is mooi, maar het moet een investering zijn in rendement, en niet in prestige. Ook als er een volgend chateau bijkomt, dan alleen als het kan renderen.
?Bij een flesprijs zoals die nu voor Chateau du Tertre wordt gehanteerd, 75 francs af chateau, kunnen we onze investeringen probleemloos terugverdienen. Du Tertre kon ik overnemen voor 120 miljoen francs, een schappelijke prijs. Alle werkzaamheden om het weer helemaal op te knappen, kosten bij elkaar ook nog een flink bedrag, maar dat was wel hard nodig. De chai is volledig vernieuwd en voorzien van de modernste technieken van wijnmaken. De kwaliteit is dit jaar al flink omhoog gegaan. Dat betekent ook dat de verkoopprijs nog de nodige mogelijkheden biedt. We zitten nog betrekkelijk laag ten opzichte van vergelijkbare chateaux, er zit nog wel rek in. Prieure-Lichine bijvoorbeeld is duurder -en ik vind het eerlijk gezegd niet beter. Maar het heeft kennelijk wel een beter imago. En je imago speelt hier nu eenmaal een grote rol.?
?Dat Du Tertre helemaal in de oude glorie wordt hersteld, stelt ons beter in staat onze sociale verplichtingen na te komen. Je moet je laten zien in Bordeaux, actief deelnemen aan gezamenlijke activiteiten, af en toe rondlopen in zo?n soepjurk, dat soort dingen. Fransen zijn nu eenmaal vreemde snuiters, dat zeggen ze zelf ook. Prima, we moeten saamhorigheid tonen, de concurrentie is moordend. Ik voel me daar prima bij. Alleen wil ik nog echt goed leren proeven. Ik weet wat ik lekker vind en wat niet, dat wel, maar ik wil graag meer de finesses leren. Het moeilijkst vind ik het om een wijn goed te beschrijven, de juiste woorden te vinden voor wat ik proef. Je moet goed kunnen associeren met allerlei fruit, hout, andere smaakelementen. Mijn vrouw is daar heel goed in, beter dan ik. Ik heb in 1995, na de aankoop van Giscours, twee weken cursus gevolgd op de universiteit, en ik hoop de tijd te vinden er nog veel meer over te leren.??Ondanks alle problemen heb ik nooit spijt gehad van de overname van Giscours. Er waren destijds nogal wat kapers op de kust, maar wij waren de enige die het chateau over durfden te nemen zonder de grond en de gebouwen. Maar we kwamen wel terecht in een rattennest. Dat is ook de reden dat we alle onregelmatigheden, zoals met de duigen in de tanks, zelf hebben aangegeven bij de autoriteiten. Er was iemand in de persoon van Nicole Tari die voortdurend zocht naar redenen om ons zwart te maken. Als wij het niet hadden gemeld, had zij het zeker gedaan. Zij had zo haar mannetjes op het chateau. De meest wilde verzinsels bracht ze naar voren, alleen maar in de hoop dat de rechter zou zeggen dat er sprake zou zijn van mismanagement, de enige legale reden om het contract tussen eigenaar van de grond en de beheersmaatschappij op te zeggen. Maar inmiddels weet ze niets nieuws meer. En de rechter is ook niet ingegaan op de beschuldiging van de gewezen wijnmaker, Ferrandez, dat ik persoonlijk afwist van het gerommel met duigen van vaten in de wijn. Allemaal nonsens, maar het moet wel eerst gezegd worden. Nicole Tari kan geen nieuwe verdachtmakingen meer verzinnen. Ze is nu openlijk vijandig. Dat is ook veel prettiger dan dat ze in je gezicht vriendelijk lacht en achter je rug om de meest schandalige beschuldigingen uit. Het is een vreemde vrouw. Bij officiele gelegenheden, zoals de presentatie van de ?99-ers voor handel en importeurs, loopt ze gewoon rond met een badge van Chateau Giscours, als de grande chatelaine. Alsof een aandeelhouder van de Shell de Shell op officiele presentaties gaat vertegenwoordigen. Ze is niet eens aandeelhouder. Ze is eigenaar van 8% van de grond. Ze is niet in dienst van het chateau, het slaat helemaal nergens op.?

?De onderzoeksrechter heeft de zaak doorverwezen naar een deskundige, in afwachting van seponering. Het was duidelijk dat wij alles hadden gedaan om de kwaliteit te verbeteren. De wijngaarden helemaal hersteld, de gistingsinstallaties, de gebouwen, alles. Het verkeerde ook in een belabberde staat. De beheersmaatschappij kon ik voor 15 miljoen francs overnemen, maar daarna moest er eerst ongeveer 70 miljoen francs aan schulden worden afgelost. Nu zegt Nicole Tari dat ze het contract, dat loopt tot 2018, tegen die tijd gaat opzeggen. Maar haar broer is nog altijd mede-eigenaar, met het eerste recht op koop, en zodra dat kan worden uitgeoefend, verschaf ik hem daarvoor de middelen.??Ik ben heel optimistisch over Giscours. Sinds begin dit jaar heb ik er een heel goed gevoel over. De kwaliteit van de wijnen, het beheer van het chateau, de verkoop van de wijnen. De gebouwen zijn helemaal hersteld, zodat we goed kunnen werken. We hebben het recht van opstal door middel van een deurwaarder laten vastleggen. Dat betekent dat we bij een eventuele -onverhoopte- verkoop van de gebouwen het bedrag dat we er in hebben geinvesteerd weer terugkrijgen. Uiteindelijk zijn ze niet van ons, maar moesten we wel alles herstellen om fatsoenlijk aan de slag te kunnen. Maar ik verwacht het op de langere termijn toch helemaal over te kunnen nemen, dus ook de gebouwen en de rest van de grond. We hebben inmiddels al vijftien hectare in bezit. Vader Nicolas, inmiddels 94, wilde deze achter onze rug om aan Chateau Dauzac verkopen. Maar wij hebben als beheersmaatschappij het eerste recht van koop, op voorwaarde dat we dezelfde prijs betalen, met aftrek van 35%, de waarde van de druivenstokken, die weer eigendom zijn van de beheersmaatschappij. Van belang is dat op deze 15 ha ook het recht is gevestigd om wijn te maken onder de naam Chateau Giscours. Daarmee wordt het een stuk moeilijker om de rest aan een ander te verkopen. Misschien komt er ook nog wel een derde chateau bij. We kijken steeds om ons heen. Er zijn wel mogelijkheden. Welke? Montrose bijvoorbeeld. De familie daar is zonder opvolger. Maar we praten nog met niemand hoor, begrijp me goed.??We hebben de prijs van de Giscours iets laten zakken, omdat de markt daar om vroeg. Giscours is van 95 franc voor de ?97-er gezakt naar 84 voor de ?98-er en nu 82 franc voor de
?99-er. Dat staat niet in relatie tot de kwaliteit, maar de trend was dit jaar naar beneden, en daar valt dan moeilijk aan te ontkomen. De wijn is voor deze prijs goed verkocht, binnen een paar weken. De wijn gaat uiteraard via de handel in Bordeaux, de negoce, maar op zich lijkt het systeem mij achterhaald. Er wordt gewerkt met een ruime marge van een 15%, en dat lijkt me toch redelijk ook. Want ook de volgende schakels in de handelsketen willen een marge, zodat er uiteindelijk wel erg veel blijft hangen. Ik vraag me af hoe lang dit nog zo kan blijven. We werken wel met een vaste verkoopprijs via de negoce, anders komt er alleen nog maar ongewenste strijd, en daar heeft niemand wat aan. Ik kan me niet voorstellen dat het niet efficienter en goedkoper kan. Bovendien zet het de Bordeaux op achterstand ten opzichte van de internationale concurrentie, bedrijven die direct met hun afnemers werken. Ik ben nauw betrokken bij internetbedrijven, en er komen nu bedrijven die de wijn direct via internet gaan verkopen. Ze doen dat bijvoorbeeld in de vorm van veilingen, waarmee de wijn direct naar de consument kan gaan. Volgens mij het systeem van de toekomst. Het internetveilinghuis zoekt goede wijnen uit, staat daar garant voor, en de wijndrinker weet dat hij daarop kan vertrouwen. Een interessante ontwikkeling, die voor de Chateaux in de Bordeaux wellicht de mogelijkheid biedt om onafhankelijk van de handel in Bordeaux te opereren.?

Reacties (1)

Leuk artikel? Deel het
Laatste vragen
Laatst beantwoorde vragen
Meest bekeken
Top