Artikel

Een poosje geleden heb ik een kort verhaal geschreven over een uitje, een excursie, naar de visafslag in Scheveningen waar de liefhebbers aan deel konden nemen. Tot mijn stomme verbazing was er nog animo voor ook. Een paar mensen die ik ken zijn er namelijk geweest. Ik kreeg zaterdagmiddag van Ronald Vermeulen een hele berg foto’s in mijn mailbox met de bedoeling er wat mee te doen. Hier volgt een kort verslag, eigenlijk meer een beeldverslag, maar iedereen kan nu meekijken.

Vanaf volle zee belt het schip wat op weg is naar huis om te lossen de visafslag van zijn keuze om zich aan te melden. Dit is een soort vooraankondiging. Bij de visafslag aangekomen gaat het schip voor de kant en wordt er vaak gelijk gelost. Volle viskisten lossen (vanuit het ruim omhoog hijsen) doet de bemanning zelf. Op de kant staat een losploeg en die hebben onder meer een heftruck. De volle kisten die worden naar binnen gereden. Binnen heb je een sorteerploeg (deze mensen zijn in dienst van de afslag). Alle kisten die worden op een tafel gegooid en daar staan twee mannen die de vis sorteren op soort en grootte. Dit is namelijk belangrijk voor de prijs.



Vis als Schol (de hoofdmoot van de aanvoer) die gaat veelal de sorteermachine in. Daar komen ze er uit (in aparte kisten) als Schol I t/m V. Schol I dat zijn de grootste, en V dat zijn de kleinste.
Als al dat werk is gedaan en klaar is dan worden de kisten in de mijnzaal gezet. Veelal ligt er een briefje op met een scheepsnaam (herkomst). Dan komt er een keurmeester die nog even de kwaliteit controleert. Kwaliteit E is topkwaliteit. Handelaren die kunnen de vis nu bekijken en beslissen of ze die partij (of een deel er van) kopen of niet kopen.



In de mijnzaal, als de verkoop begint, dan kun je drukken en zo je bod uitbrengen. Op het bord staat dan welke partij is verkocht voor hoeveel en aan wie.
Schepen krijgen dan weer nieuwe, lege, kisten die de week er op met een volgende reis weer gevuld kunnen worden. Hiervoor moet statiegeld betaald worden. Ook is elk schip een vast bedrag verschuldigd aan de afslag, handlingskosten want ja die losploegen, die mensen, die moeten ook betaald worden.



Zo gaat het eigenlijk officieel in z’n werk. Ik weet nog dat vroeger de AID er ook rond liep. Die keken precies wat je aanvoerde en of de regels werden nageleefd. Wij hielden niet zo van die lui.



Meeste vis gaat op export, maar ook fileerbedrijven, voedingsmiddelenindustrie kopen ze. Vishandelaren, groothandel koopt een portie, bekende voorbeelden zijn Schmidt Zeevis in Rotterdam, Jan van As of Adrie & Zonen in Yerseke. Veel van deze vis vindt dan via de tussenhandel de weg naar bijvoorbeeld de visdetaillist of de horeca, maar je mag zelf ook bieden hoor. Nu weet je hoe dat stukje vis op je bord komt.



Hieronder enkele foto’s ter illustratie van Ronald Vermeulen (met dank) ! Ik zie veel schol, maar ook tong en tarbot. Ik zie rog, kabeljauw (gullen),zeeduivel, griet, kreeften, harder, beetje zeebaars, rode mul, rode poon, tongschar en inktvis. In vissersjargon noemen we zeetong, tarbot, griet en tongschar “zwartvis” en wel omdat dit ‘dure’ vis is die veel geld oplevert.



De schol is momenteel waanzinnig goedkoop. Ik las in Visserijnieuws dat Schol V slechts € 1.30 per kilo deed. Da’s te weinig, daar kun je eigenlijk niet voor weg. De grootste kostenpost voor een visserijbedrijf dat zijn de gasolieprijzen. Een boomkorkotter die gebruikt per reis (5 dagen) zeker wel tussen de 20 en de 30 ton (!!) aan gasolie. Er wordt daarom steeds duurzamer gevist. Hoe minder weerstand (op de bodem en gesleep), hoe minder gasolie je verbrand, hoe lager de kosten zijn. Tenslotte zullen er misschien mensen zijn die zich afvragen waarom ik niet ben geweest, wel ik heb het hele ritueel al wel 1000 keer meegemaakt. Voor mij is het niet nieuw, Ik eet ze liever op of maak er wat lekkers mee in de keuken. Ik heb hier op Smulweb al een enorm aantal lekkere visrecepten gedeeld met de liefhebbers.

Bron: Ondergetekende en Ronald Vermeulen (fotografie)

• Print artikel
• Stuur door
• Pin It