Recensie
Restaurant First, Zeist
-
- 2e Dorpsstraat ,
- 3701AA
Wijzig restaurant gegevens
Samenvatting
Een plaatje van een zaak is First geworden, het door Gerrit Bruntinck gestylde voormalige Ierse eethuis aan de rand van Zeist. Een brasserie is het nu, en de verf was als het ware nog nat toen dezer dagen de officiële opening plaatsvond. Amsterdamse Monique Duvivier is de patronne, en zij kocht het toen ernstig in verval verkerende bedrijf ruim drie jaar geleden, nadat zij haar golfrestaurant De Lage Vuursche in Den Dolder had verlaten en de chef-kok ervan, John Stoffers, als zakenpartner meenam naar Zeist. Hij was daarvoor o.a. executive chef van Hilton Royal Parc in Soestduinen geweest, zij had de leiding gehad van het restaurant op het vliegveld van Lelystad. In Zeist bundelden ze hun krachten en na een ingrijpende make-over konden ze de deuren openen van hun brasserie, die de eerste zaak is als je vanuit Driebergen de gemeente nadert (vandaar de naam First) en die zich gaat richten op de lokale en de zakelijke markt.
Mijn beoordeling
- Bediening:
-
- Sfeer:
-
- Wijn:
-
- Eten:
-
Ambiance
De lelijke bruine balken en lambriseringen van het pand dat ooit een koetshuis was van koningin Wilhelmina, zijn afdoende onder handen genomen. Het restaurant ademt nu rust en elegantie door de gedempt lichtgrijze kleurstelling en het klassiek Franse meubilair. Verder hangen er jachttrofeeën aan de muur, alsof de twee patrons regelmatig de Utrechtse Heuvelrug ontdoen van grazend wild, en er zijn kleurige schilderijen, een zorgvuldig gereinigde massief eiken vloer en (ronde) tafels met wit linnen en Villeroy servies.
Het eten
Ik lunchte er vlak vóór de opening – aan mij nooit besteed geweest, al dat BN-gedoe en dat nadrukkelijke zien en gezien willen worden tijdens officiële gelegenheden – en de chef begon zijn menu met een simpele maar aangename amuse. Gerookte Steur zalm op een pannenkoekje van boekweitmeel (een blini dus) en toast met mousse van eendenlever. Een bolletje Jonagold erbij voor het friszure appelzoetje.
Cavaillon meloen, tot bolletjes gevormd, vormde de bodem voor het voorgerecht. Daarop als een soort deksel een ronde kletskop van sesamzaad die enkele langoustines torste, plus wat kerriemayonaise. Zonde van die delicate zeedieren, want hun smaak werd enigszins overtroffen door het zoet van de kletskop. Bovendien waren ze in tempura gefrituurd en dat vind ik meer een behandeling voor, pakweg, Bengaalse diepvriesgarnalen. Kwam mooi uit, liet de chef weten, dat mij dat als proefkonijn trof, want hij doet `t nóóit meer zo voor zijn, eh, echte gasten. Hulde!
Hulde ook voor zijn tweede schotel: schol. We zitten midden in het seizoen en zulke oer-Hollandse Noordzeevissen zijn verrukkelijk. Niks dure tarbot en griet, het lekkerste en betaalbaarste platvisje ligt nu spartelvers op ons te wachten op de afslag. En op chef-kok John Stoffers. Hij serveerde me een filet, gebakken in geklaarde boter, daarna gezouten (geen peper) en bijna nog sissend opgediend met zo`n lekkere beurre blanc met, in dit geval, een vleugje sinaasappel. Erbij bulgur (gestoomde, gedroogde en vervolgens gebroken tarwekorrels), geblancheerd en vermengd met een klassiek Spaans arroz-garnituur (paprika, ui, chorizo en saffraan opgezet in witte wijn en ingekookt tot een dikke saus). Daarna het hele pannetje verder ingekookt met truffeljus en tot slot gereduceerd met truffelnat. Erbij nog wat stroop van aceto en truffel. Lekker!
Het hoofdgerecht: hertenhaas, ook midden in het seizoen. Een zo natuurlijk en smakelijk product dat je er als kok eigenlijk `niks` aan hoeft te doen. Een filet was met peper en zout plus een beetje vet gegrild, en nagegaard op 140 graden in de oven. Het werkelijk supermalse vlees kwam getrancheerd op tafel met gebraiseerde prei die, op smaak gebracht met suiker, azijn en korianderzaadjes, een tijdje was gesmoord met olie van katenspek. Verder vossenbessen die waren gekookt in suikerstroop plus een jus van ingekookte wildfond en rode wijn, afgeblust met Dijon mosterd. Apart werd een koperen pannetje geserveerd met zuurkool die was gekonfijt met ganzenvet, op een bodempje van aardappelpuree en een gebakken spekkie bovenop.
Ja ja, wildtijd in het kwadraat, daar op de Utrechtse Heuvelrug.
Tot slot het onweerstaanbare trio van mousse van valrhona chocolade, shake van aardbei en (!) bubblegum, en huisgedraaid vanille-ijs met een krokant van Haagse hopjes.
De wijn
Ik proefde een mooie chardonnay van het huis Hess uit Napa Valley, dat vooral beroemd werd met zijn rode wijnen. Meestal ga ik Californische witte wijnen uit de weg omdat je de eikenhouten planken er als het ware uít kunt zagen, maar deze bleek een frisse begeleider van mijn eerste gerechten. Met, hoewel weinig neus in het begin, aangename vleugjes perzik en limoen. En daarna bij het hert dan ook maar van hetzelfde huis een cabernet sauvigon, een rode reus boordevol zonneschijn en tannine. Zo val je dus, op een doordeweekse middag in Zeist, zomaar van je (bij)geloof.
De bediening
De bazin loopt, op de dagen dat zij niet haar cateringbedrijf hoeft te runnen, zelf in de bediening of stuurt die aan. Ook de chef wil nog weleens met enkele schotels uit zijn onderaardse keuken opstijgen, en net als zijn mooie zakenpartner weet hij precies hoe een gast bejegend wenst te worden.
Extra informatie
Driegangen maandmenu € 29,50, driegangen chefsmenu € 39,50.
Foto's
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
Print recensie
Stuur doorWil je reageren ? Meld je dan gratis aan en profiteer van vele voordelen of log in.
Lijkt me locatie om niet te passeren. Heerlijke gerechten, jammer van de verrukkelijke langoustine (maar beterschap is beloofd!). Gunstige prijzen ook. Bedankt voor je duidelijke verhaal en de verduidelijkende foto`s. Gr. WubbeJan.
Bijzonder aangename prijzen. En toch trekt het me niet, op de een of andere manier krijg ik het gevoel dat ze zich erg op zakelijk publiek richten, wat uiteraard mag, maar dan kom ik er niet.
Vorige
