Recensie
Restaurant Da Vinci, Maasbracht
-
- Havenstraat ,
- 6051CS
- Nederlands
- Michelin
- Gault Millau 17.0
Wijzig restaurant gegevens
Samenvatting
Genieën zijn van alle tijden. Mozart, Einstein, Da Vinci, zomaar wat namen van geniale mensen. De schilder van de Mona Lisa spreekt het meest tot de verbeelding, hij kon immers alles goed, van schilderen en componeren tot uitvinden en musiceren. In het Limburgse heuvelland ligt het gelijknamige restaurant. De wat pretentieuze naam lijkt goedgekozen te zijn want vorig jaar kreeg restaurant Da Vinci een tweede Michelinster. Deze promotie mag met recht een unicum worden genoemd. In de keuken staat namelijk Margot Reuten: de enige vrouwelijke chef uit de Guide Rouge. Samen met Petro Kools als echtgenoot-sommelier staat deze dame al 15 jaar garant voor een bijzondere avond. Met deze informatie in het achterhoofd reizen we graag af naar Maasbracht voor een diner op hoog niveau. Ik ben namelijk erg benieuwd in hoeverre dit restaurant op de echte Da Vinci lijkt.
Mijn beoordeling
- Bediening:
-
- Sfeer:
-
- Prijs/kwaliteit:
-
- Wijn:
-
- Eten:
-
Ambiance
In de meeste dorpjes aan de Limburgse Maas lijkt het enige dat met gastronomie te maken heeft het gouden haantje op de kerktoren. Maasbracht wekt diezelfde indruk, maar op een steenworp afstand van de kerktoren staat gelukkig de kathedraal van Da Vinci in glas en staal die deze foute verwachting direct wegneemt. Alleen een groen perkje scheidt de entree van de kabbelende rivier en de met vlaggetjes versierde boten in de haven. Mede door de warme zon straalt de plek veel rust uit: een goede locatie voor een lange avond.
We worden welkom geheten aan een van de tafeltjes in de aperitiefruimte, centraal in het restaurant. Op blank parket staan de prachtige zwarte `Bird chairs` van Preben Fabricius die kunnen draaien tussen een uitzicht op de maas of een blik op het interieur. Het restaurant is verdeeld in drie niveaus, de digestieflounge ligt een niveau hoger, de dinerzaal een niveau lager. De vide vormt van deze ruimtes een geheel, onderbroken door een loopbrug en enkele trappen.
Onze tafel staat in de ruime en hoge uitbouw van het restaurant. Een muur is goudbeschilderd, de andere bekleed met blank hout en door de ruimte verspreid staan zwarte personeelscommodes met forse glassculpturen. Op zwart carpet met zilveren strepen onder het bladerdek van de tropische beplanting en het licht van de plafondhoge ramen die helaas boven onze tafel beginnen staat onze ronde tafel.
Margo en Petro houden duidelijk van design en dat biedt vermaak voor de hele avond. Niet alleen het interieur is strak ontworpen, de paarse dinerstoelen zijn de Chaplin`s van Gerard van den Berg en op tafel ontdekken we veel van het Italiaanse Alessi en ook het Duitse Mono doet aardig mee met hun minimalistische bestek. De rust die de dinerzaal uitstraalt wordt hierdoor wel doorbroken. De tafel is namelijk verder voorzien van kristal van Riedel, een botervloot met zwart zeezout uit Palm Island, een dekbord in verschillende kleuren, een kaarsje, een kaartje en een boekje. Stuk voor stuk van een bijzondere schoonheid en prachtig ontworpen, maar het schreeuwt om aandacht. De tafel lijkt ongeordend en druk. De rust komt niet terug als aan deze drukte nog een sideplate met een schaaltje olijfolie wordt toegevoegd.
In dit restaurant wordt ook het oog gevoed, maar het is eenvoudigweg te veel. Het bekende credo gaat ook hier op: overdaad schaadt. De rust die het interieur schept wordt geheel ongedaan gemaakt met deze bonte tafel.
Het eten
Gelukkig is het eten minder druk. Met een opleiding bij Hotel Juliana en Toine Hermsen heeft Margo een klassieke Franse scholing gehad. De amuses getuigen daar niet van vanwege hun moleculaire inslag. Ze zijn desalniettemin sensationeel. De lolly van rabarber geeft een smaakexplosie in de mond, zacht en zoet, een puntradijs met een vulling van citroen is daarna scherp en pittig. Het spritsje met olijf en bladgoud dat volgt doet ons glimlachen van genot, de marshmallow van Wieckse Witte en een ijshoorntje met groenteknetters ons verbazen van de toegepaste techniek.
Aan tafel serveert Reuten zelf vervolgens een soepje van asperge met een koekje en een puntasperge. Deze warme amuse blijkt een overgang naar de klassieke Franse keuken, Margo`s specialiteit. Ze laat in de vier gangen die volgen uitstekend zien dat ze met lokale ingrediënten en delicatessen een prachtig diner kan maken.
Het voorgerecht is een gebalanceerd palet met Canadese kreeft, Pata Negra ham, Cavaillonmeloen, poeder van limoenolie en jelly van Aloë Vera. Kreeft met meloen en ham is een oude klassieker die hier wordt opgevoerd in een prachtige combinatie met de frisse poeder en jelly. Ernaast worden een venkelsalade en gecaramelliseerde kreeft geserveerd. Eigenlijk overbodig, want het bord is uitstekend.
De volgende gang is minder modern maar meer een eigen interpretatie van de mediterrane keuken. Gegrilde coquilles komen met een ravioli gevuld met Buratakaas, tomaat, basilicum en courgette. Ook hier vindt de keuken een uitstekende balans: de grillsmaak van de coquille combineert goed met de kaas en het garnituur is een prettig geheel.
Als hoofdgerecht wordt een rosé gebraden kotelet van Geuldallam geserveerd met meiknol, een paprikakroketje, aardappelmousseline en de lamsjus. In de reeks aan prachtige gerechten is deze duidelijk de minste. Het lam is aan de stevige kant en smaakt sterk, de meiknol en de mousseline zijn smakelijk maar niet complementair en de lamsjus is in verhouding met het lam bijna smakeloos. Het kroketje is tegen wil en dank de ster van het bord met een pure, hartige vulling. De succesreeks die het diner tot dan toe is, lijkt hiermee onderbroken.
Als nagerecht wordt kaas geserveerd, waaronder een in notenlikeur gerijpte kaas, een roodschimmel, een franse geitenkaas en een extra oude Beemster. Daarbij komt een garnituur van notenbrood, vijgen en stroop. De kazen zijn goed, zoals te verwachten valt.
De friandises die het diner afsluiten zijn, net als de amuses, prachtig. Een geniale crème brûlee, een kletskopje, een pindarotsje met knetters, een kleine bonbon en een makaron vormen een goede finale.
In eerste instantie was ik na het diner sterk ontevreden. De inzet van het diner allereerst, lijkt de opmaat voor een polonaise aan smaken. Het diner verandert van modern moleculair naar klassiek Frans en ten tweede lijkt Da Vinci het zich, in vergelijking met andere restaurants, gemakkelijk te maken. Na enkele dagen van overpeinzingen moet ik concluderen dat dit niet zo is. Reutens diner is te vergelijken met Mozarts muziek: op het eerste gezicht is dat ook bijzonder en mooi, net als de amuses. De maten die volgen lijken vervolgens kinderlijk eenvoudig, maar de techniek, de finesses en het spel daarachter zijn moeilijk te beheersen. Zijn muziek laat zich lastig dirigeren en Mozarts werk gaat pas echt leven als het wordt gespeeld door een toporkest in een mooie omgeving. Hetzelfde gaat op voor de opera van Da Vinci. De gerechten lijken op het eerste gezicht kinderlijk eenvoudig maar het is in werkelijkheid het product van vijftien jaar hard werken en er gaat een wereld aan techniek, finesses, beheersing en directie achter schuil. Het is misschien nog mooier dat het tijd kost om dat te begrijpen.
De wijn
Waar de keuken in handen is van het ene deel van het huwelijk, is de wijnkeuze in handen van Petro, het andere deel van het huwelijk.
Als aperitief kiest hij voor een Réservé Imperiale van Moët et Chandon. Dit is een klassieke brut, gemaakt van de bekende Champagnedruiven Chardonnay, Pinot Noir en Pinot Meunier. Het is een stevige, mannelijke wijn met een prachtig ambergouden kleur en een wat notige smaak. Deze champagne is een klassieker van het huis en wordt volgens voorschrift geassembleerd van verschillende jaargangen druiven, net als een gewone champagne, met als verschil dat hiervoor ook apart gehouden wijnen worden gebruikt. Moët et Chandon stuurt de restaurants waar ze wordt geschonken overigens eigen glazen waarin de champagne wordt geserveerd. Het zijn foeilelijke dingen en had daarom van Da Vinci meer stijl verwacht.
De wijn bij het voorgerecht komt gelukkig in een beter glas. Het is een rosé van landbouwcorporatie `Thokozani` uit Diemersfontein, Wellington, Zuid-Afrika. Het is een assemblage van Shiraz en Pinotage, de bekende Zuid-Afrikaanse druif. De corporatie is gedeeltelijk in handen van het personeel, een lokale geldschieter en enkele externe investeerders en produceert niet alleen wijn, maar verzorgt ook scholing aan locals en verzorgt onderdak. Een feelgoodrosé dus, met een fijn verhaal en een mooie smaak. Rosé is in principe een alleskunner bij lichte gerechten en samen met de frisse limoen, de meloen en de aloë vera is het een goede combinatie.
Bij de coquilles komt een wat matige witte assemblage van viognier en chardonnay uit de Languedoc. Na enkele maanden rijping op eikenhout kan ze – met deze aardige smaak van eiken – net tegengewicht bieden aan de grill van de St. Jacobsschelpen, maar niet meer dan dat.
Bij het hoofdgerecht komt een volle, elegante carignan van oude stokken uit Valence, Cotes du Rhône. De wijn is zacht in zijn smaken, net als het lam en daarmee vullen ze elkaar aardig aan. In de neus is vooral veel rijp rood fruit te vinden, in de mond proef ik vooral zachte kersen en kruiden. Er ontstaat een prettig `zalfje` met de jus, een fijne wijn voor bij het lam.
Bij de kazen komt een rode port van Taylor, een select. Taylor is de grootste producent van port in Portugal en maakt desondanks een mooie donkere port met zwaar fruit, tinten van chocolade en donkere suiker. De port gaat prettig op met de vijgen en de stroop, maar in combinatie met de kazen is hij minder prettig. Een lichtere port had wat mij betreft beter gepast.
De introductie bij elke wijn is vrij aardig. Een wat jongere jongen geeft een bondige uitleg bij de wijn en slechts bij de rosé neemt hij meer ruimte om het bijzondere verhaal achter de wijn te vertellen. Daarmee schept hij wel verwachtingen voor wat betreft de uitleg bij de andere glazen, maar die blijft achter. Bij het tussengerecht en het hoofdgerecht beperkt hij zich tot het druivenras en de afkomst. De smaak en de producent houdt hij voor zichzelf. Jammer, want deze verdieping kan de relatie tussen wijn en gerecht intenser maken. Toch is de gekozen wijn steeds juist en goed.
De bediening
De zwarte brigade is tijdens de avond op een prettige manier aanwezig. Zodra het moment het toelaat is er sociale interactie en daarbuiten werken de dames en heren volledig geruisloos. Opvallend is dat de heren uniform gekleed gaan in een zwarte broek met bruin gestreept shirt en een das met speld en dat de dames vrijer zijn in hun kledingkeuze. De dames wekken zo de indruk buiten de brigade te vallen en de heren lijken in eerste instantie erg nonchalant. Natuurlijk vergroot een volledig pak de afstand tot de gast, maar deze kleding is te informeel voor dit niveau.
De gastheer is tijdens de avond opperbest in zijn rol. Van ontvangst tot afscheid laat hij zich meermaals zien, is er tijd voor een praatje en toont hij ook interesse in zijn gasten. Het is dit gedrag dat hem onderscheidt van zijn personeel, want ook hij draagt het bedrijfsuniform. Meer onderscheid is dan ook wenselijk. Toch doet dit niets af aan de brigade als geheel. Ze spelen in op persoonlijke wensen, zijn hoffelijk, vriendelijk en uiterst bekwaam.
Overigens is al het personeel Limburgs. Het Bourgondische aspect van dineren wordt heerlijk aangevuld door een vet zuidelijk accent van de dames en heren. De formaliteit van dineren op niveau krijgt zo een zacht kader.
Extra informatie
Da Vinci lijkt niet direct het evenbeeld van de bekende Italiaan. Waar hij in alles uitblonk, aan alle hoven ter wereld kind aan huis was en ook nog eens het bekendste schilderij ter wereld vervaardigde lijkt `onze` Da Vinci, Margo Reuten, meer op een ander genie, Mozart. Margo Reuten heeft hetzelfde talent, maar dan voor de keuken. Ze laat zien dat ze alle technieken soepel beheerst en componeert zo prachtige gerechten. Ze voert deze vervolgens op in een mooie ambiance met goed personeel. Het werk van Reuten verdient dan ook alle lof en aandacht. Daaruit volgt overigens ook dat zoals een concertgebouw ten dienste staat van de muziek, ook de eetzaal ten dienste zou moeten staan van de keuken. Dat is nu nog niet helemaal het geval. Toch weet Da Vinci, zoals het een echt genie betaamt, te fascineren en te intrigeren. Daarmee lijkt de Limburgse genie op zijn minst op de mytische Italiaan.
Foto's
Print recensie
Stuur doorWil je reageren ? Meld je dan gratis aan en profiteer van vele voordelen of log in.
Het als John gelezen en herlezen, een echte Beaujeandegort! Dank voor deze schitterende recensie en een hartelijke groet van Anne.
Een feest der herkenning en wat een mooie en treffende vergelijking Margot Reuten en Mozart. De prachtige bewoordingen waarin jij je kritiek puntjes weergeeft doen ze direkt minder zwaar wegen. Ik begrijp ze overigens wel helemaal. Groet Andrea
Een prijs / kwaliteit met 5 sterren. Wat was dan de prijs,dat moet wel gunstig zijn. Aan de andere kant proef ik inderdaad ook dat het niet helemaal was wat je verwacht had. Als een andere champagne je voorkeur heeft moet je deze toch gewoon kunnen bestellen, immers, wie betaald die bepaald, toch? Verder een goed stukje proza,niet mijn stijl maar wel duidelijk. Bedankt!
Hmm, ondanks je overpeinzingen proef ik toch nog wat gemengde gevoelens, die mijns inziens niet geheel voldoen aan jouw verwachtingen. Maar zoals je schrijft, alles lijkt simpel en de gerechten worden ook met de (ingetogen) Limburgse luchtigheid geserveerd, dat neemt niet weg dat er toch heel veel research, liefde en werk in zit en dat proef je ook. Persoonlijk vond ik het een sublieme ervaring. Ik geef toe dat bijvoorbeeld de keuze van het servies soms ietwat te bont/overheersend overkomt, maar het heeft toch wel wat. Je laatste opmerking begrijp ik niet helemaal....( laat staan de vergelijking met de toiletten) waarin je opmerkt dat het restaurant niet geheel ten dienste staat van.....Je weet hoe zuidelijker hoe uitbundiger :-). Overigens jammer dat je geen foto`s hebt toegevoegd. Groet Sophie.
Nou Beaujean een mooie loftrompet voor Margot. Wederom een stukje proza. Een verhaal dat ik meerdere malen gelezen heb. Werkelijk een boeiend verhaal. Margot vergelijken met Mozart is wel heel bijzonder maar treffend. Fijn dat je toch een goed gevoel hebt over gehouden na dit bezoek. Dank voor je niet te evenaren verhaal. Gr. John
Da Vinci
- Havenstraat 27
- 6051CS Maasbracht
- Nederland Ga naar de pagina van Da Vinci op Smulweb
- Gault Millau:
- 17.0
- Michelin:
- 2
- Lekker:
- 9
Wil je je restaurantervaring delen in een recensie? Meld je dan gratis aan en profiteer van vele voordelen of log in.
Recensies over Da Vinci
Het was alweer een tijd geleden dat we Da Vinci bezochten. Op een woensdagavond reden we naar Maasbracht om ons favoriete restaurant te bezoeken. … Lees de complete recensie »
Op een gelukkig niet al te warme maar wel zonnige zondagmiddag lunchen bij Da Vinci. Er zijn slechtere invullingen van de dag te bedenken zeker als … Lees de complete recensie »
Op een zondagmiddag was het eindelijk zover, het gezamenlijk etentje van een aantal recensenten. Voor een aantal de tweede keer maar voor mij en … Lees de complete recensie »
Met recensenten op naar het tweede smulclub uitje. We waren keurig op tijd zodat ik rustig een paar kiekjes van het restaurant kon maken. Ik liep al … Lees de complete recensie »
Het was alweer een tijdje geleden dat we restaurant Da Vinci bezochten. Dus op deze druilerige zondagmiddag was het een goed idee om bij Petro en … Lees de complete recensie »
DaVinci – Maasbracht, 2e bezoek 13 juni 2010. Inmiddels is het al weer te lang geleden dat wij onze goede vrienden, ontmoet via het SW. in het … Lees de complete recensie »
"DE MAATSTAF IS PERFECTIE" Onze iets nadere kennismaking met Da Vinci was niet alledaags. Kenden we het restaurant eerst alleen van horen … Lees de complete recensie »
Natuurlijk de zondagmiddag voor een uitgebreide lunch bij Da Vinci. Voor ons is de zondagmiddag hier heel bijzonder en gezellig. Na de toekenning … Lees de complete recensie »
Op deze schitterende nazomer zondag begeven we ons richting het zuiden om aldaar onze vrienden van het smulweb te ontmoeten ter ere van een … Lees de complete recensie »
Zondagmiddag 13.00 uur, voor mij de ideale tijd voor een heerlijke verwennerij bij restaurant Da Vinci. Een goede en dierbare vriendin had ik … Lees de complete recensie »
Zondagmiddag, guur weer, regen. Niet het ideale weer voor een wandeling. Dus we dachten laten we ons zelf tracteren op een etentje, natuurlijk bij … Lees de complete recensie »
Da Vinci is voor ons altijd een restaurant waar we ons thuisvoelen, de kwaliteit altijd constant is. Margo en Pedro de hele brigade altijd aardig en … Lees de complete recensie »
Vorige
