Recensie

Kijk naar de foto waarop mijn schoonvader zit te stralen en je weet het al, hier is het goed vertoeven!

Wij bezochten dit restaurant voor het eerst in oktober 2010. Toen werd de rekening betaald door Smulweb , omdat ik de zogenaamde recensiewedstrijd gewonnen had. Ik vond dat wij het erg getroffen hadden met deze prijs en schreef een enthousiaste recensie over het restaurant. Nu was de rekening voor ons, want we besloten terug te keren; dit keer in gezelschap van (schoon)ouders. Wij wilden hen een onvergetelijke avond bezorgen in een mooi restaurant.

Destijds wisten we al dat Marko Karelse barst van de ambities en streeft naar een Michelinster, nu – hij is er jammer genoeg voor hem, niet in geslaagd – is die zelfde ambitie nog steeds aanwezig. Je ziet het aan de opmaak van de borden, je proeft het aan de zorg waarmee ieder detail op je bord is bereid. Het voedsel wordt begeleid door mooie wijnen, heerlijke broodjes in overvloed en dat alles in een ambiance met een ontspannen, maar stijlvolle uitstraling. Dit restaurant moet het niet hebben van de mooie omgeving. De Prinses Mariannelaan is een doorgaande weg en de zogenaamde tuinkamer, de centrale kamer in het restaurant, kijkt uit op typisch Voorburgse woningen.
Bij de entree springt een vaas met mooie langstelige witte rozen in het oog. De jassen worden aangenomen en in een gangkast weggehangen, waarna je vervolgens begeleid wordt naar een van de kamers. Het restaurant bestaat namelijk uit drie aparte ruimtes, onderling verbonden door glazen deuren. Deze indeling heeft als voordeel dat men op een rustige avond, zoals wij dit keer troffen, toch een warme, intieme sfeer kan creëren. De bibliotheekkamer; ik heb hem met plaatsvervangende trots aan mijn schoonouders geshowd, bleef onbezet en de deuren naar de Laan van Middenburg-zaal bleven ook dit keer dicht. Wij zaten tezamen met de andere gasten knus in de tuinkamer, tevreden te luisteren naar de regen die zachtjes op de erkerramen tikte en met zicht op de sfeervolle bibliotheekkamer.

Bij de reservering had ik al aangegeven dat wij onze gasten wilden trakteren op het 7 gangen proeverij menu. We hoefden de kaart dus niet meer in te zien en de keuze voor de wijnen lieten we met een gerust hart over aan sommelier Jochem Beijer.
We waren in een feeststemming en daar hoort een glas champagne bij. De champagne, een Boizel brut, dronk heerlijk weg bij de pré- amuses die we kregen voorgezet. Op een verzilverde langwerpige schaal troffen we achtereenvolgend aan : geroosterde macadamia noten met honing en Fleur de Sel, een staafje rettich met broodkruim en bladselderij, een bolletje ossenworst met pijnboompitten en coulis van sjalot en een zoutje met sesam en roggebrood met geitenkaas en poeder van zwarte olijf. Het was dubbel genieten voor mij: een prima start met de glunderende gezichten van het ouderpaar daarbij.

Na dit mooie begin, werd ons een Montgravet Sauvignon Blanc, Côtes de Gascogne 2010 ingeschonken. Iedereen weet inmiddels dat ik geen wijnkenner ben, maar wel een liefhebber van mooie wijnen; het zelfde geldt voor manlief en zijn ouders. Deze wijn valt misschien wel te omschrijven als een allemansvriend, maar dan wel een hele fijne. Ik kan er heel lyrisch over zeggen, dat de wijn je omhelst met een fluweel zachte smaak, fruitig met een miniem zoetje en daardoor een mooi rond gevoel op de tong achterlatend bij de afdronk. De eerste amuse, een mousse van gevogelte met stukjes zacht gegaarde houtduif en een espuma van rode biet paste hier goed bij. De enige kanttekening bij deze amuse is dat het voor een amuse misschien een iets kleinere hoeveelheid had moeten zijn. Maar, de smaakjes waren meer dan uitstekend en onze glazen gingen rap leeg.

Om mijn verhaal niet al te lang te maken, som ik eerst alle volgende gerechten op en daarna geef ik nog wat bijzonderheden.

- Alaska King krab met scheermes, vongole, venkel, dubbel gedopte doperwten
en een saus van limoenblad en citroengras
- Zacht gegaarde kwartel met ganzenlever, in olijfolie gemarineerde paprika,
truffelaardappel en anijschampignons
- Gebakken heilbot met zoet/zure snijbonen, koolrabi, zwarte olijf, Gillardeau oester
en een vinaigrette met sjalot
- Canadese kreeft met zacht gegaard buikspek, asperges, zeekraal en schuim van spek
- Gebraden Texels lam, aubergine, tuinbonen, artisjok, bitterbal van lam en een jus van
lam met tomaat
- Gebakken ganzenlever met gekaramelliseerde asperges en Madeira jus
- Pré-dessert van Cantaloupe meloen
- Soufflé van vanille en sinaasappel met sinaasappelsorbet

Zoals je op de foto`s kan zien, zagen de borden er prachtig uit. Ik heb vooral genoten van de zorg waarmee het garnituur- als je het zo nog mag noemen- is bereid. Ieder stukje groente, of het nou paprika of asperge was, smaakte perfect!
Bij de krab met scheermes een lavendel mayonaise, die mij uitdaagt tot het thuis proberen te kopiëren. Het kwartelpootje van het daarop volgende gerecht was botermals en kwam moeiteloos los van het botje.
Manlief was erg gecharmeerd van de Gillardeau oester, maar op de een of andere manier vond ik dit gerecht met heilbot het minst uit de verf komen. Af en toe, maar daar had alleen ik commentaar op, had Marko Karelse net iets te veel met de pepermolen gewerkt. Ik proefde dit bijvoorbeeld in een schuimpje bij de kreeft met buikspek. Echt storend was dit niet, want het schuimpje was maar een heel klein onderdeel van de compositie, bovendien ben ik wel peperig eten gewend en zoals gezegd, de anderen viel het niet direct op. De kreeft vertegenwoordigt in dit gerecht het gevoel van luxe, maar de boterzachte buikspek vond ik eigenlijk nog lekkerder.

Bij ons vorige bezoek waren er twee gerechten die met kop en schouders boven de rest uitstaken. Ik weet nog, dat we destijds aanvankelijk heel gereserveerd begonnen, maar compleet van de tafel gleden van zaligheid bij een van de voorgerechten. Een dergelijke, uitzonderlijke knaller, zat er dit keer niet bij, maar wel kan ik zeggen dat nu alle gerechten van zeer hoog niveau waren. Marko Karelse maakt het zichzelf niet gemakkelijk! Eten op sterniveau is daarbij ook nog eens aan trends onderhevig. Ik heb de indruk, dat men tegenwoordig iets meer eenvoud op het bord wil zien, met andere woorden, minder verschillende componenten in een gerecht. Op dit laatste punt kan de chef, die zijn gasten echt wil verwennen met prachtige producten, misschien nog ietsje winnen. Maurice van Bussel (Knoopjelos) had het al over het credo "Less is more ". Maar ja, hoe vind je de perfecte balans tussen meer en minder, zodat ook en juist een Michelin inspecteur helemaal tevreden is. Ik begreep van de chef dat er recent een Michelin inspecteur langs is geweest, maar die liet uiteraard niet veel los, behalve dan dat hij het zichzelf niet te moeilijk moet willen maken....Bij de desserts heeft Marko kennelijk al gevolg gegeven aan deze opmerkingen. Het pré–dessert van Cantaloupe meloen- eerst drinken, dan uitlepelen- was helemaal af en de soufflé vormde in zijn perfecte eenvoud een mooie afsluiting van het diner.

Jochem Beijer houdt het bewust rustig met de wijnen. Bij zeven gangen moet je niet zeven verschillende wijnen willen drinken, stelt hij. Je smaakpapillen raken dan overbelast. Ik kan het wel eens zijn met deze gedachte en wie dat niet is, staat het vrij om zelf te kiezen. Wij dronken nog een Cabernet Sauvignon rosé, Château Tour de Mirambeau uit de Bordeaux bij de kreeft en de heilbot en een rode wijn bij de lam. Deze Casa Santos Lima, Quinta das Setencostas 2008 was ook een groot succes. We proefden bosvruchten, bramen een tikje hout en een licht rokerig smaakje. Kortom een wijn met een complexe smaak, maar niet te zwaar bij het lam. Schoonpa was in de wolken met deze wijn en het was geweldig om hem zo overduidelijk te zien genieten. Een zoete wijn, Bodegas Toro Albalá PX was de voorbode van een naderend einde van de maaltijd. Deze wijn dronken we bij de gebakken ganzenlever met Madeira saus. ( Op de foto staat het gerecht in "aangevreten" staat; ik was even vergeten vooraf een plaatje te schieten.) We sloten af met de ons inmiddels bekende Moscato D`Asti -inmiddels toch wijn nummer vijf- bij het dessert.

Een tweetal lekkere kopjes koffie ( een mooie cognac voor schoonpapa) en manlief de zelfde fijne thee als vorige keer, waarbij we natuurlijk friandises geserveerd kregen, maakten dat we als laatsten de zaak verlieten. Ik heb nog even gebabbeld met de chef en gevraagd of ik hem in zijn natuurlijke habitat op de foto mocht zetten. Hij vertelde mij, desgevraagd, dat de hoge ambtenaren die zijn zaak voorheen frequenteerden nu vanwege de bezuinigingen op de departementen wegblijven. Spijtig om te horen, want dat zal het er voor hem niet gemakkelijker op maken in deze tijden van algehele financiële malaise. Ik gun deze bevlogen chef het allerbeste en met of zonder ster; wij komen vast nog eens terug!

• Reacties (5)
• Restaurant
• Meer recensies: Villa La Ruche (5)

Wil je reageren ? Meld je dan gratis aan en profiteer van vele voordelen of log in.

05-06-2011

wubbejan

Heel erg mooie beschrijving van je verrassing voor je schoonouders (echt een zegen dat je die nog hebt en kunt verwennen, om jaloers van te worden). Less is more, ok, als het betekent, dat je weinig krijgt, maar dat het gebodene wel heel erg lekker is. Lijkt mij een echt feest om je ouders mee uit eten te nemen. Bedankt voor je mooie beschrijving en dito foto`s. Gr. WubbeJan.

04-06-2011

gastronoom1

Nou, weer een geslaagde avond, Joke! Je schoonouders ook heel tevreden! Laat ik mijn zegje ook even doen over "less is more". Vaak gaan dit soort termen een eigen leven leiden, net zoals de "nouvelle cuisine" een aantal jaren terug. Toen was het helemaal "less without being more". Wat ik bedoel is dat je soms wat weg moet laten en soms wat toe moet voegen. Afhankelijk van wat en hoe je het wil brengen. Maar goed, dat terzijde, jullie hebben een heerlijke avond gehad! Dank voor je verhaal! Groeten, Peter.

30-05-2011

sophie1215

Het culinaire feestje voor schoonouders is wel geslaagd te noemen!

30-05-2011

john15

Joke , zo te zien hebben je schoonouders genoten! Klinkt prima allemaal. Mooie smaken bij elkaar. Maar ben het eens dat less is more ook mijn voorkeur geniet. En je weet, voor verwende eters.... Maar ben toch steeds weer onder de indruk van de creatieviteit in veel nederlandse restaurants.We staan in Nederland op een goed niveau. Gr. John.

30-05-2011

adwijgerde

De schoonouders lekker in de watten gelegd, leuk. Die ster krijg je niet zomaar hoor, een originele keuken met eigen stijl is hierbij erg belangrijk. Het credo "Less is more" vind ik niet altijd goed, het is overigens wel extra moeilijk om een gast het wow gevoel te geven. Bedankt weer voor je uitgebreide verhaal, groetjes Ad

Wil je je restaurantervaring delen in een recensie? Meld je dan gratis aan en profiteer van vele voordelen of log in.

Recensies over Villa La Ruche

Recensie toevoegen »

27-01-2011

daboydavy

We hebben gebruik gemaakt van de aanbieding van Smulweb, 50% korting op het eten. We hebben een voortreffelijke avond gehad met heerlijk eten, … Lees de complete recensie »

14-10-2010

jokevd1

Ton de Zeeuw schreef pakweg een jaar geleden een lovende recensie over dit restaurant. Daarna volgden nog twee positieve recensies, die volgens de … Lees de complete recensie »

02-07-2010

s7

op een vrijdagavond aten we bij La Ruche; aan de straatkant en wat druk maar geen hinder en geen belemmering om te komen we aten een meergangenmenu … Lees de complete recensie »

10-04-2010

wilmaloes

***** Vrijdagavond 9 april fantastsich gegeten. Perfecte balans in gerechten. Goed verzorgde tafel, uitmuntend gastheerschap met een persoonlijk … Lees de complete recensie »

30-11-2009

tondezeeuw

Voorburg is de plek waarheen ooit prinses Marianne werd verbannen omdat ze `t deed met haar koetsier. Foei! Voor straf moest de koningsdochter … Lees de complete recensie »