Ambiance

Prachtig hotel trouwens, moderne accenten naast de klassieke schoonheid van schilderijen van Henk Helmantel, en een restaurant met een ruime tafelschikking, mooie Montis-stoelen (de onverwoestbare, fantastisch zittende leren Charley`s), wit linnen, blinkend glaswerk en aangenaam zicht op de rivier. De keuken hier is eigentijds maar werkt met producten van de streek. Lam uit Drenthe, wild uit de naburige bossen, hammen en kazen van de ecologische boerderij, snoekbaars uit de Vecht, runderen uit het Vechtdal.
Op tafel: olijfolie, tapenade, twee soorten brood en geitenboter. Voor je neus een terras waar het in de zomeravond geweldig tafelen moet zijn, daarachter dat riviertje en verderop de verlichte kerktoren van Dalfsen en een concurrerende bistro die gehuisvest lijkt in een koninklijk paleis.

Het eten

Chef-kok Arjan Bisschop trad pas vier maanden geleden aan in De Zon en als geboren Zwollenaar ("half uurtje rijden") had hij hier zijn draai snel gevonden. Ik kende hem van Klein Paardenburg in Ouderkerk a/d Amstel waar hij enkele jaren chefte en weer de wijde Nederlandse culiwereld in trok. De Librije, Tante Koosje, Librije`s Zusje, `t Raedthuys Wateringen (toen Niven er nog stond) zijn enkele namen die zijn cv sieren en alleen al om die reden heeft De Zon geen verkeerde greep gedaan met deze kok.

Als amuse serveerde hij een bonbon van bloemkool en piccalillycrème bij wat nagelhout (de bekende plakjes gedroogde rundermuis). Gevolgd door huisgerookte lende van het Vechtdalrund, dun gesneden en om en om opgetast met krokante broodsoldaatjes en mayonaise van eekhoorntjesbrood. Bij ingemaakte paddestoelen, plakken oude boerenkaas en verder wat sla en kruiderij. Mooi hoor: hartig en fris, zacht en `krak` bij elkaar.

Tussengerecht: jonge tong die onder de lamp op de graat was gegaard in citroenolie. Opmerkelijk opgediend: zijkanten eraf geknipt en op het juiste gaarmoment zodanig uit elkaar getrokken dat er een soort hanenkam omhoog kwam. Leuk gezicht, weer `ns wat anders voor zo`n klassiek (maar lekker) visje. Er was een gevogeltejus bij met dragon, verder puree van knolselderij en gebakken cantharellen. En voor de sier wat blokjes knolselderij en linzen.

Nog een tussengerecht (helaas heb ik daar geen foto van genomen): kalfszwezerik. Zoals `t hoort eerst gepocheerd, daarna gebloemd en afgebakken in geklaarde boter. `Krokant` heet dat tegenwoordig, hoewel ik dat woord eerder associeer met aardappelchips of gebakken spek. Maar dit terzijde: heerlijk was het, mooi combinerend met de farce van grote garnalen die als vulling diende voor enkele ravioli`s. Erbij een bouillon van die garnalen met stukjes kreeft en een lepeltje dragon dat meegeklopt was met slagroom, plus groene asperges. Zeer smakelijk.

Tot mijn verbazing serveert De Zon nog een `spoom`, zo`n tussendoortje dat de weg en de smaakpapillen vrij zou moeten maken voor het hoofdgerecht. Ik dacht dat het verschijnsel in ons land was uitgestorven, vooral ook omdat de meeste keukens lange tijd in de spoom aanleiding zagen om de gast een draai om zijn oren te geven met iets mierzoets dat meteen het bouquet van de gereedstaande piècewijn om zeep hielp.
Niets daarvan in De Zon. De spoom (ook die naam wordt niet gebruikt, het gaat meer om het moment) dient hier om de gast even de benen te laten strekken. Niet in de eetzaal maar in . . . de keuken. De chef en zijn sous staan daar gereed om met hun (ruim bemeten) werkruimte te pronken én om een glaasje granité van rode biet aan te reiken, op smaak gebracht met rozenstroop en crème van geitenkaas en appel. Leuk idee!

Eendenborst vormde de hoofdschotel. Rauw van het karkas gesneden, gevacumeerd, in de stoomoven `op cuisson` gegaard bij een temperatuur van 56 graden, en opzij gelegd. Op het moment van doorgifte gebraden op zijn eigen vet en daarna ter tafel gebracht met een loempia van bricdeeg die was gevuld met pluksel van (in ganzenvet) gekonfijte eendenpoot en gesneden dadel, en daarna gefrituurd. Verder fijngesneden rode bietjes met balsamicoazijn, en een zalf van dadels die waren opgezet met kipbouillon en veel boter. De jus was getrokken van eendkarkassen met kruidenbouquet, ingekookt met een kaneelstokje. Mooie smaken; een prachtig gerecht.

Tot slot krokant bladerdeeg gevuld met mascarpone en gegrilde ananas, bij een sorbet van yoghurt en limoen.

De wijn

Ik dronk diverse mooie wijnen, maar ik was ook onder de indruk van een lokale witte: de Johanniter 2009 van de Reestlandhoeve van John en Wilma Huisman in Balkbrug. Fris, droog, aangenaam van geur, stevig in zijn zuren (appel en citrus), mooi bij een salade of een ander fris voorgerecht en zeker ook, denk ik, bij asperges. Deze Nederlandse wijn won onlangs de gouden medaille tijdens de Jungwein Berliner Weintrophy, en daarmee mag ons knollenland zich definitief op de borst kloppen als wijnproducerende natie. De Reestlandhoeve heeft een wijngaard van 3 hectaren waar de druiven volledig biologisch worden geteeld: geen kunstmest of chemische bestrijdingsmiddelen. Imponerend!

De bediening

Een geoliede machine van mensen die hun vak verstaan en (dus) de gast als zodanig bejegenen. Patron Ron Nijhof weet zich geassisteerd door gastheer André Meulenkamp die terzijde wordt gestaan door sommelier Arian Dijsselhof. Zij houden er een oogje op dat de rest van de bediening zich beschaafd, wellevend en vriendelijk presenteert.

Extra informatie

Hotel De Zon heeft mooie eigentijdse kamers en een uitstekend restaurant dat gerechten serveert als o.a. terrine van eendenlever, Schweinehaxe, abrikoos, mosterd en krokante
peperkoek. En op de huid gebakken rode mul met artisjok, gepofte tomaatjes, prei en jus
`bouillabaisse`. Menuprijzen: 3-gangen € 37, 4-gangen € 44, 5-gangen € 51.

• Reacties (3)
• Restaurant

Wil je reageren ? Meld je dan gratis aan en profiteer van vele voordelen of log in.

23-10-2010

john15

Inderdaad een omweg waard. Mooie gerechten, vooral de eend doet me watertanden. Grappige presentatie van de tong. Kortom fijne en lekkere plek. Dank voor je verhaal. Gr. John.

22-10-2010

mauritsenole92

Leuk, De Zon! Vroeger reden we er al regelmatig heen voor een fijne maaltijd met heerlijke Barolo`s, die we een dag eerder lieten decanteren, maar met deze nieuwe kok is het zo te lezen nog beter geworden. Tijd voor een rit naar Ommen dus.

22-10-2010

herman.hietbrink

Ton, als nauwlettend en oplettend lezertje van jouw recensies heb ik ook van deze weer genoten. Hartelijk dank daarvoor. Toch valt het mij op dat je in de tekst ruim ingaat op de fijne wijnen en daar best lovend over bent maar in jouw beoordeling krijgen die slechts een zes. Heb je weer moeten schipperen met de cijfers om de totaal score niet te hoog te laten worden? Is het idee van Meta, zie het uit eten forum, misschien beter om naar een cijfermatige beoordeling te gaan? Hartelijke groeten, Herman.