Ambiance

Veertig meter torent de voormalige watertoren boven Emmeloord uit. Via een wat ongastvrije entree die op afstand wordt geopend, een boemellift en een briefje met de belofte dat deze problemen straks echt allemaal zijn verholpen bereiken we de entree. Achter het uurwerk op de toren is een grote hal met vide gecreëerd. Het uitzicht voert rechtstreeks de keuken in die samen met een hoge wijnklimaatkast de ruimte domineert.
Na de hartelijke ontvangst door de gastvrouw volgen we haar de trap op naar de eetzaal. Het eetbalkon eigenlijk, want de tafels zijn tussen de vide en de vensters gevouwen. De inrichting is vrij sober. Witte `poorten` die zijn uitgeslepen in het oude watervat leiden via antracietkleurig karpet naar de witlinnen tafels. Houten personeelscommodes met moderne wijnkoelers en ledverlichting aan de videkant en zachte crèmekleurige draaistoelen aan de andere kant vormen een prettig contrast. Drie draaistoelen nodigen uit tot eindeloos heen en weer schommelen tussen de tafel en het uitzicht, tussen het tastbare en ontastbare schilderij. Ons uitzicht is het beste: over de grote ronde tafel kunnen we door drie ruiten naar buiten kijken. Emmeloord in madurodamproporties voorin, en de bossen, windmolens en de dijk achterin. Een blauwe hemel met prachtige witte watten en een scherpe zon die tijdens het diner langzaam onder gaat achter de dijk maken dit schilderij helemaal af.
De tafelopmaak doet dan ook geen moeite om de aandacht van de gasten te vangen: sideplate, botermes en -plateau met Balinees zeezout en water- en wijnkristal van Riedel zijn de stille aanwezigen. Indirecte verlichting en zachte muziek trekken ook geen aandacht. Het uitzicht staat duidelijk centraal.
Enige minpunten zijn de wat suffe muziek die vaak wordt herhaald (hip klassiek of zachte lounge zijn stijlen die beter zouden passen bij de locatie) en de afgelegen toiletten.

Het eten

Ondanks de kleine keuken en kleine brigade komen er veel verschillende gerechten op tafel. Van Staveren is geen uitgesproken genre-chef. Hij werkt wel graag met wat de streek hem te bieden heeft. Daarmee heeft hij al een voorsprong op andere restaurants, omdat, zoals gezegd, Flevoland nog onontgonnen terrein is voor de gastronomie.
De hors d`oeuvre zijn in ieder geval uitstekend. Een tafeltje met huisgemaakte ossenworst en een beignet van parmezaan en gruyère torenen boven een leistenen schaaltje uit waarop brioche met ijsselmeerpaling en limoenyoghurt ligt te stralen. De paling is geniaal zacht en prachtig van structuur. Parmezaan komt bij de hors terug in een lange kaasstengel die een goed duo vormt met een glaasje met uitlek van tomaat en olijfolie. Het glaasje geeft je het gevoel warme tomatensoep koud te drinken. Het is verwarrend en daarmee vermakelijk tegelijkertijd. Een wat ordinaire pizza Margherita met pestoschuim die volgt valt niet te plaatsen in de reeks.
De amuses houden het niveau hoog. Een kleine glazen bokaal met stukjes prachtige geelvintonijn, verschillende komkommerstructuren -gelei en schuim- en zeewier en een kom met oester en citroengras worden als warme amuses geserveerd. De koude crèmesoep van asperge die volgt is ook goed. De pure smaak van asperge blijft goed behouden.
De keuken blijft imponeren bij het voorgerecht. Een groot scheermes met stukken roodgevlamde kreeft, zacht scheermes, kokosparels en zeekraal in heerlijk mild scheermesvocht wordt geserveerd naast opnieuw een bokaal met een soort stapeltaartje van krab en langoustine met wederom sereh en een jus van Granny Smith.
Bij de koude gerechten worden dus veel groentonen en zuidvruchtsmaken gebruikt in verschillende toepassingen. Bij het hoofdgerecht is dat volledig anders.
Tussen wat kinderlijke strepen van doperwt- en biowortelpuree liggen twee volwassen asperges met een prachtig stuk op de huid gebakken zeebaars en een gegrilde coquille. Twee lepels schuim van chardonnayazijn, korenaarasperges en een gepoft cherrytomaatje maken het palet zowel qua kleur als smaak volledig af. De vis is zacht en heeft een prachtig complexe smaak. De coquille heeft een subtiele grillsmaak die perfect combineert met het schuim. Het bord is zowel qua smaak als textuur uitgebalanceerd en goed.
De zon is inmiddels donkerrood gekleurd en gestart met het geven van de laatste stralen licht aan de dag. Het laatste daglicht zet Emmeloord in een gouden gloed, en in het restaurant zorgt dat voor een aangename warmte.
Ook ons diner nadert zijn einde. Er is geen tijd voor weemoed want het dessert blijkt een waardige afsluiter. Mijn tafelgenoot krijgt drie bereidingen van chocolade: een chocoladecilinder met banaanschuim, chocolademousse met kersen en chocolade met kokosschuim en kokosijs. Ikzelf krijg vijf prachtige kleine kazen met garnituur waaronder zachte geitenkaas, kaas van rauwe koemelk en een rijpe brieachtige. De garnituren bestaan uit een combinatie van de kaas en een bijbehorende smaak, zoals een hoorntje van basilicum-tomaat, een gelei van sherry of een gegrild stukje ananas. Het smaakpalet is divers en loopt op in sterkte, en is daarmee bijzonder goed.
Over het algemeen is het diner dus sterk en uitgebalanceerd. Van Staveren kiest voor terugkerende ingrediënten die een soort rode draad vormen tussen de gerechten. Dat zorgt voor een thematische herkenning die je prettig door het diner loodst. Dat zouden meer chefs moeten doen. Toch zijn er nog een paar aanmerkingen. Het hele diner mist namelijk een sterk hoogtepunt, net als de gerechten afzonderlijk. De thematiek van terugkerende ingrediënten is nu datgene waar je bij dit diner aan terugdenkt, en de locatie. Dat moet anders kunnen. Uitgesprokener smaken, duidelijkere profilering van hoofdingrediënten en één hoogtepunt in het diner zouden het geheel goed doen. Dat doet verder niets af aan het diner zoals het nu wordt geserveerd. De ster uit Blokzijl is gewoon me verhuisd.

De wijn

Het aperitief is een goed glas champagne. Met een fijne mousse en een vrij bloemig bouquet een goede start.
We vervolgen met een Noord-Oostenrijke Grüner Veltliner. In het Kamptal worden verschillende druivensoorten verbouwd. De belangrijkste zijn de Grüner Veltliner en de blauwe Zweigelt. Er zijn veel verhalen over de klasse van de witte Oostenrijker die soms het geloven niet waard zijn -zo zou Latours Chardonnay verslagen zijn door een Veltliner- maar met de wijnen van Fred Loimer zou het kunnen. De druiven rijpen op terrassen tegen de flanken van het dal en krijgen zo gelijkmatig de beste zon van het seizoen. Dat proef je in de wijn terug. De geur is vol en zacht, de kleur is strogeel met een limegroen accent en de smaak is overweldigend met perzik, honing en grapefruit. De wijn smelt op de tong en combineert zowel met de amuses als met het voorgerecht uitstekend. De Grüner Veltliner maakt zijn reputatie als alleskunner bij de gerechten meer dan waar, en smaakt ontzettend naar meer.
Daarna komt een groot glas met een heldergouden Spaanse Chardonnay. Deze `flor de Chardonnay` van Bodegas Laus wordt gemaakt in de relatief jonge wijnregio Somontano in Arágon. Uit dit winderig gebied tussen de uitlopers van de Pyreneeën komen frisse, aardse wijnen met een bijna vertrouwde, pure smaak. Zo ook deze Laus. De wijn heeft na een rijping op jong Frans eiken een prachtige smaak waarin het eiken de boventoon voert. Het bouquet is ook ditmaal overweldigend en de smaak vult de mond snel met hout, zuidvruchten en invloeden van vanille. De combinatie met het hoofdgerecht is goed. De coquille en het eiken, het azijnschuim en de chardonnay en de frivole asperge met de jonge wijn zijn een heerlijke assemblage.
Bij de kazen sluit ik af met een prachtig oude, dieprode port. Als verrassing wordt er nog een Pedro Ximenez geserveerd bij de geroosterde ananas. De traktatie op zowel wijn- als spijsgebied is hiermee compleet.
Bij elk glas dat wordt geschonken komt een korte en bondige uitleg van de bediening. Een echte sommelier ontbreekt in het corps, maar wordt niet gemist. De kelner die zijn taak waarneemt doet het goed.

De bediening

De bediening is gedurende de avond niet echt zichtbaar. Op de momenten dat ze op de voorgrond moeten treden doen ze dat, maar aarzelend. Bij de presentatie van de wijn of de gerechten maken ze dan ook geen overtuigende of zelfverzekerde indruk. Het lijkt meer alsof ze nog onwennig en zenuwachtig zijn bij de gast.
Die houding is niet nodig. Ze hebben de benodigde kennis, de techniek is geroutineerd en op echte fouten zijn ze niet te betrappen, maar door de gereserveerde houding ontstaat, zolang het initiatief niet van de gast zelf komt, geen echte binding met de gast.
De gastvrouw is daarvan het beste voorbeeld. Bij de entree wekt ze niet de indruk de `meester` over het geheel te zijn, en gedurende de avond herstelt ze dat niet. Deze passieve aansturing lijkt te werken, maar geeft wel het verkeerde signaal af wat betreft de verhoudingen binnen het bedrijf.
De verbeterpunten liggen dan ook vooral in de profilering van de bediening. Ze mogen best meer op de voorgrond treden, meer initiatief tonen in de interactie met de gast en meer van zichzelf laten zien. Dat kan al heel eenvoudig door de wat suffe kleding te veranderen, de gastvrouw de echte leiding terug te geven en wat meer vrolijkheid te laten zien.
Het personeel heeft dus de benodigde kwaliteiten, nu is het nog zaak om dat ook te laten zien.

Extra informatie

De verhuizing naar Emmeloord lijkt vooralsnog geslaagd. De locatie is perfect, zowel qua ex- als interieur, het menu is uitgebalanceerd en goed, de wijn is in perfecte harmonie met het geheel en het personeel heeft alle kwaliteiten. De ster lijkt meeverhuisd te zijn uit Blokzijl.
Toch overheerst bij mij de twijfel. Stel dat het uitzicht er niet was geweest? Dat de locatie een zaaltje in de provincie was geweest? Dan had het hele diner waarschijnlijk sterk aan kwaliteit ingeboet. Mijn herinnering wordt volledig overheerst door de gedachte aan de locatie.
Dat is zonde. Het restaurant stelt zichzelf te bescheiden op in het geheel. Door meer passie aan de gerechten te geven, meer initiatief en durf bij de bediening te leggen en het restaurant duidelijker te profileren met passende muziek en een prominente rol voor de gastvrouw kan dit beeld worden veranderd.
Nu het antwoord op de eerste vraag: is het laagste Nederland een restaurant van het hoogste niveau rijker? Ja natuurlijk: zowel letterlijk als figuurlijk.

• Reacties (7)
• Restaurant

Wil je reageren ? Meld je dan gratis aan en profiteer van vele voordelen of log in.

22-06-2009

hannie

En nog een culinaire belofte in Flevoland! (ik lees de recensies even terug in de tijd, Almere had ik dus eerder gezien) Klinkt allemaal fijn en een bijzondere entourage. Mooi uitgebreid beschreven! Overigens is de Flevopolder niet het laagste Nederland, dat is Rotterdam Alexanderpolder, geloof ik.

22-06-2009

anne.

Nu het antwoord op de eerste vraag: is het laagste Nederland een restaurant van het hoogste niveau rijker? Ja natuurlijk: zowel letterlijk als figuurlijk. Weer zo`n onovertroffen, zeer goed gemotiveerde recensie van jou hand. Hier kan Van Staveren iets mee en wij zeker ook, zijn we in Emmeloord, dan weten waar we heen moeten. Dank weer voor deze recensie en een hartelijke groet van Anne.

20-06-2009

wubbejan

Weer een heel erg mooie beschrijving van een heerlijk avondje uit. Echt een mooie recensie, maar het restaurant is nu niet bepaald gevestigd op een plek, waar je een weekend gaat doorbrengen om hier te gaan genieten van het diner. (Hoewel, Schokland en Urk zijn natuurlijk wel plekken die je eens in je leven moet hebben bezocht!). Heel erg bedankt voor je prachtige recensie, zal de locatie in de gaten houden, misschien ooit nog eens, in combinatie met een overnachting en hernieuwd bezoek aan Schokland. Gr. WubbeJan.

19-06-2009

kaimetsch

Duidelijke romanachtige omschrijving van een gezellige avond uit.Jammer dat de beschrijving van de champagne wat achterbleef op de rest van de drank en spijs.Maar goed,als dat het enige minpunt is dan geeft dat al aan hoe goed de rest van het verhaal in elkaar zit,prima!

18-06-2009

gastronoom1

Met belangstelling je verhaal gelezen. Ik ben een aantal jaren geleden nog bij Hof van Sonoy geweest in Blokzijl. Het eten was toen prima en goed verzorgd. Wat ik nu van je lees is dat het niet schort aan de gerechten omdat de Michelinster meeverhuisd is, maar dat het meer in de omliggende zaken ligt. Het zal aan mij liggen, maar je geeft hoog op van smaken, maar verderop zeg je dat de smaken meer uitgesproken moeten zijn? Wat de wijn betreft, de Gruner Veltliner 2008 "Lois" van Fred Loimer heb ik gedronken bij Basiliek in Harderwijk. Mijns inziens is dit een heel ander type wijn dan de gemiddelde Chardonnay van Latour omdat de Guner Veltliner o.a. veel hoger in zijn zuren zit. Door deze zuren is de gastronomische inzetbaarheid wat beperkter. Maar dit terzijde. Je hebt in ieder geval een mooie beschrijving gegeven zodat ook wij konden meegenieten van smaken en uitzicht. Dank je wel voor je mooie recensie! Groeten, Peter.

18-06-2009

john15

Klinkt goed. Wat het diner betreft. Mooie gerechten. Maar na het lezen van je wederom top recensie maakt mij niet zo nieuwsgierig naar dit restaurant. Denk dat het nog even duurt voor hier de juiste balans is gevonden. Maar heeft waarschijnlijk wat tijd nodig. Je hebt het goed onder woorden gebracht waar het hier aan schort. Dank voor je verhaal. Gr. John

18-06-2009

andrea

Vraag is nu of dat is geslaagd, is het laagste Nederland een restaurant van het hoogste niveau rijker? " Naar jouw ervaring te lezen zeker van hoog niveau. Je beschrijving van entourage, het culinair genieten en ook nog wel het avontuurlijke van ` de lift" naar de top van de watertoren, maakt toch echt wel dat ik serieus ga overwegen om een keer naar Emmeloord af te reizen deze gedachte wordt vooral nog versterkt door je opmerking dat " De ster uit Blokzijl gewoon is meeverhuisd. Groet Andrea