Artikel
Gastronomische Gruwelen
beaujeandegort heeft dit artikel op 9 mei 2008 toegevoegd. Dit artikel is 2.631 keer bekeken.
Het is een alombekend verhaal: als horecapersoneel zelf uit eten gaat wordt er met een nóg strengere blik gekeken naar het restaurant dan een gewone gast dat al doet. Niets schijnt te kunnen ontsnappen aan het oog van de kritische ober-kelner, serveerster of maître tijdens een avond uit, slordige kleding, slechte service of populair gedrag tegenover de gasten worden veel genoemd als grootste ergernissen in en restaurant, terwijl voldoen aan de etiquette toch echt geen grote opgave schijnt te zijn. Een korte uiteenzetting van de meest gemaakte fouten, grootste ergernissen en het verhaal - of de verklaring - achter de fouten, in avondvolgorde.
Door: beaujeandegort - eigen artikel.
--
Een rustige avond uit eten kan eigenlijk niet meer zonder dat er ergens een foutje of een gevallen steekje opvalt in een restaurant. Er werken veel jonge mensen in restaurants zonder echte horeca-achtergrond, en datgene wat ze doen hebben ze geleerd van hun baas. Niet verkeerd, maar er worden best vaak storende fouten gemaakt. Hoe zien die grootste fouten er eigenlijk uit? Wat is de verklaring en wat is de oplossing?
Reserveren bij een restaurant gaat bijna altijd goed, al is er soms al reden om toch maar van reservering af te zien bij het reserveren zelf: een enkele keer wordt zelfs blaffend om naam, telefoonnummer en dag+tijd gevraagd als ware het een politiekruisverhoor. Hier is geen reden voor te bedenken, al kan het bellen voor een reservering in de ochtenduren (die voor de horecatijgers meestal de zwaarste zijn) een afdoende verklaring zijn. Jammer, een gast krijgt zijn voorpret al aan de telefoon (voor zover mogelijk).
De meest gemaakte fout bij binnenkomst in een restaurant is natuurlijk een ongastvrije ontvangst. Deze fout is niet moeilijk om te maken: niets zeggen bij de entree van de gast volstaat. Meestal wordt zo`n blunder gecomplementeerd door het níet aannemen van de jas van de gast, het níet begeleiden naar de tafel (`zoekt u maar een plekje uit, hoor`) en het vervolgens volledig in de steek laten van de gast. `Alleen op de wereld` is fictie, en geen horecaverhaal. Kortom, een foute ontvangst bestaat uit het afzonderen, niet opmerken en volledig negeren van de gast. Het is een kleine moeite zoals u leest, maar wel een veelgemaakte fout. Meestal niet uit desinteresse, maar uit onkunde: veel personeel weet meestal niet dat het persoonlijk begroeten van de gast bijdraagt aan de sfeer en de avond - en uiteindelijk ook de fooi.
De avond uit gaat verder met het eerste drankje en het bestellen van de kaart. Een primitieve zin als `drinken?` als er een aperitief moet worden besteld krijgt qua foute openingszin een eerste plek, gevolgd door `wat mag het zijn?`. Deze laatste zin straalt zoveel gebrek aan zelfvertrouwen uit (en is desondanks toch zo vaak gehanteerd) dat er een wettelijk verbod op zou moeten rusten. De kaart is daar meestal een vervolg op: `succes` na presentatie van de kaart spreekt meestal niet van vertrouwen in het eigen vermogen. Jammer, want `veel plezier` doet al veel leuker aan, alsof het kiezen van de kaart een feestje is, of `alstublieft`, alsof de gast dankbaar moet zijn dat ze mag kiezen. Deze laatste twee zijn al vaker gehoord, dus de ergernissen over menuaanmoedigingen (zoals ik ze voor het gemak maar even noem) zijn op hun retour. Veel fouten die worden gemaakt zijn daarnaast het gebrek aan kennis van de kaart: telt u rustig het aantal pogingen dat een lid van de bedieningsbrigade moet ondernemen om te achterhalen of het vlees van de kaart biologisch is. Het is namelijk bijna altijd meer dan twee keer - een goede bediening weet wat op de kaart staat, wat het dagmenu is en wat de ingrediënten zijn van een gerecht. Niet dat u dat moet testen ¿ vervelende gasten zijn er al genoeg. Het gaat om het idee. Daar hoef je geen vakopleiding voor te hebben gevolgd, een gezonde dosis interesse en feeling voor het vak is genoeg.
Dan de presentatie van de gerechten, het inzetten en de etiquette: het gaat zó vaak mis of niet goed. Laat ik duidelijk zijn: vrouwen eerst en borden rechts inzetten èn uithalen is géén marathonlopen: het heeft geen training, geen conditie of uiterste inspanning nodig, het enige wat nodig is is een gezonde dosis fatsoen. De verklaring is denk ik luiheid en gebrek aan concentratie, omlopen is soms teveel moeite. Gelukkig gaat dit niet al te vaak meer fout. Wat wel vaak fout gaat gebeurt zelfs in de duurste restaurants: glazen die voor een gast door worden ingeschonken. Een `pardon` kan er dan soms niet eens vanaf, terwijl het toch echt behoorlijk vervelend is om met je mond bijna fysiek contact te hebben met de arm van je kelner. Verklaring? Wederom het gebrek aan motivatie om twee stappen te zetten om rechts van de gast te kunnen inschenken. De presentatie gaat ook redelijk vaak mis: `smakelijk eten` is waarschijnlijk de foutste zin die een kelner tegen zijn/haar gast kan zeggen: het betekent zoiets als `succes, de kok was ziek en ik weet ook niet of het nu lekker is`. Een restaurant is er om lekker te eten, dus een `alstublieft` als je klaar bent met inzetten of presenteren is echt voldoende. Smakelijk eten hoeft dus alleen maar als het bord er ranzig uitziet, of als het vlees zichtbaar verkoold is. De achterliggende reden is waarschijnlijk een gebrek aan zelfvertrouwen. Dit hangt samen met de laatste fout tijdens het uithalen van de borden: `had het gesmaakt?` Daar kan niemand nee op antwoorden. Eten smaakt namelijk altijd, slecht óf goed. De vraag is eerlijker als men vraagt of het lekker was. Tussen `gesmaakt` en `lekker` zit namelijk een wetenschappelijk onontdekt gebied van meningen over het gegetene.
Nu mag ik misschien overkomen als een verzuurde recensent, ik ben het (vind ik zelf) niet. Ik waardeer méér dan puur gastronomisch contact met het personeel. Een praatje, wat meer uitleg bij het eten en drinken: prachtig. Maar laat het duidelijk zijn: een personeelslid mag nooit persoonlijk worden. Een opmerking als `Geen wijn meer voor meneer` is té joviaal en té close ¿ zelfs als dezelfde meneer met bloeddoorlopen ogen een schijn van slechte leverfunctie wekt.. Het gebeurt niet vaak, maar toch. Opmerkingen zijn leuk en aardig, zolang ze maar relevant zijn. Een gast is de hoofdact, niet het personeel.
De laatste ergernis is de verzorging van het restaurant, en van het personeel zelf. Een goede tafel plakt niet, is niet voorzien van broodkruimels alsof er ook een rattenkolonie in het restaurant huist en heeft liefst tafellinnen (dat recht hangt). Het is hoe dan ook smerig om in de resten van de culinaire veldslag van je voorgangers te eten. Een tafel is daarnaast standaard voorzien van olie, zout en peper als garnituur, en niet meer: géén reclame-uitingen van een nieuw soort biertje (struikelde u ook over de rosébier reclames?) en ook géén kneuterig lantaarntje. Easy en overzichtelijk, meestal is het eten al goed genoeg. Verder is het volgens mij ook geen moeite om glazen en bestek vetvrij aan te leveren. Toch gebeurt het, en dat is zonde en ergerlijk. De persoonlijke verzorging als laatste: sieraden draag je niet als personeel, volgens mij. Het is storend, afleidend en onverzorgd. Een horloge staat gehaast en meer dan 1 ketting ordinair. Een vriendelijk verzoek dus: géén juwelierspersoneel meer dus.
Als ik het teruglees zijn het veel ergernissen, maar let u er zelf eens op. Het gaat u opvallen, u gaat er zich ook aan ergeren en uiteindelijk geeft u me gelijk. Stoort u zich rustig aan deze afsluiting, maar de fout ligt niet bij mij, zoals u heeft kunnen lezen.
Beaujeandegort.
Print artikel
Stuur doorWil je reageren ? Meld je dan gratis aan en profiteer van vele voordelen of log in.
Oooo! Ik ben dankbaar dat dit nu eindelijk eens kristalhelder in ons onder-het-maaiveld-nederland aan de orde komt. In Leiden leerden wij al dat "smakelijk eten" ongeveer het meest stupide was dat je kon zeggen bji het begin van een maaltijd. Wat je dan wel zegt? Mogelijk iets over het de tafel er uit ziet, hoe het ruikt of gewoon niets. Een gast dienen is een kunst die Nederlanders in het algemeen niet verstaan. In Engeland bijvoorbeeld is het woord "please" ingebouwd in het taalbegruik. Zelfs een buschauffeur zegt please. In nederland is het woord ``alstublieft`` zoiets als een terugblik naar de pre-republikeinse opstand tegen de adel. Nederlanders dienen niet graag. En als ze het doen, dienen ze als ``gelijken``. En dat is prima maar ik vind respect voor de klant het hoogste dat er is. Ik werkte enige tijd voor een assetmanagement bank in London en daar kreeg een vrouwelijke (zeer goed betaalde) medewerker te horen dat ze naar een klant geen bontjas aan kon doen. Nederlanders zeggen dan meteen: "en waarom dan niet?" Wel, die vraag valt niet te beantwoorden. Dat voel je aan. Heel veel dank voor dit artikel! Coen Sickinghe
Een aantal zaken in dit artikel herken ik wel. Maar je kunt je ook afvragen in hoeverre je je moet LATEN ergeren. Als je gewoon lekker uit eten gaat en je krijgt een welgemeend "eet smakelijk" toegewenst van het personeel, wat is daar nou mis mee. In veel restaurants is het personeel nou eenmaal niet geschoold in de horeca. Men wenst je gewoon een smakelijke maaltijd toe, en als dat met de juiste intentie is dan is dat toch niet verkeerd? Het lijkt wel alsof je obers een knieschot wilt geven als ze een horloge omhebben of je eet smakelijk wensen. Ik zeg: relax en geniet van je gezelschap en het eten. Je maakt het leven veel te moeilijk!
Tikkeltje overdreven hier en daar, verder erg herkenbaar. Zelf ook 6 jaar in de horeca gewerkt. Gewoon als studentenbaantje maar ik deed wel stinkend m``n best. Ik kan me blauw ergeren aan het slechte niveau in nederlandse restaurants. Desinteresse, ranzige tafels, ranzig bestek, slecht eten (en als je dan klaagt nog een grote bek van de kok ook.. gister nog een bedorven zalmforel bij de Sarphaat...)... Vreselijk! Gelukkig zijn er ook nog steeds restaurants waar je met plezier en enthousiasme wordt onthaald en de service gewoon goed is. Maar... een horloge of een sierraad stoort me echt niet. Het mag van mij best ongedwongen en ``gezellig``. Zolang ``t niet popie-jopie wordt vind ik dat prima. Ik ben allergisch voor overdreven ``netheid``. Van die knipmessen die m``n jas aannemen.. krijg ik jeuk van. Ik word graag correct behandeld, maar niet geforceerd. Eigenlijk vind ik enthousiasme en plezier in ``t werk ``t belangrijkste. Dat straalt af op je gasten. Als je dat niet kunt opbrengen, ga dan wat anders doen.
gaat het ook vaak goed. "Feest" van herkenning is het wel dit artikel. Ben wel van mening dat belangrijk is in welke klasse een restaurant valt, aan de onderkant is mijn incasseringsvermogen groter. Vanaf 1 ster, erg klein, ben betalende gast dus wens ik in alle opzichten kwaliteit aan te treffen. Dank voor dit heldere artikel en een hartelijke groet van Anne.
Mijn advies: ga eens dineren met leuke tafelgenoten, dan heeft u misschien iets beters te doen (converseren, lachen) dan krampachtig op elke slak zout te leggen. Tuurlijk zijn er soms ergernissen in een restaurant, maar als iemand beleefd ``eet smakelijk`` zegt of een horloge om heeft vind ik dat niet meer dan normaal.
Goh wat herkenbaar allemaal, ik kan me aan dee perikelen ook heel erg ergeren en vaak ziet het personeel dat ook aan mijn kritische blik. Ik kom zelf uit het vak.. En mijn grootste ergernis ligt ( ook) bij ongeinteresseerd personeel, het ontbreken van vakkkennis en het bij mij vaak ontbreken van gerechten die wel op de kaart staan en niet voorradig blijken. Maar dan heb ik t niet over een restaurant als Amarone, Parkheuvel of de Zwetheul, daar gaat gelukkig wel zoals het hoort. Bedankt voor deze uiteenzetting!
wat een sterk, leuk artikel. Van begin tot het eind leest het lekker weg en oh, wat herkenbaar! Met een grijns van oor tot oor gelezen. Ik kijk uit naar meer artikelen van jouw hand. Dit artikel ``smaakt`` naar meer,
. Groeten Neeltje
Je hebt nog een roeping te vervullen....of ben je al restaurateur, Beaujean? Binnen no-time zit het dag aan dag vol bij je, denk ik! Dank je voor je top geschreven artikel!
Prima artikel. Alles op een rijtje waar we ons vaak aan storen. Jammer dat het nog te veel voorkomt. Prima uitgewerkt artikel. GR. John
Buitengewoon in het land
Het is alweer meer dan een jaar geleden dat ik in de krant een enthousiast geschreven verhaal las over de start van “Buitengewoon in het land”. … Lees verder »
Monsanto-medewerkers weren GMO-voedsel
Monsanto, ‘s werelds grootste promotor van genetisch gemodificeerde levensmiddelen, lijkt tegenstrijdig bezig te zijn. In de eigen personeelskantine zijn genetisch gemodificeerde … Lees verder »
Eating is a risky business
In bloed uit de navelstreng van pasgeborenen bevinden zich gemiddeld 147 lichaamsvreemde chemicalien die het kind bereikten via de bloedbaan die het met zijn / … Lees verder »
Wat/Welke thee drink jij?
Ik drink de thee van Harney & Sons Fine Teas. Waarom? Ze hebben zowel pure thee als melanges. Het geeft me een moment voor mezelf, een beleving en heeft … Lees verder »
