1. Home
  2. Artikelen
  3. De reanimatiepunch van groottante Hortense

De reanimatiepunch van groottante Hortense

Bron: Groottante Hortense - Bowls, Punch & Amourettes
(Op speciaal verzoek van 'redqueen' Babs.)



'Ook de seizoenen zijn niet meer wat zij in mijn jeugd waren', zei groottante Hortense vaak. 'In die tijd kon je erop vertrouwen dat de winter op de eerste dag van de advent begon. Het vroor dat het kraakte en de sneeuw bleef liggen tot en met Aswoensdag. Beslist, dat was hard, maar er waren middeltjes om bij die winterse beproevingen je mannetje te staan. Nu, die middeltjes kwamen niet van de apotheker vandaan.'
Groottante Hortense ontkurkte een fles lekkere bourgogne met een ronde smaak. Zij gebruikte een Beaune, Clos-des-Mouches, en goot de inhoud zonder omhaal in een kom. Zij haalde er een hele doos eieren bij, klutste tien eieren door de kostelijke bourgogne en daarbij nog tien eierdooiers. Zij roerde er een pond suiker door, raspte er de schillen van twee, drie onbespoten citroenen in en voegde er het sap van een citroen aan toe. Zij liet er nog een fles arak in leeglopen en kruidde, ik mag doodvallen als het niet waar is, met een glaasje Boonekamp. 'Er wordt verteld dat er al doden zijn opgestaan door deze punch', zei zij. Hoewel zij bij het samenstellen van het mengsel als een bezetene te werk was gegaan, pakte zij nu een garde vast en begon het brouwsel behoedzaam en geduldig te kloppen. De kom stond op een zacht vuurtje, op een heel, heel zacht vuurtje.
'De baron deed het au bain marie, maar als je voorzichtig bent, gaat het zo ook.'
Het wachtwoord was gevallen! 'Welke baron?' vroegen wij.
Groottante Hortense begon te vertellen, terwijl zij onvermoeid mt de garde bleef kloppen: 'Oom Karl-Eugen had net een paar rapporten gelezen dat er binnenkort spinmateriaal zou wordeng gemaakt van hout, of van cellulose, beter gezegd. "Hadden wij nu maar bos", zei mijn oom, "wij zouden stinkend rijk kunnen worden. Alle bossen zullen binnenkort geweldig in waarde gaan stijgen omdat iedereen een pak uit wol van hout hebben wil!" Dus ging hij op bezoek bij de baron in het kasteel van Losswitz. Negen tiende van het bos van Losswitz was in zijn bezit. De baron zat altijd krap bij kas, maar toch schoten de onderhandelingen niet op, want in de grond was het ook met de liquide middelen van de firma - zoals meestal - niet zo goed gesteld. Oom Karl-Eugen kwam herhaaldelijk kokend van woede terug van het kasteel van Losswitz en gromde dan: "Die verwaande kerel, die voor zijn bos niets beters weet te verzinnen dan er herten in te gaan schieten, denkt mij in de maling te kunnen nemen."
De onderhandelingen hadden gelukkig ook een positief kantje. Wij kregen een uitnodiging voor het winterbal op het kasteel van Losswitz.
Wij reden er met de arreslee naar toe. Jammer genoeg konden wij maar een paard inspannen, want de ruin die wij in onze stal hadden staan, was bang van sneeuw.'
Op het drankje dat in de pot langzaam heet werd en waarin tante onvermoeibaar bleef kloppen, begon zich schuim te vormen.
'Wij dansten voorbij rinkelende harnassen van ridders. Onder een reusachtig schilderij, waarop de slag aan de Unstrut stond afgebeeld, waaraan een van de voorvaderen van de baron had deelgenomen, speelde een salonorkest. Van de kroonluchters die uit elandshoorn waren gemaakt, druppelde was op het wat bescheiden uitgevallen koud buffet. Ik meen dat ik de hele avond alleen maar met luitenant Von Duckbregen heb gedanst, maar dat is weer een ander verhaal. Desondanks was mij opgevallen dat oom Karl-Eugen was verdwenen en dus liet ik mijn ogen eens ronddwalen en zo ontdekte ik dat ook barones Adelheid von Losswitz aan het gezelschap ontbrak. Iedereen was ervan op de hoogte dat het verblijf van de baron als militair attache voor het hertogdom Saksen-Lauenburg in Konstantinopel hun huwelijk had ontwricht. Je mag deze uitglijer oom Karl-Eugen dus niet kwalijk nemen, want ongetrouwd als hij was, handelde hij soms nogal onbesuisd.'
Groottante Hortense kruidde het schuimende mengsel met drie volle glaasjes benedictine en raspte er wat nootmuskaat en een flinke hoeveelheid verse gember bij. En opnieuw was zij met de garde in volle gang. 'Het mengsel mag beslist niet in de buurt van het kookpunt komen', bezwoer zij ons.
Maar wij wilden iets anders weten: 'Wat gebeurde er toen op het kasteel van Losswitz?'
'Stel jullie voor', zei tante, 'plots viel er boven op die enorme trap een harnas omver! Kletterend kwam het langs de treden naar beneden. Oom Karl-Eugen sprong het harnas achterna en de baron van Losswitz zat hem met getrokken sabel op de hielen. Met tegenwoordigheid van geest liet ik luitenant Von Duckbregen varen en wierp mij voor de voeten van de baron. Nog voordat ik mijn "Genade, meneer de baron!" er helemaal uit had, struikelde hij over mij, viel en hakte met zijn sabel in de visterrine, waarvan nog niemand had durven proeven.
In een handomdraai zaten wij in onze slee. Oom Karl-Eugen knalde met de zweep en onze brave merrie Sieglinde peesde ervandoor, zodat de sneeuw in het rond stoof. Zo gleden wij in draf met onder ons de sissende schaatsen van de slee tot aan het mooie dennenbosje waarop Karl-Eugen zijn zinnen had gezet. Toen hoorden wij achter ons hoefslagen die als tromgeroffel dichterbij kwamen. Oom Karl-Eugen gaf ons arme paardje de zweep om het tot meer spoed aan te manen, maar het arme dier gaf al lang wat het kon en de weg liep omhoog. Het geluid van de hoefslagen kwam steeds dichterbij.
Toen zei oom Karl-Eugen: "Wij moeten doen zoals de Russen, Hortense!"
"Wat doen de Russen, oom?" vroeg ik.
"De Russen", zei hij, "die gooien een van de inzittenden uit de slee en offeren hem op aan de wolven die hen achternazitten."
"Tien procent", zei ik.
"Vijf procent", zei oom Karl-Eugen.
Wij kwamen tot een akkoort bij zeven procent van de aandelen van de firma en bij de volgende bocht liet ik mij uit de slee vallen.
Baron Dankwart von Losswitz hield natuurlijk bij mij, beklagenswaardig schepseltje, halt. Hij tilde mij op zijn ros en draafde met mij terug naar het kasteel van Losswitz. In zijn armen voelde ik mij geheel en al een hulpeloze vrouw. Zonder dat iemand van de gasten ons had gezien, kwamen wij in de keukenvleugel. Daar maakte de baron deze punch klaar om mij te reanimeren.
De volgende ochtend kon ik snel een punt zetten achter de onderhandelingen over het verkoopcontract van het bos. De baron was veel te uitgeput om te beginnen te sjacheren. Het is niet mijn schuld geweest dat het mensdom niet warm gelopen is voor pakken uit wol van hout.'


Recept reanimatiepunch

Reacties (5)

Bekijk alle reacties Ophalen reacties ... Bekijk minder reacties
Leuk artikel? Deel het
Laatste vragen
Laatst beantwoorde vragen
Meest bekeken
Top