Ambiance

Listers tooit zichzelf met de naam `menu restaurant` en heeft zichzelf als een keten gevestigd in verschillende Brabantse plaatsen. Dat levert schaalvoordelen op, maar ook financiële armslag die nodig is om de mooiere plekjes in de steden te veroveren. De Kleine Berg in Eindhoven is een van die mooiere plekjes: het is een van de weinige overgebleven straatjes met lage jaren `30 panden die nog niet zijn aangetast door grote kledingketens. Hippe cafeetjes wisselen er af met galerieën, lunchbars en kleinere kledingboetiekjes. Alleen Hugo Boss kan zich beroepen op een schreeuwerige winkel in de buurt. Verder is het een rustige straat met veel eenheid. Tussen restaurants die er stuk voor stuk verleidelijk uitzien doemt Listers op in een balorig stuk nieuwbouw. Het pand slaat als een tang op een varken in de straat, de inrichting echter niet. Met gedempt licht, pluche banken langs de wanden en veel donker hout heeft de grote eetzaal toch wat intimiteit. Dat gevoel wordt versterkt door grote bloemstukken in de zaak en een ingetogen, zinken bar.
Na de ontvangst door de maitre begin ik met acclimatiseren aan de bar. Het valt me op dat door de hele zaak voorraden wijn aangelegd zijn. Misschien heeft de eigenaar met een partijvoordeel zijn huiswijn voor de komende jaren ingeslagen, feit blijft dat de wijn overal is opgestapeld. Ook een paar torens gesteven linnen servetten detoneren een beetje. Ze lijken klaar te staan voor een grote toestroom van mensen of een enorm buffet, maar ze worden gedurende de avond alleen maar aangevuld. Door de zaak staan verspreid verschillende personeelscommodes. Hun functie wordt me gaandeweg de avond ook niet echt duidelijk, maar het lijkt erop dat ze vooral bergruimte zijn voor ongebruikt bestek. Centraal in de zaak staat de ruime open keuken. Deze is gedecoreerd met wat groenten en pannen, wat in praktijk een vrij zicht op de keuken onmogelijk maakt.
De tafels zelf zijn vrij ruim en ingedekt voor een compleet driegangen-menu. Naast bestek voor voor-, hoofd- en nagerecht staan er overdreven gevouwen servetten op tafel in torenvorm. De ruimte om je heen is vrij groot en ook de doorgang tussen de tafels is comfortabel. Enig punt met een muurbank is dat je toch een beetje het gevoel bekruipt bij de buurman mee te eten, maar dat gevoel wordt hier door stapels kussens op de bank tussen de tafels wel weggenomen. Op de toiletten valt buiten de wat ordinaire muurreclame niets aan te merken. Ook de muziek blijft smetteloos als sfeerbehang op de achtergrond.
De financiële armslag van de keten heeft zich dus niet beperkt tot de locatiekeuze. Ook de inrichting is gebalanceerd en vrij van toeters en bellen. Net niet saai en gezapig, maar opwindend is het ook niet.

Het eten

Na een aperitief gaan we naar onze tafel. Het platslaan en uitvouwen van ons servet levert hilarisch geklungel op, maar na deze worsteling zijn we keurig genesteld voor de keuze van de kaart. Het geheim van Listers is een eenvoudig aanbod in menuvorm. Voor een vaste prijs maakt u een keus uit het aanbod van ongeveer vijf voor-, hoofd- en nagerechten. Vanwege de lagere prijs, het beperkte aanbod en brede publiek staan hier geen echte culinaire uitvindingen op de kaart.
Mijn voorgerecht is dan ook eenvoudig: salade van in port en kalfsjus gegaarde kipstukjes met gebakken spek, eendenleverkrullen en balsamicovinaigrette. Het is dat de kaart vermeldt dat ik kip moet aantreffen, want elke andere vleessoort had zich kunnen verbergen onder de camouflage van een woud aan leverkrullen. De stukjes kip zijn zo sterk doorgegaard dat ze donker van kleur niet meer als zodanig te herkennen zijn. Dat is geen nadeel, integendeel: de stukjes zijn heerlijk. Ook de salade smaakt best met de combinatie van vinaigrette en kalfsjus. Alleen de smaak van port kan ik niet terugbrengen en ook de reden van de leverkrullen is me volstrekt onduidelijk. Ik heb het vermoeden dat ze de ondankbare rol vervullen van exclusiefmaker. De smaakcombinatie is wel te verantwoorden, maar in dit geval is het gewoon erg zonde van de eend, omdat de krullen niet helemaal tot hun recht komen.
Benieuwd naar de volgende gang laat ik me mijn wijn goed aanleunen en na enige tijd komt dan ook mijn hoofdgerecht:
Zeelands vispalet met verschillende vissoorten, lintpasta, `chinoise van groenten` en kreeftensaus. Dit gerecht is een klein puinhoopje. Waar elders op tafel keurige schilderijtjes worden bezorgd mag ik aankijken tegen drie slordig gedrapeerde gamba`s op een berg pasta, gegarneerd met verbrande bieslook. De gamba`s hebben geluk omdat ze nog in hun jasje zitten, maar de andere vissoorten hadden deze vorm van natuurlijke bescherming niet en trekken zich terug achter een harde korst. Het geluk voor mij is , ondanks de overmatige bovenwarmte die mijn bord geteisterd moet hebben, dat de vis zacht is geworden onder de korst. Desondanks is mijn pret voor de ontdekking al bedorven. De lintpasta is voorgekookt en nauwelijks een toevoeging te noemen, en hetzelfde geldt voor de chinoise. Het enige dat me nog op kan fleuren is de ietwat vettige kreeftensaus. Als geheel bijzonder teleurstellend na de opmaat van het voorgerecht. Als ik een van de andere gerechten had gekozen was ik nu gelukkiger geweest, mijn tafelgenoten hebben een beste gang.
Het nagerecht wil ik na het hoofdfiasco eigenlijk aan me voorbij laten gaan, maar ik laat me verleiden door het `assortiment kazen uit de Genneper parken`. Na wat consternatie over de precieze invulling blijken er drie driehoekjes van brandnetel-, italiaanse- en oude kaas mijn bord te bevolken. Een plukje rucola, een zuurdesembroodje en wat strepen stroop geven het gerecht de pit die de kaas ontbeert. De stroop is duidelijk voorgesmeerd, een klein vliesje scheidt de zachte stroop van de lucht. Het dessert moet het vooral van de compositie hebben. De kazen op zich zijn niet echt sterk, smaakvol of uitgebalanceerd en ook de andere onderdelen zouden het niet lang op een evenwichtsbalk uithouden.
Eigenlijk geldt de laatste opmerking voor het hele diner. Het hoofdgerecht krijgt een vette onvoldoende, het dessert doet een kansloze reddingspoging om er nog een voldoende van te maken, maar die poging slaagt alleen door het goede voorgerecht. De overige gangen kunnen duidelijk niet tippen aan het niveau van de eerste gang. Dat is meer dan zonde van de opbouw van de avond.

De wijn

De avond begon met een glaasje Offley Ruby port. Dit bijna 270 jaar oude porthuis maakt routineuze port met een breed smaakprofiel, dat vooral bestaat uit tonen van gekonfijte vruchten en donkere chocolade. Ondanks het rijpe en fruitige aroma is het wel een vrij zware start van de avond.
Ik ga dan ook verder met een glas Frans wit dat zich tooit met de mysterieuze naam `Hermitage`. De wijn komt – zo leert enige navaag me- uit 2007. De druiven voor deze vrij soepel-fruitige alleskunner groeien onder aan de berg zodat ze enkel rijpen door het eerste beetje zonlicht dat `s morgens op de bergflank valt. Een bijzonder verhaal dat niet helemaal correspondeert met mijn idee van de wijn. De fruitige smaak met vooral een tropisch bouquet vertelt mij dat de zon langer op de druiven heeft moeten staan. Dat maakt de wijn passend bij vrijwel elke gang, zodat ik de wijn ook doordrink bij de wat stevigere kreeftencoulis. Bij elke gang is de wijn vooral goed in een begeleidende rol, wat een sterk kenmerk is voor deze beste huiswijn.
Bij de kaas drink ik opnieuw de bekende Offley. De kazen vallen in combinatie met de zware port vrij snel weg door hun vlakke smaak. Hier had ik liever gekozen voor een zeldzamer geschonken witte port, maar de bediening beschikte anders.
Dat is kenmerkend voor de houding van het hele restaurant ten opzichte van wijn. De wijnkaart is kort en heeft een verre van compleet aanbod, de uitleg bij de aangeboden wijnen is summier en geen van de aanwezige personeelsleden kan een fatsoenlijke uitleg geven over de geschonken wijn. Het advies dat daarentegen wordt gegeven per gang is wel eerlijk. Het meisje dat ons helpt raadt ons direct de huiswijn aan.

De bediening

Het personeel van een restaurant is, als de was in de vleugels van Icarus. Het houdt alle onderdelen op zijn plek om zo als een geheel te kunnen presteren.
De was bij Listers is warm maar zacht en laat daarom veren vallen. De ontvangst is vriendelijk en na een praatje aan de bar mogen we in een optocht achter de gerant aan naar onze tafel. De gerant verlaat vrijwel direct onze tafel en gedurende een kwartier hebben we niets te drinken. Slordig en onbeleefd, vooral gezien het feit dat er personeel in overvloed is. Hoewel de zaak niet overdreven gevuld is zijn er slechts twee personeelsleden echt aan het werk. De overige dames zijn vooral servettorens aan het vouwen of de decoratiegroenten aan het schikken. De ober die onze tafel bij zijn toch al wijde gastenspectrum heeft gevoegd blijkt uiteindelijk vriendelijk en efficiënt en over het juiste kennisniveau te beschikken. Hij maakt het ons echt behaaglijk. Tot aan het hoofdgerecht, wel te verstaan. Daar kunnen noch hij, noch zijn collega`s adequaat op mijn opmerkingen reageren over het mislukte vispalet. Uiteindelijk komt de gerant wel voor een gedetailleerde opname van mijn klacht, maar niet voor genoegdoening. Ook al laten we ons nog een dessert en koffie aanleunen, de gerant en zijn personeel grijpen geen enkele kans meer aan om de grove fout van het hoofdgerecht te herstellen. En zoals het personeel de spreekwoordelijke was is van het restaurant, daar is de gerant weer de lijm van het personeel. Deze lijm voldoet duidelijk niet (meer) aan de eisen die aan een moderne gerant mogen worden gesteld. Dat is niet alleen zonde van alle moeite die tijdens het diner voor je is gedaan, je verliest er ook gasten mee. Het magere sorry dat ik van hem bij de deur mee naar huis krijg maakt het daar allerminst beter op.

Extra informatie

In de echte mythe van Icarus vliegt de historische Griek net zo lang tot de zon de was laat smelten en zijn vleugels uit elkaar vallen. Icarus wilde namelijk graag heel hoog vliegen, maar zijn gereedschap – zijn zelfgemaakte vleugels – kunnen hem niet hoog genoeg dragen.
De vleugels van Listers lijken in orde: het interieur, de wijn, het personeel en het eten zijn over de hele linie voldoende. Toch is het een wankele constructie die uiteindelijk uit elkaar valt na een fout van de keuken. Geen enkele van de genoemde onderdelen is dan nog in staat om adequaat te handelen en de avond te redden. Ik wijt dat nu graag aan de gerant, maar wie weet is het iets dat dieper gaat dan deze man. Misschien moet Listers niet hoog willen vliegen. Als Listers zijn pretenties bijstelt en lager zou vliegen zou dat het restaurant over de hele linie ten goede komen.
Listers is dus een klassieke Icarus: net als in de mythe is de start uitstekend en heb je het gevoel heerlijk te gaan zweven totdat de vleugels uit elkaar vallen. Zonde van het succesverhaal dat Listers had kunnen zijn.

• Reacties (10)
• Restaurant

Wil je reageren ? Meld je dan gratis aan en profiteer van vele voordelen of log in.

26-04-2009

gastronoom1

Mooi literaire recensie! Goed beschreven verhaal met een voor jou teleurstellend plot. De hoofdpersoon in jouw verhaal kon niet alle verwachtingen waarmaken en komt niet goed uiit de verf. Jammer dat een dergelijke avond zo`n teleurstelling wordt. Zeker ook als het restaurant, i.c het personeel niet de moeite neemt om het "verlies" aan genot te compenseren. Het kost hen weinig en levert zoveel goodwill op! Dank in ieder geval voor je "culinaire roman". Groeten, Peter.

23-04-2009

wubbejan

Een soort van Humphrey`s dus? Erg mooie recensie hoor, doe je het niet na, maar voor mij mag het wat minder bombastisch, maar ja ieder z`n meug. Een mooie beschrijving van een minder mooie ervaring. Bedankt, ben benieuwd naar je volgende recensie. Gr. WubbeJan.

22-04-2009

hannie

Het is jammer dat je er eerst minder smakelijk voor hebt moeten eten, maar het is een dijk van een recensie! Zo lees ik ze graag!

22-04-2009

kaimetsch

Een recensie van een prof!

22-04-2009

andrea

Wauw, ben onder de indruk ...maar dan vooral van je schrijfstijl. Mooi proza en alleen daarom een "prijs" waard., het resto zelf duidelijk niet. Hoop weer vaker van je te lezen. Andrea

22-04-2009

sophie1215

Hallo Beaujean, weer een heerlijk stuk leesvoer, ondanks het feit dat de geleverde keukenprestaties niet overweldigend zijn geweest. Maar goed Listers blijft blijkbaar letterlijk en figuurlijk opdoemen in een balorig stuk nieuwbouw ( leuk gevonden) ondanks alles. Groet Sophie

22-04-2009

orphan

ik denk dat Ton de Zeeuw deze er wel uit zal pikken , ik ben erg benieuwd !prettig om deze recensie te lezen !

22-04-2009

sub4

Ha, Beaujean! Wat een verademing weer eens een recensie van jou te mogen lezen, arrogant of armer geworden daargelaten! Er zijn zeker de afgelopen tijd ook een aantal heel goede recensies geschreven hoor, en jij bent daarin toch een klasse apart, vindt ik. Ik heb weer erg genoten van je culinaire verslag over Listers.....en krijg stiekum dezelfde neiging als Andrea bij de laatste recensie van Peter (Gastronoom1).....ik durf bijna niet meer...hi...Maar meestal ben ik dapper genoeg het toch weer te doen. Dank je wel voor je uitgebreide toppertje!

22-04-2009

john15

Nou eindelijk weer eens een recensie van jouw hand, lang geleden. Ja een hoogvlieger, Listers. Uit ervaring een zaak die het soms goed doet , maar meestal steken laat vallen. Is er wel gezellig maar luidruchtig. Helaas voor jou niet zo een hoogstandje wat het eten betreft. Maar welkom terug. Gr. John

22-04-2009

gabriel9

Mooie comeback van een culinaire genieter die bovendien andermaal zijn schrijvertalent toont. Mooi gevonden die Icarus-vergelijking! groet, Gaby